Hoi

Een klein psychologisch spelletje

Tijdens het lopen van mijn rondjes door, rond en om Arnhem kom ik heel veel loopmaatjes tegen. Je ziet ze in allerlei kleuren, formaten en gesteldheid. Het leuke van andere lopers tegen komen is het begroeten. Ik maak daar vaak een klein psychologisch spelletje van, dit heb ik een beetje overgenomen van het mountainbiken.

In het verleden heb ik met mountainbiken heel vaak met andere mountainbikers getraind en/of tochten gereden. Het leuke ervan vond ik om niet te laten blijken hoe moe of kapot je was. Hier had ik een paar trucs voor. Ik liet vaak de ander wat meer aan het woord waardoor die gene meer buiten adem raakte. Doordat ik mezelf aangeleerd heb om mijn ademhaling goed onder controle te krijgen kan ik zelfs bij hoge inspanning nog rustig ademen (als het moet tenminste). Op die manier lijkt het dan net of het mij geen moeite kost terwijl ik misschien al helemaal stuk zit.

Ik loop mijn trainingsrondjes bijna altijd alleen zodat ik mijn eigen tempo en route kan lopen. Als een andere loper me tegemoet komt probeer ik ruim van te voren oogcontact te maken, tover ik een (glim)lach op mijn gezicht, steek mijn hand op en zeg uit volle borst “Hoi” of “Goedemorgen” of iets dergelijks. Het is altijd leuk om al die verschillende gezichten te zien. De een zit al helemaal stuk en kan eigenlijk niet terug groeten, de ander (glim)lacht en groet terug, en weer een ander is zo geconcentreerd bezig (soms door de muziek op de oren) en merkt je daardoor niet eens op. Je weet natuurlijk nooit hoe lang iemand al aan het lopen is, wat voor soort training hij/zij doet, etc. waardoor je niet kunt opmaken wat de conditie van de ander op dat moment is. Of ik nu een korte loop doe of een lange duurloop (>20km), ik groet iedereen die ik tegenkom en toon mijn beste (glim)lach, of ik nu stuk zit of niet. Geeft mij in ieder geval een extra boost en hopelijk ook de andere loper(s). Het meest geniet ik dan van de (glim)lach die ik terug krijg.

Ik train altijd zonder oortjes in en geniet van de omgeving en de geluiden om me heen. Altijd weer op zoek naar andere loopmaatjes om ze te begroeten. Doe jij ook mee?


Zondag 10 april 2016 loop ik mijn allereerste Marathon (Rotterdam). Deze loop ik niet alleen voor mezelf maar ook voor het KWF. Ik ben direct en indirect met Kanker in aanraking gekomen. Lees er alles over op mijn KWF-actiepagina: Mijn Marathon voor het KWF

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Patrick Vroonland’s story.