Run Iceland — briljant mooie trailrun door de woesternij (september 2013)

Run Iceland — trailrun 110 km over 5 dagen

voorbereidingen — Intro

Finally, mijn laatste lange training voor dat ik volgende week mijn vlucht naar IJsland neem is afgerond. Dit laatste weekend op zaterdag 21 km en op zondag 32 km gedaan. Was er wel weer klaar mee al die uren trainen, weer niet drinken op feestjes en vooral weer veel moe zijn. En ben toch ook wel beetje bang nu. Het is toch even anders dan een normale marathon voorbereiding, want nu is de marathon maar een onderdeel van een groter geheel… en nu zijn er hoogtemeters… en gletsjers…

Wat

Wat ga ik doen dan? Dit. 5 dagen lang hardlopen over het mooie IJsland en daarbij in totaal 110 kilometers afleggen, circa 1800 hoogtemeters omhoog en circa 1250 (laagte)meters omlaag. En dat met minder dan 40 man. want dat is het maximaal aantal personen dat mee kan doen. Het wordt georganiseerd door een paar (gekke?) Italianen. En je betaalt er best behoorlijk veel voor. Om hard te lopen. Dat kan ik ook nog steeds niet uitleggen aan niet-sporters. :)

Waarom

Het stond op mijn bucketlist om IJsland te gaan bezoeken. Don’t know why. Gek eiland, mooie geysers, en misschien een walvis spotten. Het lijkt mij wel wat… en hoe gaaf is het om dat rennend door de natuur te doen! Een oud collega van een zusterbedrijf beschreef mij beschreef ooit deze race en dat heb ik opgeslagen want dat leek mij ook wel een mooie uitdaging. En die is nu dus gekomen.

Na de bizar mooie ervaring van de triathlon 3 jaar geleden in Barcelona (lees hier de voorbereiding en de uitvoering), heb ik de prettige ervaring verkend van een jaar lang focussen en naar een mooi doel toewerken. Ik leef goed op sporten. Dat heb ik al wel een tijdje door. En dat prikkelt dan zeker weer als ik dat een tijd niet gedaan heb.

Elk jaar wel de halve marathon lopen in Egmond en verder altijd wel lekker aan het racefietsen in de zomer, rondjes op Sloten in ‘t weekend. Maar toen mijn vriendin Sarieke besloot om naar Canada te gaan deze zomer was dat voor mij een mooie vrijgeleide om hiervoor te gaan trainen en IJsland te gaan bezoeken op deze bijzondere wijze. Dus eind 2012 begon deze trip zich te vormen, begin 2013 de eerste voorbereidingen.

Hoe

Misschien iets te serieus genomen maar dit is de enige wijze dat ik dit leuk vind. Ik wil het dan ook gewoon goed doen. En dat betekent dus trainen, veel trainen en vooral ook heel voorzichtig opbouwen. Mijn marathon debuut in Rotterdam zoveel jaar geleden was een wankel evenwicht tussen trainen en rusten omdat mijn knieen en scheenbenen het niet hielden. De triathlon is een perfecte sport omdat je veel kan afwisselen in sporten. Maar nu dus gewoon weer ouderwets kilometers vreten op hardloopschoenen dus mijn voorbereidingen genomen.

De voorbereiding

En dat bleek uiteindelijk een Running Europe jaar te gaan worden zonder dat ik dat zo van te voren heb bedacht.

Dit jaar begon met de dwaze mooie race in Engeland. 15 kilometer, stroomschokken, torture room, prikkeldraad, ijsschotsen tegen de schenen. Obstakels waar je vanaf valt, kopje onder in het koude water en dan weer in de ijskoude wind hangen op 10 meter hoogte. Best pijnlijk, best bizar. en genieten na afloop met de groep! De biertjes smaakte zeer goed na afloop van de Tough Guy (#bucketlist) (hier een kleine video impressie)

Donald, middelste broer, was uitgedaagd door zijn Poolse collega’s om de halve marathon te doen van Poznan. Voor mij was dat een ideale tussenstand naar het tussendoel dit jaar met Kopenhagen Marathon die ik al had besloten te gaan doen. Vrienden Maarten en Mitch vonden het ook mooie uitdaging een keer een marathon te gaan doen en haakten aan. Ideaal!

Dus uiteindelijk met een zooi naar Polen, inclusief mijn ouders en daar rondgekeken in het mooie, oude, bijzondere Poznan (ik wist ook niet waar het lag voor ik er heen ging) en daar mooie halve marathon tijd neer gezet met een tijd onder de anderhalf uur (1:29:12 als nettotijd). Terug in Nederland ziek thuis maar goed gevoel over de gesteldheid en op naar het volgende doel en bucketlist item: een marathon onder de 3:30 lopen.

Dit na rotterdam in 3:42 gelopen te hebben en de marathon tijdens mijn triathlon in 3:58. Te doen, realistisch, maar betekent wel hard trainen en het serieus nemen. en zeker geen shit tegenkomen in de voorbereiding. En eigenlijk gebeurde dat ook niet. Al heb ik een fout gemaakt in mijn trainingskilometers, want zomaar een sprong van 52 km per week naar 76 km in de week omdat ik enkele trainingen moest overslaan vanwege griep. En toen kwam de linkerknie weer. Toch te veel getraind in korte tijd vrees ik.

