Blij als een kind

“Mam, hoe laat is het?”

Voor de vierde keer binnen vijf minuten vraagt mijn kleinste meisje hoe laat het is. En iedere keer is het antwoord even onbevredigend: het is nog steeds niet laat genoeg om te gaan; ze moet nog minstens een half uur wachten.

Een half uur waarin ze met lange tanden haar patat en frikadel naar binnen werkt, haar drinken opdrinkt en nog snel even een plas kan doen. Een half uur ook, waarin ze nog minstens 15 keer zal vragen “hoe laat het nu dan is”.
Vanaf het moment dat haar grote broer vanmorgen de verrassing van een bezoek aan het circus verklapte, duurt de dag al te lang.

Maar eindelijk is het dan zover en is het tijd om te gaan. Ze weet precies de weg, want vanmorgen reden we er al langs. Had ze de grote tent al zien staan achter het gesloten hek in een groot weiland, niet ver van ons huis.
Voor ik goed en wel de auto stilgezet heb en me ontdaan heb van mijn gordel, springt ze al uit de auto. Ze huppelt van het ene been op ’t andere, wachtend tot ik haar bij de hand pak en we richting de kassa lopen door t drassige land.

Ze kijkt nu al haar ogen uit. De glitters op de jasjes van de artiesten, die behalve circusartiest ook kassajuf, snoepverkoper en toiletheer zijn. De enorme tent, de vele caravans en enorme vrachtwagens.

Eenmaal in de tent heeft ze vrije zitkeuze en ze zoekt met zorg het beste plekje uit. Eerst op de bovenste rij, waar ze verwacht een perfect zicht te hebben, maar uiteindelijk belanden we op de eerste rij, waar we tijdens de voorstelling de warme adem van de paarden bijna kunnen voelen.

Het is donker in de tent en de gekleurde lampen flitsen de ruimte door. We zijn wel heel vroeg en ook nu wordt haar geduld danig op de proef gesteld. Net als haar moeder is ze niet gezegend met een grote portie engelengeduld, maar als om 19:00 de spreekstalmeester dan eindelijk zijn “hooggeëerd publiek” begint is ze het lange wachten al snel vergeten. Ze kijkt ademloos naar de acrobate die in de nok van de tent haar kunsten vertoont en heen en weer slingert op een schommel van touw.

Van wat er zich daarboven allemaal afspeelt, krijg ik maar weinig mee. Hoewel het aardig donker is, vang ik bij elk glimpje licht de blik van mijn kleinste meisje. Haar hoofd schommelt mee met de mevrouw boven de piste. De bewondering, fascinatie en spanning zijn van haar gezicht af te lezen en voor ik ’t weet rolt er een traan van ontroering over mijn wang. Ontroerd door haar puurheid, haar oprechte opwinding en de alleszeggende blik in haar ogen.

Jaren geleden zat ik hier, in dit circus. Met haar zus, die op dezelfde ontwapenende manier en met dezelfde blik mij precies zo wist te ontroeren. Mijn meiden, zo verschillend, maar zo één als ’t erom gaat mij te raken.

Na de trapeze-act laat mijn kleintje zich verrassen door de paarden, de honden en de kamelen. Ze vindt ’t leuk, maar loopt niet warm voor de dieren. Ze is betoverd door de spectaculaire acts van de acrobaten, geniet van de dolle capriolen van de hilarische clown en kijkt haar ogen uit als de jongleur haar duizelig maakt met de lichtgevende ballen die hij behendig allemaal in de lucht houdt.

Aan het einde van de voorstelling zijn haar handen warm van het applaus en haar wangen rood van opwinding. Vermoeid van alle indrukken die ze vanavond heeft gehad loopt ze aan mijn hand de donkere avond in. Ze vertelt over alles wat ze zag, wat ze dacht en hoe mooi het was. Ze gaat op haar plek in de auto zitten en trekt een deken over zich heen; ze is moe en heeft t koud.

Ik start de auto en zet de verwarming wat hoger. In de spiegel zie ik twee grote ogen, die waarschijnlijk niets meer zien van wat er voor ze gebeurt. Ik draai de auto van de parkeerplaats en kijk nog een keer in de spiegel. De grote bruine ogen van mijn kleintje zijn dicht, ze slaapt.

Thuis til ik haar in bed en terwijl ik haar kleren uitdoe mompelt ze zachtjes dat vanavond de fijnste avond van haar leven was.

Van mij krijgt ie een gouden randje.

Like what you read? Give Janinne! a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.