Inch by Inch

สัปดาห์ที่แล้ว

  • เราหยุดใส่ใจความเป็นไปของงาน
  • เราพูดกับตัวเองว่า “ช่างมัน”
  • เราลดระดับคุณภาพและมาตรฐาน
  • เรายกเลิกการรีวิวงานในทีม
  • เราบอกปัดความรับผิดชอบเรื่องบั๊กในโปรดักชั่น
  • เราตอบอีเมล์ทีมซัพพอร์ตไปว่า “คิดว่าวิธีไหนดีก็เอาตามนั้นเลย”

เมื่อวันอังคาร

  • เราไม่ทำตามสัญญา
  • เราไม่เข้าประชุมทั้งที่ตอบตกลงไปแล้ว
  • เราเห็นปัญหาในโค๊ดแล้วไม่แก้ ไม่แจ้ง ไม่จด
  • เราเจอช่องโหว่ในการทดสอบระบบแล้วก็ปล่อยผ่านไป
  • เราไม่ใส่ใจเรื่องความยุ่งยากของการดีพลอยระบบ
  • เราไม่คิดให้ดีก่อนเปลี่ยนลำดับความสำคัญของรีไควเม้นต์
  • เราให้คำปรึกษาน้องๆแบบขอไปที
  • อีกครั้งที่เราส่งมอบงานไม่ตรงเวลา

เมื่อวาน

  • เราเข้าประชุมแบบไม่มีการเตรียมตัวทั้งที่เป็นเจ้าภาพ
  • เราตั้งใจไม่รีวิวรีเควสที่มาจากลูกค้า
  • เราไม่สนใจว่าคำพูดของเราจะทำร้ายจิตใจใครข้างๆหรือไม่
  • เราบอกทีมว่า “ไม่ต้องทดสอบระบบแล้ว ส่งงานต่อไปให้ทีมนั้นเลย”
  • เราไม่ต่อสู้เพื่อปกป้องวิสัยทัศน์และความเชื่อของตัวเอง
  • เราไม่ใส่ใจว่าระบบที่ดีพลอยขึ้นไปเมื่อวานจะอยู่รอดได้กี่วัน
  • เราก๊อปปี้และเพสท์โค๊ดจากคนอื่นมาทั้งฟังก์ชั่นแบบไม่แยแส
  • เราบอกกับทีมว่า “เรื่องนี้คนนั้นรับผิดชอบ มีอะไรไปถามเค้าเอาเอง”
  • อีกครั้งที่เราคิดว่า “ผู้ใช้มันโง่ ระบบง่ายๆแค่นี้ไม่เข้าใจรึไง”

เมื่อเช้า

  • อีกครั้งที่เราบอกปัดคำของบประมาณเพื่อปรับปรุงความปลอดภัยของระบบ
  • อีกครั้งที่เรามองข้ามความเป็นมาตรฐานในการทำงาน
  • อีกครั้งที่เราไม่แคร์ว่าสิ่งที่เราฝันและสั่งกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมันห่างไกลกันแค่ไหน
  • อีกครั้งที่เราไม่ให้ความสำคัญกับงานนวัตกรรม
  • อีกครั้งที่เราเอาแต่หาคนผิดเมื่อเกิดปัญหา
  • อีกครั้งที่เราเข้างานสายจนเลยเวลาประชุมทีมตอนเช้า
  • อีกครั้งที่เราไม่ส่งงานโดยไม่มีเหตุผลที่สมควร
  • อีกครั้งที่เราหาทางลัดเพื่อทำงานให้เสร็จมากกว่าทางตรงเพื่อทำงานให้ดี
  • อีกครั้งที่เราส่งงานโดยไม่ทดสอบให้ละเอียดก่อน
  • อีกครั้งและอีกครั้งที่เรามีความคาดหวังกับคุณภาพของงานต่ำลง

พรุ่งนี้

  • โปรเจกต์ดีเลย์
  • โปรดักท์ขายไม่ออก
  • คู่แข่งทิ้งห่าง
  • มาตรฐานไม่มี
  • ลูกค้าหนีหาย
  • ลูกน้องหนีตาย
  • ยอดขายตกต่ำ
  • สภาพจิตใจย่ำแย่
  • ความขัดแย้งเพิ่มพูน
  • อนาคตสั่นคลอน
  • อีกครั้งและอีกครั้งที่เราจะทำเหมือนเดิม เหมือนสัปดาห์ที่แล้ว อังคารที่ผ่านมา และเมื่อวาน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นพรุ่งนี้ไม่ได้มาจากการกระทำเพียงอย่างเดียว ครั้งเดียว โดยคนคนเดียว … ความหายนะไม่ได้มาแบบทันทีทันใดแต่มันก่อตัวและสะสมทีละนิดจากการขาดความใส่ใจของคนทีละคน

เราเป็นคนคนนั้นรึเปล่า?

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.