Dus enkele trainingen skippen maar de lange duurlopen toch proberen te doen. Soms een beetje door de pijn heenlopend. En dat lijkt het dit hele jaar te zijn, in topconditie maar het lichamelijk gestel stribbelt een beetje tegen.

Kopenhagen zelf was ideaal, Lekker in het park gelegen een dag van te voren, niet te veel zon gepakt en verwonderd om het vele schoons daar. Niet alleen in de musea. Ook gewoon op straat. Geweldige stad. mooi AirBnB apartement en heel gezellig. en 4 hoog. wat een uitdaging opzich is na een marathon :)

Die marathon ging perfect in Denemarken, al hoewel klein paniek moment nadat mijn hartslagmeter direct weer uitviel bij de start. Deze was aan gegaan in bagage blijkbaar. Dus op gevoel gaan lopen. En dat bleek goud te zijn. Één seconde verschil tussen de eerste helft en de tweede helft van de marathon. En uiteindelijk dik onder mijn eigen doelstelling met een eindtijd van 3:22:14. (lees hier het hele verslag)

Afbouw en opbouw

Toen nog een lange zomer met deze afstand continueren. Een beetje afbouwen en deze Kopenhagen marathon er uit trainen, beetje fietsen, en daarna vooral weer voorzichtig opbouwen. Ondertussen trailrun schoenen gekocht. Want dat is de extra uitdaging; onverhard, hoogtemeters en uitgestrektheid maar ook vooral de opvolgende dagen hardlopen. Moeilijk te trainen voor iemand die redelijk centrum Amsterdam woont. Die mini heuvel in het Amsterdamse Bos best vaak op gerend de laatste tijd moet ik zeggen.

Nog mooie laatste goede prikkel gedaan net onder Nijmegen bij de N70 trail (foto’s) samen met oudste broer Peter (in voorbereiding op volledige triathlon in Wales) en Maarten en Mitch (aangestoken met hardloop virus) die trainen voor hun volgende marathon in Ierland. Alle vier hoogtemeters nodig en dat die er ook nog zijn in Nederland merkten we aardig tijdens de 28 kilometer en bijna 900 hoogtemeters. Goede test. Lekker gelopen. En ouders als verrassing weer langs de kant bij de ‘finish’.

De bereiding

Ik heb geoefend om met camelbag te lopen. Proberen efficiënter te lopen en iets minder te stuiteren aangezien ik nogal springerig loop liep. Veel nuchter getraind, (voor de alcoholisten onder ons; zonder te eten). Proberen lichter te worden want dat scheelt veel met hoogtemeters overbruggen. Safety blanket gekocht, fluit mee. Nog laatste checks op allerlei kledij; windjack check, handschoenen check enzovoorts want het is gemiddeld 10 graden op IJsland in September en ik ga er vanuit dat het regent.

Klaar

Is het gezond om te doen? Denk het niet. Als ik de onderkanten van mijn knieen (‘Apexitis patellae’) zie…. Als ik mijn scheenbenen voel.. mha, denk het niet. Maar damn wat geeft het veel voldoening in het mentale om weer zo fit te zijn!

Final

En nu dus de laatste trainingen afgewerkt, 6 keer in de week met topweek van 93 kilometer; vorige week nog 39 kilometer als langste training, dit weekend 21km en 32km achter elkaar. En dus nu vooral rust houden en volledig klaar zijn voor ‘t trailrunnen.

Beetje bang maar kijk er naar uit zaterdag naar Reykjavik, IJsland te vliegen en te genieten. Want het doel is makkelijk lopen en genieten. Een beetje op tempo is secundair … alhoewel; het blijft een wedstrijd en daar word ik dan vaak toch wel sportief van :-).

Random facts

  • Er veel mooie natuur is rondom Amsterdam, er lopen en zweven ooievaars, ijsvogels, eekhoorns, fazanten, vossen, ratten en vele andere vogels die ik gezien heb.
  • Mijn lifesavers tijdens het hardlopen zijn: pleisters en vaseline. (don’t ask)
  • 355 km laatste maand hardgelopen (en nog 250 km aan het racefietsen geweest)
  • Sinds begin dit jaar 1342 kilometer hardgelopen tijdens trainingen.
  • ik niet wil weten hoeveel rondjes Vondelpark dat zijn geweest.
  • Ik krijg nog meer respect voor de echt marathonlopers die vaak op 200km per trainingsweek zitten
  • ik gemiddeld 36 pillen per week slik om gezond te blijven ((7*4 Glucosamine / Chondroitin)+(2*1 Zalmolie)+(2*1 multi compleet)+(2*3 Vitamine C))
  • 8 kilo ben afgevallen vanaf begin van de training
  • ik altijd moet lachen om de modeshow die sommige figuren houden tijdens hardlopen in het Vondelpark
  • Water echt niet nodig is als je minder dan 20 kilometer gaat hardlopen.
  • IJsland drie keer zo groot is als Nederland

Dag 0

Met de Fransman op de hotelkamer, die natuurlijk geen Engels kan. En ik geen Frans. Ja un petit peu. Nu al hilarisch.

