Marathon Verhalen — Vlak Kopenhagen (2013)

De marathon van Kopenhagen uitgekozen in het najaar van 2012. Stad waar ik nog nooit was geweest en op die manier is het leuk om een stad te verkennen. Mooie loop waarbij het aan de tijden van vorig jaar niet gaat om de toppers maar er wel een grote schare aan internationale deelnemers is op een totaal van zo’n 10.000 lopers.

Enthousiast vertelt aan vrienden en zelfs nog 2 dappere strijders meegekregen om ook mee te doen. Helemaal gaaf om ervaring te delen!

Prima via AIRbnb een appartement geregeld. Na zaterdag vanuit vliegveld direct de spullen op de Expo gehaald te hebben in het park gecrash onder een boom. Genieten van de zon, de benen ontspannen. Boek er bij. Prima. De winegums weg eten voor de energie voor de volgende dag.

Niet een ideale voorbereiding, want weer last van de knie en dus wat trainingen moeten overslaan, maar sinds begin februari toch 656 trainingskilometers gelopen. En die zijn wel nodig naar het grotere doel later dit jaar. Maar vol vertrouwen want testloop in Leiden (30km) ging heel makkelijk in zowel tempo als conditie.

Als ervaring heb ik al mijn Rotterdam marathon (3.41.39) uit 2008 en mijn volledige triathlon uit 2010 (3.58.02), dus geen angst voor de afstand, maar wel doelstelling om dit keer onder 3.30 te duiken.

Regenachtige ochtend bij de start en zoals altijd weer net even te laat aangekomen voor volledige ontspanning aldaar. Eetpatroon precies zoals het moest. Niet te veel eten in de ochtend, tot 2 uur van de voren drinken en helemaal klaar om te gaan.

GPS hartslagmeter aanzetten…. en die viel weer uit. Nog een keer; en direct uit: shit! Blijkbaar aan gegaan in bagage en nu dus volledig leeg. Daar ging mijn plan van precies 4:54 per km lopen in de eerste 25 kilometer. Want 3.30 was het doel maar stiekem hoopte ik onder de 3.25 te gaan.

Nu enkel indicatie per 5 km en de angst mezelf over de kop te lopen omdat dit nu eenmaal kan in een wedstrijd waarbij alles net even anders voelt dan normaal. Zeker na het temporiseren/ relatieve rust van de afgelopen weken. Even gedachten resetten want hier geen rekening mee gehouden. Onszelf gepositioneerd tussen de lopersballonnen van 3:20 en 3:30. In alles was het het keurig geregeld tijdens de marathon: bagage, drinken, hazen, wegafzettingen. Gewoon genieten van het lopen zou het dus worden.

Ontspannen gestart, lekker ritme proberen te vinden en misschien zelfs een tijdelijke looppartners proberen op te zoeken om de wedstrijd mee op te trekken. De kilometers voelde makkelijk, de knie voelde niet, en eerste 5km gingen in een tijd … waarvan ik niet exact wist hoe die was. Want bij het over de start komen niet gezien op welke tijd de klok stond. Stom! Dus nu wist ik niet exact het verschil tussen mijn bruto en netto tijd.

Tijdens het hardlopen en zeker tijdens het moe worden is rekenen niet het meest makkelijke om te doen. (Wel goed tijdsverdrijf!) Dus dat hield mij de marathon wel bezig. Van 5 kilometer punt naar 5 km punt aan het lopen, rekening houden met ‘eet’schema wat ik mezelf had opgelegd met de gelletjes; op 8, 16, 23 en 30 km elke keer gelletje naar binnen gewerkt. Dit merkte ik ook wel want ik zat voor mijn gevoel nokkie vol. En dat is tijdens het lopen van een marathon letterlijk een nauw evenwicht.

Tempo bleef continu lekker voelen en ik zat redelijk een goede stroom van mensen, werd wat ingehaald en haalde zelf in. brug over, brug af en langs verschillende gebouwen maar eigenlijk vooral focus op de weg en het af en toe handje klap met de jonge toeschouwers langs de weg.

Ervaring leert en nu ook weer, bij kilometer 20 wil je alweer extra pushen omdat het allemaal zo makkelijk gaat. Jezelf een versnelling hoger zetten en aanpikken bij lopers om je heen die je inhalen. Dit elke keer weigeren is een mentaal spel met jezelf om rustig te blijven.

Halverwege op 21,1km punt indicatie dat ik onder de 1.42 liep en dus perfect op schema om onder de 3.25 te lopen. Maar dan moest ik wel dit tempo houden! En in Rotterdam was ik totaal kapot gegaan en weet ik niks meer van het laatste uur. Zo leeg was ik toen. Vanaf kilometer 30 is er nog zoveel te verliezen.

Maar brug af ging het erg lekker net na het halve marathon punt en net even stapje harder leek te kunnen zonder dat het mij echt meer moeite kostte. Dus voorzichtig werden andere lopen opgepikt en dit bleef eigenlijk vanaf dat moment zo doorgaan. Dat op zichzelf geeft al veel voldoening (Lees: the winner effect — Ian Robertson) en dus goede positieve flow. 
 
Kilometers werden afgeteld. Niet ver(der) kijken en een volledige ontspanning van gedachten. Puur aan het lopen, niks aan het denken. 
Zo rolden de kilometers weg in de ondertussen behoorlijke regen. iets onderbroken door het rekenwerk op de 5km punten, de gelletjes en het drinken waarbij ik elke keer bij precies de laatste tafel vrij een beker kon pakken en makkelijk kon doorlopen.

Zomaar eigenlijk al bij kilometer 32 aangekomen voordat de echte pijn in de bovenbenen zich meldde. maar tegelijkertijd voelde het lichaam nog fit. Pijn mag, pijn moet zelfs op een marathon. Anders heb je niet genoeg je best gedaan. Daar ook op ingesteld en dus is het prima. En zo werden de kilometers ook benaderd. 
Na deze kilometer nog maar zoveel 9.

Nog maar 8.

Toch al 35km gelopen

je bent er bijna

nog 5 km, dat is niks.

En zo vinkte ik in gedachten elke kilometer af en bleef ik andere renners inhalen. Pijn is groot bij kilometer 38 maar de finish is ook nabij. Weten dat pijn in de bovenbenen tijdelijk is maakt het dragelijk. Zeker als die tijd steeds dichter bij komt. Vanaf kilometer 40 nog extra aangezet en zo aan het afstevenen op een voor mij perfecte tijd. Dan is pijn te doen. Want voor de goede zaak om nog een paar seconden er af te snoepen. Uiteindelijk met iets van eindsprint de finish juichend over op netto 3.22.14!

Heel tevreden, maar ik zak na de finish direct door mijn benen en lig op de grond. Overeind geholpen door iemand van de organisatie. Verder op niet heel spontaan… en ook niet heel mooi, op de foto en maar vooral benen die direct zo stijf zijn als wat. Als Pinocchio voortbewegend krijg ik cola, een reep, medaille en zelfs een biertje aangereikt.

Beetje verdwaasd de eerste minuten naar de finish zit ik op een bankje kou te lijden. Het was een perfecte uitvoering bleek achteraf waarbij het verschil tussen deel 1 en deel 2 van mijn marathon 2 seconde was.

Eén van mijn vrienden al op mij staat te wachten; zijn debuut, ook zeer voldoen, ook pijn geleden maar al proostend met zijn biertje!

Gaaf! “ Wat wordt de volgende marathon ?”

Uitslag: http://live.ultimate.dk/desktop/front/?eventid=1842&pid=2029

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.