Azer

Azer
Başlamak isterim şiirime beyit ile
Nedenidir mevlana oda başlamıştır beyit ile
Belh de doğdu bir güneş
Aşktan yanar ama o ateş ne ateş
Aradadığını buldu Anadolu’da
Ateşini şemste buldu orda Anadolu’da
Şems-i Tebriziînin astânesinde
Öğrendi yanmayı sükut ile
Bir bad-ısabah de ateşi harladı efsane
O dayanamadı ateşten oldu mestane
Aşkıdır beka, kendisidir biçare
Ama aşka şikayette biçane
Şems’te gördüğü furkan idi
O Şemse değil Furkan’a tutuşmuş idi
Azer’e tutuşmuş halde akıl derdinde
Bulamadı aklını,döndü çevresinde
Sadece dönmez idi,ateşini de söndürür idi
Söndüreyim derken harladı ateşini
Döner idi meh gibi ama biçare
Şemsini de kaybetti o, artık yok ona bi çare
Hilkatınde var idi o, yanmalı idi
Şemsi olmadan tam yanmaz idi
Mevlana aşık Kuran’a her an okur yana döne
Kuran’la yaşadı Kuran’la öldü,nur yağsın üstüne
Mevlananın gülmez yüzü Kuran için ağlar gözü
Allah’tır gönlünden geçen her sözü
Mevlana yollarda gezer kim eyler ki nazar
Kuran okur kuran dinler kuranda Allah sözü var
Dağa taşa,kurda kuşa,Kuran okur
Dünyayı kuranla görür nefesinde Kuran var
Kuran işlemiştir her hücresine
Hisseder aşkın ateşini her hücresinde
Allahım ne ateştir ne sıcaktır o
Kuran’dan yanmıştır, kalbinde hisseder ateşi o
Şemsin ayrılışı ona etmeyi yazdırdı
Kuran aşkı ona ne yazdıracaktı,onu ne yakacaktı
Çok söz ettim hata ettim
Mevlanca öz değildir sözüm
Mürgü