Vlucht ging goed, je stijgt op. Slaapt, leest wat, slaapt wat, daalt wat. Er is altijd wat te doen in… de lucht. Wel cool dat ik een speciaal bordje had om opgehaald te worden, en dus uur later in goed hotel zit in Reykjavik, IJsland. Waar het ruim is, en rustig. En waar je eettentjes hebt langs de haven. Check check, niet helemaal mijn ding.

Boek gekocht en in koffie tentje lekker boek gaan lezen. Ontspannen.

Morgen de officiële briefing en eerste trip over het eiland. Die er vanuit de lucht al bizar mooi uit zag. Met toen nog een glimps van de zon er op.

Kleine groep dit jaar, met een dwaze Amerikaanse, Zweedse, Noorse, Duitser, Zwitser, Dominicaanse, Fransman, en een heleboel Italianen; waarvan een deel zelfs Engels kunnen. Wonderen.

De race wordt georganiseerd door stel enthousiaste en gezellige Italianen. Die ook races organiseren in Mexico, Spanje en Sardinië (Italië).

Het regent, en zoals de gids a.k.a. reisleider Giorgio het al vertelde. Ze hebben niet voor niets 40 manieren om water uit de lucht te verklaren. Dus miezer, zijdelings waterstuwing, zware regen… You Icelanders name it.

Vandaag de toerist uitgehangen en deel van de Golden Circle afgereden. Dus Geysir check, the Parliament check. Groene vlaktes check. Waterval check. Lava gesteente check. Gletsjer check. En o… Had ik al gezegd dat het regent? En er wind staat?

Het deel waar we nu vooral doorheen zijn gereden doet mij verdomd veel lijken op lake district, Engeland. Met een vleugje New Zealand.

En veel veel wind. Hetgeen voor gigantische golven zorgt en mooie plaatjes. En voor één van ons een nat pak toen een golf hem pakte . :-)

Opmerkelijk feitje van de dag; het lijkt er op dat ik geen IJslandse krona in mijn handen ga hebben deze hele trip… Alles, maar dan ook echt alles kan met creditcard betaald worden lijkt het.


Dag1

Wakker worden met een bijna heldere hemel, zon die de ochtendgloren doet glinsteren in de dauw. Wauw. Hiervoor ben ik naar IJsland gekomen! Zo fucking mooi!!

We zitten een klein half uur in de bus, altijd rijkelijk gevuld met de geografische kennis van Giorgio met achtergronden van IJsland, zijn gletsjers en de in alle opzichten korte en bewegelijke geschiedenis van IJsland.

Today’s menu; 16 km en vooral hoogtemeters. 750 up en 750 down. Dat is heel wat anders dan de heuvel van het Amsterdamse bos van, wat zal het zijn, 25 meter?

Na kort rekken strekken sessie staan we klaar. Een paar minuten aftellen voordat we met 12 man de berg op gaan. Langs een gletsjer tong aan één kant, en een gletsjer tong aan de andere kant gaan we deze etappe van 16km aan. Massive. Daarmee omschrijf ik het denk het beste het gebergte en zijn gletsjers die voor ons liggen.

Up

Mijn Franse kamer genoot is al gevlogen voordat ik het doorheb. Ik blijf even rustig in een groepje hangen met de Zwitser en de Noorse. Die hoogtemeters zetten nog een rem op me. Modder, trapjes, en vooral heel veel boomwortels zijn de obstakels deze eerste kilometers, dan nog met enkele bomen, een zeldzaamheid op IJsland. En ik snap wel snel genoeg waarom, alles lava, alles wind.

Hoogtemeters dus voor deze Nederlander. En dus houd ik mij in de eerste twee kilometers. Als mijn tijdelijke compagnonnen de treden omhoog wandelen ga ik voorbij hen. Dat mijn hartslag op 171 zit neem ik niet helemaal voor lief maar accepteer ik wel want dit zijn de stijle stukken. Alleen die hartslag blijft skyhigh de volgende kilometers. Ondertussen het bos uit en met enige trots al naar rechts kijkend om de overwonnen hoogte te aanschouwen en vooral de massive gletsjer te aanschouwen. Wow!

Onze weg wordt aangeduid met fluoriscerend orange bordjes. Te zien vanaf een kilometer en dus heb je de richtpunten, met af en toe een Fransman die af en toe voorbij rent. Makkelijk en steeds iets verder op. Dit is feest om hier te lopen. Ik ben mega fit en al heb ik op dit moment nog 104 kilometer te gaan deze week. Benen gaan makkelijk, zelfs omhoog en dus blijf ik ook lekker doorrammelen met de hoge hartslag. Genieten van alle elementen, want hoger op is de wolk mist geworden en tart de wind ook het gestel. En aan de andere kant plof ik uit elkaar van de hitte.

Top

Mooi doorlopend op de foto momenten en onderweg nog een “you are fast” meegepakt van één van de organisatoren. En over dat soort uitspraken heb je dan weer een tijd om over na te denken; ik word minder snel ingeschat… Ik loop daadwerkelijk hard… Dit is een motivatie om harder te lopen… Een Italiaanse wijsheid… Geen van voorgaande. Nou ja, ik loop lekker in ieder geval. Al is het zicht minder, dit is genieten om hier doorheen te vliegen.

