7. Dageraad

Ik heb alvast wat aantekeningen gemaakt:

Edson (Mozambique) — drinkt zichzelf in slaap

Tiago (Brazilie) — heeft nog nooit van zijn leven gekookt

Martha (Ivoorkust) — dreigt met keukenmes, zingt jezusliedjes

Maar strikt genomen horen ze niet meer bij het hoofdstuk Nachtportier. Na twee maanden slapeloze nachten, bedwantsen en backpackers, heb ik een vluchtroute gevonden, via een online bijbaantje en een voorschot. De bescheiden huur van mijn kamer in de wijk Anjos, zorgt voor bijzondere huisgenoten. Hemelsbreed is het nog geen twee kilometer van het hostel verwijderd, maar het voelt alsof ik naar een ander continent ben vertrokken. De winkeliers zijn hier Pakistaan of Chinees, om de hoek zit een Kaapverdiaans cafe, nog geen vijf jaar geleden stikte het van de dealers en hoeren, nu zie je langzaamaan de hippe types — waar ik natuurlijk ook graag bij wil horen — verschijnen.

Het enige dat nog niet is veranderd, is mijn slaapritme. Voor zes uur ‘s ochtends lig ik nog niet op bed. Buurman Edson zo te horen ook niet, onze kamers zijn slechts gescheiden door een afgesloten houten deur. Ik klop aan. Zijn Engels is bijna net zo belabberd als mijn Portugees. Ik probeer een grapje over dronken Chinezen en hij blijkt half-Chinees. Niet dat hij er ooit is geweest. Wil je niet op zoek naar je roots? vraag ik, hij kijkt me niet begrijpend aan. Edson werkt of studeert niet, hij is hier to get information, ik kijk hem niet begrijpend aan. De garage aan de overkant van de straat gaat alweer open. Edson schenkt de laatste druppels whiskey in zijn glas.