ความผูกพันธ์นั้นแสนหอมหวาน ส่วนการสูญเสียนั้นแสนทรมานและน่ากลัว ในหนึ่งชีวิต เราล้วนเคยเสียใจให้กับการมีความผูกพันธ์กับสิ่งหนึ่งสิ่งใด หรือคนหนึ่งคนใดในชีวิตมาแล้วทั้งนั้น อาจจะด้วยการจากไปของสิ่งที่รัก คนที่รัก ฯลฯ นั่นทำให้อะไรที่เราผูกพันธ์ด้วยมากๆ ก็มักจะสร้างความกลัวให้กับจิตใจของเราอยู่เสมอ ว่าวันหนึ่งก็ต้องจากเราไป

หลายครั้งที่ใจของเราบอกให้เลือกที่จะสร้างความผูกพันธ์ ไม่ว่าจะในรูปแบบใดๆ ก็ตามที แล้วก็หลายๆ ครั้งอีกเหมือนกัน ที่เราได้เห็นคนรอบข้าง (หรือตัวเราเอง) เลือกที่จะไม่สร้างความผูกพันธ์ใดๆ ไว้ เพียงเพื่อรอวันที่จะต้องสูญเสียสิ่งนั้นไป

เคยมีคนตั้งคำถามว่า ทำไมชีวิตเกิดมาเราจึงต้องแสวงหาความรัก เราจะผูกพันธ์กันไปทำไมให้เสียใจ ในเมื่อวันหนึ่งไม่ใครก็ใคร ก็ต้องจากกันไปอยู่ดี สู้ไม่ต้องสร้างความผูกพันธ์ จะได้ไม่ต้องเสียใจเพราะการสูญเสีย มันไม่ดีกว่าหรอกหรือ

ถ้าความสูญเสียมันหมายถึง ความว่างเปล่า ที่จะต้องเดินทางมาถึงเราในสักวัน แล้วความผูกพันธ์มากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตของเรา มันจะมีความหมายอย่างไร

หากความผูกพันธ์ไม่มีความหมายในตัวมันเอง ในตอนที่เราทุกคนเกิดมา ก็คงไม่มีใครมาเลี้ยงดูอุ้มชูเราหรือให้การดูแลเราจนเราเติบใหญ่ นั่นเป็นเพราะความผูกพันธ์มีความหมายในตัวมันเองต่างหาก บางทีเราไม่ต้องแสวงหาความผูกพันธ์ก็วิ่งตรงดิ่งเข้ามาที่เรา โดยทั้งรู้และไม่รู้ตัว แต่เชื่อได้ว่า มันเกิดขึ้นอย่างนั้นอยู่เสมอๆ แม้กระทั่งในตอนนี้นาทีนี้

ความหมายของความผูกพันธ์จึงไม่ได้อยู่ที่ปลายทางที่การสูญเสีย แต่เป็นระหว่างทางที่เกิดความผูกพันธ์ขึ้นมา เราทำให้ความผูกพันธ์นั้นมันมีความหมายต่อตัวเองและคนรอบข้างได้หรือไม่อย่างไร

เมื่อความสูญเสียมาถึง นั่นคือเวลาของความว่างเปล่า แต่มันจะเป็นความว่างเปล่าที่มีคุณค่า งดงาม และทรงความหมายต่อเรามากน้อยเพียงใด ก็ล้วนที่อยู่เราจะมองเห็นหรือเราจะละเลยคุณค่าในความผูกพันธ์ทั้งหมดที่เรามีอยู่ในชีวิต ก่อนการสูญเสียจะพลากความหมายนั้นไปจากเรา เท่านั้นเอง