En ook, voor die enkele andere wandelaar/ bergbeklimmer vast bizar. Vlieg je naar IJsland, ga je heel ver weg van Reykjavik, loop je een uur de berg op, geniet je van al het ijs om je heen, de wind, de natuur. Zie je plots van die gekke hardlopers, met een startnummer op, voorbij vliegen. Dat moet op zijn minst opmerkelijk zijn.

Down

Afdalen blijkt ook een kunst. Wel heel heel blij met mijn trailrunning schoenen. Al vlieg ik af en toe uit de bocht en wordt de elastisiteit van de enkels getest. Dit gaat aardig. Het voelt een beetje als vliegen, zeker met de tegenwind als extra stuwende factor met ondertussen beetje regen. Het uitzicht weer verruimd en nu eindeloos veel ijs, rivieren en vlaktes die allemaal richting zee hun weg zoeken. Daarbij af en toe een glinstering van de zon en regenboog die direct aan de andere kant staat. Mooi schouwspel waar ik zelf doorheen mag lopen.

Afwisselend mega kasseien, mos met stenen en gewoon blubber, want al week lang fikse regen. Natuurlijk. Kilometers naar beneden vliegen voorbij zo. Alweer redelijk beneden gekomen hou ik een kleine mini stop bij een waterval want die is echt verdomde mooi. En voor het eerst ook hoop mensen bij elkaar. Laatste sprint naar beneden en de camping weer op om tussen de finish vlaggetjes weer terug te zijn bij af.

Final

Wow. Wat gaaf!! En daarbij ook nog heel soepel gelopen. Tweede van de 12. Chill! In alle mogelijke opzichten.

De toeristische checklist voor de dag; hele hoop meer kennis over gletsjers, gletsjer floods en actieve vulkanen. Jökulsärlön bevaren, een meer met mega ijsschotsen, met zeehonden er in. IJsschotsen op het strand. Wat ons ook direct een extra training bezorgde, de bus stond namelijk vast op het strand want die was te veel het losse zand op gereden. Daar waren we half uur extra zoet mee. Oeps :-) Mooie foto’s en een hoop lol op de weg terug met het in de zeik nemen van de buschauffeur.

Opmerkelijk feitje van de dag: IJsland wordt letterlijk elk jaar groter door de platen die het land opwaarts duwen.


Dag 2

Ik weet niet of we mazzel hebben; we hebben in ieder geval wel veel zon, en in deze sprookjes-achtige omgeving is dat … Ehm; schilderachtig? Ja. Of foto geniek. Die camera’s worden dan ook continue te voorschijn getoverd.

Zeker met Giorgio, de tourguide — een look-a-like van een hobbit- die zijn mannen aanvoert en door deze natuur voert. Genieten van de mooiste watervallen in de canyons, oneindige vlaktes lava begroeit met mos. En af en toe een schaap.

De run pas in de middag na eerst weer een stuk verplaatsing en rondhangen in een mini dorp. Daar heb ik niks mee. Dus ik relax op het strand. En trui gekocht. Je moet wat.

Spierpijn van gisteren groeit met de minuut maar valt me alles mee voor de overwonnen meters en vooral de klappen naar beneden.

We rijden met de bus naar onze startplek. Super mooi. Een vuurtoren op een gebergte van 150 meter hoog die echt ‘los’ staat verder. Een weg op zeeniveau er naar toe. De weg die verder gaat in een stijle weg omhoog. Parcours is iets veranderd ten opzichte van de vorige jaren, het is iets langer en we starten nu ook boven.

Dit is genieten.

Elke 5 minuten is het weer anders en dus blijf je ook twijfelen wat aan te trekken. Ik kies voor de koude optie. Het lopen is vast wel weer de warmtebron, ook al regent en waait het. 10km, met laatste stuk zwaar uphill naar de vuurtoren toe.

De run

We starten ook naast de vuurtoren en rollen dus direct de heuvel af via de auto trail. Waarbij iedereen direct weer in dezelfde formatie als gisteren. Links af de trail op na 1 km en door het grasland. En dat is glad door de modder. Onderhand lijkt iedereen al minstens een keer gevallen te zijn tijdens het lopen. Niet altijd even prettig met de verspreidde rotsen tussen het gras. Over naar het strand voor de komende 7,5km. Dat heb ik tenminste wel kunnen trainen thuis en gaat dan ook redelijk soepel. Golven zijn weer mega vandaag en laten met gedonder zichzelf horen. Zon en regen maken er weer een prachtig spel van. Ik voel me klein in dit geweld.

Na strand en grasland weer terug naar het uitzicht op dit zuidelijkste stuk van IJsland. Dit keer iets harder gepusht en ook dichterbij Jean Christophe gebleven. Zelfs hij moet op het laatste stuk sommige delen wandelen want gewoon te stijl. Ik knal daar uit elkaar. Ben heel dizzy. Hartslag max op 204 volgens mijn Garmin. Weet niet of dat klopt maar zo voelde het in ieder geval wel.

Al zijn dit de kleine voorproefjes voor de latere dagen; genieten en ik blijf makkelijk lopen. 10,2 km in 48m51s met daarbij alle elementen.

