Gina Paulina Puatany
Jul 12 · 4 min read
“Cheers”. Afbeelding van Alessandra De Cristofaro

Relaties op zich zijn al hard genoeg. Hoe halen wij het dan in ons hoofd om er één ver buiten onze postcode te vinden? Ik heb het namelijk over LDRs of ook wel gekend als long-distance relationships. Zelf heb ik in één gezeten en geloof me, het is meer dan schattige emojis en gifs sturen om je partner te laten weten dat je aan hem/haar denkt. Ben je een millennial dan is de kans groot dat je zelf ook in één zit of in één terecht zal komen. Een combinatie van technologie, jongeren en liefde is iets waar websites en onderzoekers gretig over schrijven. Keuzestress, hookups, swipen… woorden waarmee we vaak geassocieerd worden. Ons datinggedrag blijkt fascinerend te zijn. Maar als je alles eens goed van dichtbij bekijkt, dan merk je toch dat er zaken ontbreken. Er valt veel te zeggen over ons (online) datinggedrag, maar waar blijven nu die artikels over hoe wij langeafstandsrelaties ervaren in dit digitale tijdperk?

Naast het bestellen van schoenen en kleren op websites, het afspelen van zelfgemaakte playlists op streamingplatformen en het continue taggen van vrienden in herkenbare memes zijn we nu ook (romantische) relaties aan het opbouwen met iemand die ver weg van ons woont. En dit allemaal met behulp van technologie. Nu we alsmaar meer en meer digitaal met elkaar verbonden zijn, en grenzen ons niet kunnen tegenhouden, weerhoudt het ons ook niet om met iemand te praten die ver weg woont. Was dit dan ook niet de bedoeling van technologie? Om het leven wat gemakkelijker te maken en om afstand te overbruggen? Door continu met elkaar te communiceren, en tijdzones te negeren, verbaast het mij ook niet dat sommigen liefde vinden in de verste hoeken.

De meest voorkomende situatie, voor millenials, is het vinden van liefde tijdens het reizen of tijdens een uitwisseling. Plots merk je iemand op die jou wel interessant lijkt, je wisselt usernames uit (telefoonnummers vragen is blijkbaar passé), volgt elkaar op Instagram, Snapchat of Facebook en het communiceren kan beginnen. Na enige tijd merk je wel dat je dit niet zomaar kan loslaten en dat je effectief iets voor dat persoon voelt. Zelf heb ik dit mogen meemaken tijdens mijn Erasmus uitwisseling. Maar het avontuur begint past echt na die 6 maanden. Het mag dan wel goed klikken, maar hoe gaan wij dit volhouden wanneer we allebei terug naar huis gaan?

Time to say “good” bye. Afbeelding van Vicky Leta

Het zit niets anders op dan een langeafstandsrelaties aan te gaan. Ze hebben altijd al bestaan, het is dus niks nieuw. Al was het vroeger dan toch wel een pak lastiger. Ik mag van geluk spreken dat ik niet moet sukkelen met het trainen van postduiven. Of erger nog, dagen (soms zelfs maanden) moet wachten op brieven van mijn lover(s). Ik maak deel uit van een generatie die wel nog geduld kan uitoefenen maar ook wel beseft dat onze behoeftes instant bevredigd kunnen worden door de beschikbare tools en apps.

Wil ik een movie night maar mijn partner woont te ver? Geen probleem! We kunnen samen, op afstand, een filmpje kijken en elkaars gezichtsuitdrukkingen zien. En dit allemaal dankzij Let’sGaze.

Wil ik weten hoe het zou zijn moest ik mijn hoofd op zijn borstkas leggen? Pillow Talk tot de redding. Hiermee kan ik mijn partner zijn hartritme horen (maar wel via een speaker in mijn armband). Creepy? Zeker en vast. Maar dit toont aan dat er effectief tools en apps zijn die de afstand proberen te verkleinen. Wanneer ons dit allemaal te veel wordt kunnen we gewoon overschakelen naar de iets meer ‘normale’ apps zoals Facebook, WhatsApp en Instagram. Het lijkt wel alsof er geen redenen zijn om niet een langeafstandsrelatie aan te gaan. Dat we theoretisch gezien iemand (beter) kunnen leren kennen door regelmatig via die apps te communiceren.

Toch ervaren velen diep van binnen het gevoel van een afwezigheid en afstand. Ondanks alle beschikbare tools en de mogelijkheid om gratis met iemand op afstand te communiceren, is er één belangrijk aspect dat moeilijk of niet nagebootst kan worden via technologie. Aanraking.

Wat wij nodig hebben is meer dan woorden alleen. Onbewust communiceren we ook via aanraking, stemgeluiden, gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal,... wat toch al moeilijker is om (precies) na te bootsen. Dat het ontbreken van fysieke intimiteit uiteindelijk de reden was dat mijn LDR (long distance relationship) niet meer ging, is dan ook geen verrassing. Het is alsof mijn onbewuste wist dat al die apps en tools het gevoel van een warme knuffel of een gepassioneerde kus niet kan en mag vervangen.

Kansen op slagen van LDRs van Infographic Journal.

Het blijft belangrijk dat er een concreet plan wordt opgesteld in langeafstandsrelaties. Effectief samen zijn in de (nabije) toekomst zou the “final” goal moeten zijn.

Net zoals elke relatie, zijn LDRs redelijk gevarieerd en complex. Maar zeg nu zelf… het idee dat liefde wereldwijd gevonden kan worden, in het tijdperk van keuzestress, instant gratification, globalisatie en zo veel meer, toont aan hoe gedurfd millennials wel niet zijn.

OpenVRT

OpenVRT is een community voor jonge, digitale creatievelingen met een broek vol goesting in media.

Gina Paulina Puatany

Written by

OpenVRT

OpenVRT

OpenVRT is een community voor jonge, digitale creatievelingen met een broek vol goesting in media.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade