5. Ik wilde iets liefs zeggen
Tom en ik hadden een ontsnappingsplan bedacht: Op onze vrije nacht zouden we gaan kamperen aan het strand, mannen onder elkaar, paar flesjes port, groot stuk ham, wat olijven, en vooral geen gezeur van toeristen.
Een klein Duits meisje, lichtgroene ogen, sproeten op haar wangen, kijkt aandachtig toe hoe Tom de tent inpakt.
Hij zegt het met een stevige Ierse tongval. Soms verdenk ik Fransen, Ieren, Italianen, en anderen met een charmant accent, ervan het nog eens even extra aan te zetten, en dan vooral in de internationale contacten met het andere geslacht. Het kleine Duitse meisje houdt haar hoofd een beetje schuin, brutale blik, ze lacht, en ik ben al verloren.
Ineens zie ik ook een ander meisje, een stukje achter haar, schuchtere blik, grijsblauwe ogen.
Ik lig wakker en luister naar de golven van de oceaan. Ze is op mijn borstkas in slaap gevallen. Had ik nou maar een extra deken uit het hostel meegenomen voor op het koude tentzeil. We hebben ons als beesten gedragen vannacht, terwijl de woede, lust en afgunst door mijn lichaam gierden. Nu hoop ik dat ze erover zal vertellen tegen haar mooie vriendin, dat die spijt gaat krijgen dat ze bij die slappe Ier in de tent is gekropen, alleen maar omdat hij zijn arm om haar heen had geslagen terwijl ik nog bezig was het kampvuur aan te maken, alleen maar omdat hij zulke leuke grapjes maakte, alleen maar vanwege dat stomme accent, als ik nou alleen maar..
Haar ademhaling is rustig geworden. Ze heeft een smal, lichtverbrand gezicht en een gehoorapparaatje. I can only hear for twenty procent without my headphones, had ze eerder gezegd, toen we bij het nasmeulende vuur over de woedende oceaan uitkeken. De port was op, de andere twee in de verte verdwenen en wij bleven steken bij koetjes en kalfjes. Ze kwam uit Duitsland, negentien jaar, wilde graag met kinderen werken, ging een spannende roadtrip maken door Europa.. zo kon de avond nog heel lang gaan duren. Ik pakte haar hand, die trilde een beetje.
Ergens achter de wolken moet de zon al zijn opgekomen. De oceaan is onze tent tot op een paar meter genaderd, de golven beuken nu met oorverdovende kracht tegen de rotsen. Ik zie dat ze met haar ogen open in het niets van het slecht opgehangen tentdoek staart. Zou ze het hebben gemerkt? Zou ze inmiddels gewend zijn om door mannen gezien te worden als vooral de vriendin van? Ik schaam me voor mijn eigen oppervlakkigheid. Uit alle macht probeer ik iets liefs te verzinnen om tegen haar te kunnen zeggen. Dat lieve iets wordt al gauw iets eerlijks. Ik vertel haar over mijn zwak voor haar vriendin, over mijn jaloezie, hoe ik haar uit wraak en eenzaamheid naar de tent heb meegenomen, dat de seks toch onverwachts zo goed is geweest.. Zonder me aan te kijken, of iets te zeggen, sluit ze haar ogen weer. Wat een sukkel ben ik ook, ik heb het alleen maar erger gemaakt.
In de bus terug naar Lissabon kijkt ze me met een glimlach aan.
The waves were so loud last night, I had to switch my headphones off.
Email me when Nachtportier in Lissabon publishes stories