Ps. S avonds aan tafel bijzonder stel aan tafel, aan een kant de gekke strakgetrokken Amerikaanse, blijkbaar ooit in de playboy gestaan (wij twijfelen hier of het niet de playgirl is). Die schreeuwt letterlijk om aandacht, die ze van niemand hier echt krijgt en ze is zwaar Facebook verslaafd. En ze denkt dat bezit iets doet met duursporters; wrong. Dus verder dan een “niice collection joe hef” van de Duitser was er niks toen ze foto liet zien van haar garage met 5 ferrari’s en 4 porsche’s. Alweer teveel woorden aan haar besteed maar wat een geval is dat zeg! Aan de andere kant de Duitser die mooie gekke einzelganger is. En die elke keer met overtreffende trap komt bij mooie wedstrijd verhalen. Of hij heeft die ook gedaan, tough guy, triathlon of nog net even extremer. Zo was hij “vijs world sjempion” ultra triathlon (38km swim, 1800km bike, 421,95km run). En vele andere wedstrijden met sleep depression, bijvoorbeeld nog de 1300 miles running event. Op een parcours van 1 mile. Crazy.

Feitje van de dag; Matt Damon komt hier volgende week in dit hotel om de film ‘interstellar’ op te nemen. Deze plek is een veel gebruikte omgeving voor hollywood shizzle; James Bonds en Batman begins bijvoorbeeld. Productie crew was al aan het voorbereiden voordat de hele film set komt.


Dag 3

Halve marathon

Afstanden beginnen iets serieuzer te worden en gelukkig ook weer lopen gewoon in de ochtend. Uiteindelijk 20km. Vandaag typische trail door lava velden en oplopend naar de gletsjer Sölheimajökull.

Dikke regen aan de start en niemand die warm up doet maar warm in de bus blijft. We starten onder de waterval… Eh net er naast. De waterval komt nu gewoon uit de wolken. Iedereen in regenkleding gepakt hobbelen we de wijde wereld in.

Na twee kilometer is de regen voorbij geschoten en kan ik mezelf al rennend weer ontdoen van kledij. Niet geheel soepel maar het werkt. Vast protocol. De Fransman voor me en ik alleen er achteraan. ‘The docter’ in het begin nog even hard mee maar later valt hij weer terug.

Landschap

We lopen vandaag redelijk gelijk over de vlaktes tussen de vulkanen en de zee. Ergens in het midden tussen maanlandschap, strand en duinen. Vandaag ter afwisseling mijn normale hardloopschoenen aan en dat is 98% een goede keus. 2% pijnlijk bij de rotsige afdalingen of puntige stenen onderweg.

De Fransman is gevlogen en niemand achter me. Ik zweef door het landschap. Hamstrings laten van hun bestaan afweten maar verder loop ik ook vandaag weer uiterst soepel. Na 10kilometer tegenwind en trail staat er 47minuten op de klokken. Prima.

Versnelling

Zelfs de Fransoos komt weer stukkie dichter zo lijkt. Mooi. Vanmorgen zei ik nog heel slim tegen mezelf: “Vandaag rustig aan want morgen de marathon”. Ain’t happening. Ik loop weer soepel dus blijf lekker doormalen. Al gaan de stukken omhoog wel wat zwaarder. Gletsjer komt nabij en eigenlijk vliegen de kilometers voorbij voordat ik het door heb. Het is zo mooi, zoveel te zien en zo eindeloos. Heuvel over en dan staat de bus er al en de vlaggetjes van de finish. Even beter kijkend zie ik dat we nog een extra lus moeten maken echt letterlijk over de gletsjer heen. Gaaf! …Maar ook nog even aanpoten. Al ben ik weer dichterbij gekomen, eerste worden zit er niet in :-). Na precies 20 kilometer finish ik in 1u32m.

Toeristische checklist voor de dag; aangezien we met ons ‘hotel’ vlak onder de vulkaan zitten, die er voor zorgde dat al het vliegverkeer in Europa plat lag een paar jaar geleden, daar nog mini docu over gezien. Plus daarbij de krater die het tijdens de uitbarsting had geslagen. Later anderen afgezet bij de mini IJslandse paarden en ik ging met andere groep de bergen in voor een heel speciaal zwembad, waar je alleen heen kan door een 20 minuten wandeling, stammend uit 1923. En die staat heeft het ook. En grote algenbrij. Termisch verwarmd dus heerlijk lekker ontspannen gezwommen. Later in de beek er naast gedoken en afgekoeld in het ijswater uit de gletsjers.

En nu vooral even goed eten. Drinken. En niks doen. Morgen een marathon. Normaal gesproken heb ik niet al een halve marathon de dag er voor gedaan. Benieuwd hoe het gaat. Schoot al beetje in mijn kuit bij omkleden vanmiddag…Oeps. Vroeg slapen en heel veel rekken komende uren.

Feitje van de dag: IJslandse paarden hebben vijf versnellingen in plaats van de normale drie


Big day (4) — de marathon

Gisteravond bleek weer wat een bijzonder slag mens de ultra (?) hardloper is; charity, eigen organisaties. Allemaal families en dan daarnaast dus tijd hebben om zoveel te sporten. En ik vind het een mooie waarheid dat je goed loopt op een cognac de avond van te voren, dus daar proosten we ook nog op alvorens we gaan slapen.

