Wall Drawing Experiment

Mene mene! Begin maart gaat al voor de vierde keer het Wall Drawing Experiment van start. In de Zwarte Zaal komen de 2de bachelors uit de opleiding tekenkunst voor het eerst met werk voor de dag. Ives Maes, die het project coördineert, staat ons te woord.

Werk van Maika Pieters, Delphine Plas & Niels De Beule

Alweer de vierde uitgave, dat klinkt als een succesverhaal.

Maes: Wel ja, het is voormalig docent Rik De Boe die vroeger het project opgestart heeft. Onder zijn auspiciën trokken de studenten aanvankelijk naar Lier. Daar gingen ze als het ware een week lang in retraite in de kunstruimte ‘Voorkamer’. Het idee van een intensief gezamenlijk project hebben we vier jaar geleden opnieuw naar de Zwarte Zaal gebracht. Ondertussen is het Wall Drawing Experiment een vaste waarde geworden en heeft het een belangrijke plaats gekregen in de opleiding.

In welk opzicht?

Maes: Voor onze tweede bachelors is het de eerste keer dat ze met hun werk naar buiten komen. Je mag dat niet onderschatten. Het feit dat ze uiteindelijk iets moeten tentoonstellen heeft een impact op het werkproces. Tekenkunst is soms heel vluchtig. Sommige schetsen duren enkele seconden en verdwijnen al snel in een stapel andere tekeningen. Een beeldhouwwerk of schilderij heeft een andere tijdspanne, net zoals een omvangrijke muurtekening. Het project voegt een finaliteit en ernst toe die anders ontbreekt.

Tekenkunst werd vooral met brave schetsen geassocieerd, terwijl het medium zich even goed als muurtekening, sculptuur of installatie kan manifesteren.

Een doorsnee tentoonstelling is het nochtans niet.

Maes: Neen, daarom heet het ook Wall Drawing Experiment met de nadruk op dat laatste woord. Twee zaken zijn belangrijk. In eerste instantie krijgen de studenten de kans om op een groot oppervlak te werken. We confronteren ze met een formaat dat ze misschien niet helemaal beheersen. Dat zorgt voor een zekere serieux. Het tweede aspect heeft met de locatie te maken. De Zwarte Zaal is erg polyvalent waardoor je heel wat kanten uit kan. Ik herinner me de editie van twee jaar geleden. Die heette Inondation. Acht studenten hebben toen een gezamenlijk werk gemaakt, met een omvang van zo’n 3,5 meter bij 20, en dat vervolgens als ruimtelijk object tentoongesteld. De muren werden neergelegd en gingen zo eigenlijk meer als voetstuk fungeren. Met aangepaste belichting kreeg het geheel een erg theatrale lading. De tekening zelf was misschien niet de meest elegante maar de studenten leerden wel om gebruik te maken van de ruimte en om het gegeven ‘tekenkunst’ zo ruim mogelijk te benaderen. Dat was een echt experiment.

Jarne Quintiens aan het werk

Mogen we stellen dat tekenen aan een opmars bezig is?

Maes: Jazeker. Dat is ook de reden dat je hier tekenkunst kan studeren. De richting is uiteindelijk nog maar een goed decennium oud. Tekenen heeft zich in de tussentijd tot een medium an sich ontpopt. Heel lang heerste hier en elders de romantische idee dat men via de tekening tot de ziel van de kunstenaar kan doordringen omdat ze minder gemedieerd zou zijn. Nochtans is de opwaardering vooral te danken aan het feit dat de discipline zich heeft verzelfstandigd. Dat merk je trouwens ook aan de marktprijzen.

Waren jullie dan een nobele onbekende in de school?

Maes: Een beetje toch. Onze tentoonstellingen vonden voorheen buitenshuis plaats. Het Wall Drawing Experiment heeft ons een gezicht gegeven binnen de school. Tekenkunst werd vooral met brave schetsen geassocieerd, terwijl het medium zich even goed als muurtekening, sculptuur of installatie kan manifesteren. Maar niet te vergeten, dit zijn 2de bachelors, en het blijft een experiment. Mislukken is absoluut een optie. Dat maakt het zo spannend.

03.03.17–05.03.17 Wall Drawing Experiment #4, Zwarte Zaal — EXPO

Werk van Niels De Beule