Pre

Vanmorgen uitgebreid aan het rekken geweest om alles iets minder stram te krijgen. Goed ontbijt. Alle spullen(startnummer, handschoenen, muts, buff, regenjack, camelback met water vullen, safety blanket en 5 gelletjes gaat er in totaal mee) bij elkaar zoeken.

Omdat Gumby (de buschauffeur) nogal doorsjeest om naar de start te komen stap ik al misselijk de bus uit in de middle of nowhere. Alle gear bij elkaar pakken, rekening houdend met de omstandigheden; totaal blauwe lucht en niet heel veel wind. Ready to go for the big marathon, dag 4, met 47km in de benen. Onder aan de voet van Hekla, ook een zeer actieve vulkaan, drentelen we een beetje zenuwachtig rond. Een bus, 2 vlaggetjes als startlijn en aantal hardlopers. Voor de rest vooral niks. Niet meer te vergelijken met andere plekken. Zwart lava zand met verderop de bergen en de witheid van de verse sneeuw. Vrouwen links van de bus, mannen op een rij rechts van de bus voor de laatste sanitaire stop. All set to go.

First

Jean Christophe doet het rustig aan vandaag en treedt op als persoonlijke “haas” (a.k.a pacemaker). We starten op een maanlandschap van zwart lava. Geen groen meer te bekennen. Kilometer 1 is direct al met een flinke heuvel en die gaat dan ook nog zeer rustig aan. Direct te merken dat J.C. dat een stuk makkelijker afgaat dan mijn persoontje. Ik probeer mijn hartslag niet boven de 155 te laten komen op de normale stukken. Dat betekent veelal tempo ergens tussen de 4m55 en 5m10 per kilometer.

Na elke heuvel weer een nieuw natuurspektakel voor ons. Dat blijft zo elke keer doorgaan. We vinden ons ritme. J.C. die af en toe checkt of het goed gaat. Soms een grap maakt in het Frans, die ik niet altijd snap, maar altijd om lach. De woorden zijn iets van 30% van de communicatie toch? :)

Zo verwonderen we ons beiden over het hier mogen hardlopen in het uitgestrekte. Af en toe met een drietal schapen (moeder en twee kids) die ons aanstaren en ons met een onaangedane blik blijven nastaren.

Puur joy. Eigenlijk jammer dat de kilometers zo wegvliegen. Normaal is het omgekeerd en ben je de kilometers aan het aftellen. Hier baal je bijna van het feit dat er alweer tien kilometer voorbij zijn. (10km in 51m21s). Na viertien kilometer crossen we flinke beek en zijn het minimaal 6 flinke stappen in het water. IJskoud water in de schoenen maar wel ge-cheer van de enkele supporters die daar met de bus staan.

2/4

Voor een kilometer zompig verder aan het lopen. Zorgen dat ik genoeg water blijf drinken, nogal verradelijk met dit koude weer namelijk. Dat ik mijn energie binnen krijg via de gelletjes. Bovenop een heuvel kijken we achterom om de slingerende weg te aanschouwen en zien heel in de verte het gele shirt van Alan die zeer waarschijnlijk de eerst volgende is.

Ik mis het 20kilometer (10,2km in 51m39sec) punt op mijn Garmin vanwege het lekkere lopen, concentratie op de weg om alle stenen, kuilen en plassen zo soepel mogelijk te passeren en te kijken naar de scenery om ons heen. Op de halve marathon is er een verversingspost. ik neem een thee met suiker, wat eerder suiker met thee is, maar dan wel verwarmd. Een slok cola, stuk banaan en off we go again.

God is goed zijn best aan het doen hier. Lava die in allerlei vreemde creaties zichzelf heeft gestold en die soms een strook met mos toelaat. Watervallen overal om ons heen vanuit de gletsjers als enig(st)e beweging op dit toneel. Soms weer nieuw paar natte voeten bij de oversteken van het volgende water. We rollen goed door in tempo net boven de 5 minuten op de vlakkere stukken.

De eerste 30 kilometers zijn relatief makkelijk vergeleken met het laatste stuk. Dat was al aangekondigd. Maar zoals ze wel vaker een paar kilometer er naast zitten hier, strompel ik op kilometer 27 omhoog op al een serieus flinke klim. Alle voorgaande kilometers beginnen te tellen. Met een shuffle loop ik niet hard maar wel gestaag omhoog. In de afdaling kan ik gewoon een mooie pas houden en weer goede vaart maken. Soms kijkt JC mij aan om te checken of alles goed is als ik vreemde geluiden maak die ergens tussen boeren, kreunen, rochelen en hijgen in zitten.

Nu in de vallei onze weg aan het vinden. De weg is aan het meekronkelen met de natuur en de uitgesneden rivier. Het is iets minder genieten nu. Dat ik mijn lichaam flink aan het testen ben geeft het nu wel te kennen. Elke overwonnen heuvel is een overwinning op zich, zeker omdat ze altijd weer langer zijn dan zichtbaar aan de voet. Zo rollen we langzaam met zijn tweeën door dit landschap, JC mij steeds meer vooruitslepend dan daarvoor. Nu schuin naast hem in plaats van naast elkaar. We passeren km 30. (9,8km in 51m57s)

When it really started

Geheel in de verte zien we de silhouet van de bus bovenop de berg staan. De gedachte dat ik daarheen moet lopen doet extra pijn in de benen. Alles voelt nog redelijk naar behoren alleen de achterkant mijn bovenbenen voelen als betonblokken die voortgesleurd moeten worden. Via bochtige omwegen begint het langzaam stijler en stijler te worden op deze vulkaanwand. J.C. loopt makkelijk weg en ik heb een mini pasje waarin ik heel beheerst de hoogtemeters probeer te overwinnen. Zelfs als J.C. gaat wandelen, wel zijn powerwalk, besluit ik nog tijdje door te bijten en ritme te houden. Als ik in plaats van 2 meter voor me uitkijk nu echt naar boven koekeloer begin ik ook spontaan te wandelen. Hier word ik niet beter van als ik nu ga blijven hardlopen.

Bovenop (km 34) staat de crew van de organisatie met cola en onder andere zout water. Pak alles wat ik kan, kijk beetje verdwaasd rond. “Are you okay?” vraagt de dokter. “Si” en zie dan pas hoe fucking mooi meer er naast ons ligt <foto moment numero duizend> een vulkaankrater gevuld met blauw groen water </foto moment numero duizend>. Hoor later van Ricardo dat hij dacht dat ik over mijn nek moest. Dat gevoel was er ook wel…

Klein minuutje later gaan we weer. Het mini momentje stilstaan doet goed. En de overwonnen meters naar beneden ook en dat meld ik weer iets opgevrolijkter aan J.C.. Die mij 500 meter later weer verwonderd aankijkt als ik weer moeilijk moment heb op stuk omhoog.

De trail is zo smal geworden dat je amper twee benen naast elkaar kan zetten en is bijj elke stap weer een nieuwe balans zoeken. Ondanks de stramme spieren verteer ik dat goed. Het gevoel van bijna finishen geeft moed. Ondanks alle moeite om het klimmen kan ik wel aardig tempo houden op de vlakke stukken.

Laatste gelletje met goede energie voor extra push van de laatste kilometers want het lichaam is hevig aan het protesteren van deze teisteringen. Kippenvel en heet tegelijkertijd trek ik buff en muts af en probeer af te koelen in de wind. Slurp nog water uit mijn camelbag. Geen zicht meer op mooie natuur, enkel de kuilen één meter voor me. Na weer een heuvel zien we de inmiddels weer verplaatste bus als herkenning. Final target om naar toe te vechten. Alles in mij zegt om te stoppen met lopen. Tegelijkertijd de wetenschap dat elke meter mij weer sneller dichterbij de eindstreep brengt. (10,1km in 60m42s)

Finish

Als de bus in de verte een groter geheel wordt en de finishvlaggetjes er naast zichtbaar worden overwint de vreugde. Nog een moeilijke passage waarde de benen keer goed getest worden door dat we ‘traptrede’ van meer dan een halve meter hoog opmoeten. Daarna opstapjes van bruggen die een extra uitdaging blijken. Alles is nu veel. Laatste stuk persen de benen persen er nog een sprintje uit. Ik “merci beaucoup” JC meerdere malen en samen komen we zo over de finish. Magic!!

Niet helemaal een marathon (wel als je verticaal ook meerekent) en ik meet uiteindelijk op mijn Garmin 41,2km in 3h41m45s. (Bijna zelfde tijd als mijn marathon tijd in Rotterdam zoveel jaar geleden).

Post

En dan zo’n beetje het beste gedeelte van de dag en de reden waarom de finish daar is. Gigantisch voldaan jezelf in een natuurlijke warmte bron laten vallen van zo’n 36 graden, met een koud biertje in de hand, zonnetje op onze hoofden en een brandend gevoel in de bovenbenen. ‘Endorfine party’ zoals Lillemor het omschrijft, ik kan niet anders dan het be-amen. Damn wat voelt dit goed!!

De bijna anderhalve uur durende busreis terug tukt iedereen tegen het raam aangeplakt met een rode kop van de rosigheid (is dat een woord?).

Feitje van de dag: Dit is een absoluter aanrader ;-)


Dag 5 + 6

Easy

De rustdag na de marathon is easy going

Beetje uitslapen. Vooral veel foto’s bekijken die door de professionele camera man zijn gemaakt. Helaas bewaard hij de mooiste om te verkopen aan magazines. dus de foto’s die op Facebook staan is nog geeneens het beste! Tussendoor Lobsters gegeten, betaald door ‘t Playboy-model. Smaakt lekker! (de lobsters bedoel ik) en zo via klein toeristisch omweggetje weer naar Reykjavik voor de laatste loop net buiten Reykjavik op de zaterdag.

Halve marathon

Rustdag was nodig na de marathon. De benen voelen opmerkelijk goed, beetje stram natuurlijk. Logisch. Weer veel rekken en strekken in de ochtend en vandaag in een open en winderig gebied met daarbij ook nog veel kans op regen. Okay.

Op zaterdag en bij deze run sluiten ook nog een paar locals aan die we oppikken net buiten Reykjavik. Katrin komt naast me zitten en vertelt dat ze drie kinderen heeft. Ik schat haar 20 jaar ofzo en het wordt helemaal interessant als ze zegt dat de oudste 14 is. IJslands weer is goed als verjongingskuur blijkbaar want ze is 30. Okay.

Start

Bij aankomst in de volgende middle of nowhere plek waar de startvlaggetjes zijn geplant hebben we nog 15 minuten voor de start. Gelukkig droog. Iedereen loopt naar buiten, maar is een moment later weer binnen in de bus om extra kleding aan te trekken. Wind en gevoelstemperatuur. Ik zou bijna zeggen dat het uitzicht normaal is maar we zijn weer midden in een ander natuurspektakel gedropt. Het begint al bijna te wennen.

Vandaag 21 kilometer die nergens echt heel steil is, behalve in de eerste kilometer. Die eerste heuvel dient als kuitenbijter. Verder een offroad weg die eigenlijk continu iets oploopt met natuurlijk heuvels er in verwoven. Totaal stijgen we 360meter en omdat we van punt A naar een andere moeilijke IJslandse naam lopen hebben we veelal wind mee. In het begin. Blijkt later.

Victor, IJslander, in t-shirt en korte broek stormt er vandoor. JC en Katrin vliegen mee en ik doe nog even rustig aan op het eerste uphill stuk. Achter mij het gevecht tussen Alan en Sarah die 26 seconden verschil hebben in het algemeen klassement. Hoewel iedereen hier komt om te genieten van de natuur zit er bij iedereeen toch ook wel een competatief element in. Leuk extraatje.

En ik ben dat ook. Ik begin per kilometer makkelijker te lopen. En haal Katrin alweer snel in. Ook JC loopt niet meer verder weg en op de afdalingen laat ik mijzelf ontspannen naar beneden vallen. Voelt biijna als sprinten. Steeds makkelijker tussen kuilen, stenen, modder en plassen aan het ‘dansen’.

10km

Ik kom na een afdaling weer naast JC te lopen, ‘bonjour’ even en bij volgende opgaande stuk loop ik weer eind achter hem. Ondertussen loopt Victor 150 meter vooruit met een soepele tred. Gelletje en water. 10km in 45:26.

“ai em watching ‘im” zegt JC als ik weer naast hem loop. De richting verandert iets en dus is het nu ook af en toe tegen de wind in buffelen. Ondertussen loop ik samen met JC en komen we continu iets dichterbij. Dit ondertussen ook gewoon weer in het groene en zwarte natuurgeweld hier. Deze keer geen gletsjer of waterval in de buurt. Maar een vlakte van kleine bergen of grote heuvels. zo u wilt. Zand. Beekjes. Niks. Met heuvels.

By Giorgio Codias

Langzamerhand lopen we op Victor in en bij de verversingpost slash aanmoedingsplaats hebben we hem weer bijna te pakken. Op kilometer 15km sprint ik echt letterlijk naar beneden bij een iets langer stuk dalen. Ram hard door en kijk of ik de twee los heb gelopen. JC stukkie achter me. Victor verder daar achter. Nu door dit terrein heen vliegen. De wind kan met niks anders spelen dan met ons in deze omgeving en doet dat dan ook flink. Ik waai bijna het parcours af.

Verbaasd en met een grote smile geeft één van de organisatoren een duimpje omhoog als hij langs komt rijden in de jeep en ziet dat ik voorop loop. Ik val nu ook de heuvels aan in plaats van deze beheerst op te lopen. De laatste kilometers, al meer dan 100 kilometer natuurschoon achter me en de benen voelen eigenlijk nog gewoon fris. Zo goed gevoel geeft dat! Eenmaal opgewarmd en in kadans loop ik voor mijn doen hard. zeker als je de omstandigheden meetelt.

The End

Ik push nog even hard door. Niet meer achterom kijken, überhaupt ook geen ruimte voor met de ondergrond waar je op moet letten bij elke stap. Het is elke keer weer spannend hoe lang het parcours echt is want de afstanden zijn niet exact. Er doemt nog flinke heuvel op het laatst. met fikse storm tegen. Nu gewoon even simpel naar het eind van de race rammen. 20 km punt op ‘t horloge (10km in 43.42)

Heuvel loopt door en door, en door, na elke stukje omhoog kom je op een plateau terecht die daarna weer verder oploopt zonder dat dat van te voren is te zien. Ergens een voordeel, maar elke keer een kleine teleurstelling…of uitdaging. Als we rechtsom de bocht omdraaien zie ik in de verte een bus staan met vlaggetjes er naast. Geen mensen. Te koud in de wind om buiten te staan. Ook zij zien mij en komen naar buiten gerend en moedigen mij aan de laatste meters Tegenwind blaast me bijna letterlijk tot stilstand. en moet echt vol doorsprinten om nog beetje vooruit te komen en de rode finish vlaggetjes te passeren. Superb!

20,72 km (uphill 360 meter, downhill 80 meter) in 1:32:22

Wat was dit 110 kilometer puur genieten. Wat is IJsland ontzettend mooi. Wat was dit een gave week!

“The adventure only stops when you do.”
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.