Wikimedia Commons

Lang leve picture imperfect!

Een tiener in hotpants kijkt me vanuit Instagram met een pruillip aan. Speels kirt ze me wat Russische klanken toe. Ze knippert met haar lange wimpers, draait haar getrainde lijf en begint dan hard te twerken.

Er staat sponsored boven de post. Ik swipe verder.

Volgende beeld is er eentje van Karolien. Die ken ik nog van in de turnkring. We waren toen 9. Twintig jaar later zit ze kennelijk op een zonovergoten strand, vergezeld van exotisch fruit. Ze kijkt me aan over het randje van haar zonnebril. Naast haar ligt een surfplank. #costarica #breakfastinparadise erbij.

Swipe. Volgende beeld. Sara, een vrouw voor wiens man ik een boontje heb, ligt te dutten in haar zetel. Op haar borstkas ligt hun baby. Sara’s mondhoeken krullen omhoog. #momlife #couldnotbehappier erbij. Ik word wat jaloers. Maar is dat wel nodig?

Enter Instagram, waar iedereen zich sexier, avontuurlijker en relaxer voordoet dan ‘ie is. Maar misschien is die twerkende tiener in het echte leven een kneusje, lust Karolien niet eens papaya, en is Sara doodop door die jengelende baby. Doch op Instagram ligt de hele wereld bedolven onder een laagje fabulous. Niemand heeft hier een slechte dag, en iedereen getrainde buikspieren.

Zelf heb ik trouwens geen recht van spreken. Mijn Instagramfoto’s post ik met een reden, soms zelfs met een sluwe. Laat mij uit de biecht klappen.

In onderstaande post bedank ik (links) het fantastische filmfestival waar ik al jaren voor werk, maar eigenlijk wilde ik met dit beeld ook indruk maken. Ik wilde tonen hoe professioneel en succesvol ik ben in mijn job als zelfstandige, niet in het minst aan mijn laatste werkgever, die mij ontsloeg.

Ik heb een tijdje in Barcelona gewoond. Dat was fantastisch, tot het uit raakte met mijn Spaanse vriend. Op deze foto lijk ik (helemaal rechts) goed omringd en uitgelaten, maar ik had liefdesverdriet én ik zat onder de bed bug-beten. Die krengen zaten in de matras van de bemeubelde kamer die ik op dat moment een tijdje huurde. Ik postte de foto om mezelf te troosten én om mijn ex via een omweg te tonen dat ik hem niet miste, wat natuurlijk onzin was.

Gelukkig zijn er, anders dan ikzelf, mensen die niet aan alle conventies hoeven voldoen voor ze zichzelf op het net durven gooien. Zij zijn de echte helden.

Zo is er Celeste Barber. De Australische pikt sexy reclamebeelden van het internet en parodieert ze. Haar tongue-in-cheek commentaren zijn een wapen tegen seksualisering en oppervlakkigheid.

Dat het allemaal lulkoek is, die perfecte foto’s met filter, wil Barber ons vertellen. Maar hoe ziet de buitenwereld er ook alweer uit zonder een Clarendon, Gingham, Lark of June?

Dat duwt Charlie Magazine ons onder de neus. Het magazine werkt enkel met niet-gephotoshopte vrouwbeelden. Fuck Fake is hun baseline. Voor dit artikel trokken de redactrices van Charlie telkens twee foto’s: ééntje voor Instagram en eentje uit de wereld zoals hij is. De perfecte plaatjes blijken telkens een in scène gezet kader, uitgeknipt uit de werkelijkheid, en met een filter erover.

Conclusie? We doen echt de meest idiote dingen voor de likes. Misschien moeten we onszelf gewoon wat minder serieus nemen? Wie dat heel goed kan, is journaliste Joke Van Caesbroeck. Ze schrijft rare, rake kortverhalen. En een gezonde portie zieligheid is nooit ver weg.

Als we Joke’s posts mogen geloven, rookt ze veel en drinkt ze graag. Te graag. En tussen de lijnen door lijkt ze ook wat op zichzelf te zijn. Maar net dat maakt haar zo menselijk.

Laat ons daarom in die feed van eindeloos perfect wat vaker een tegenslag, een kwaaltje, of een minder kantje belichten: een blaar na onze lange dag op hakken, regen op vakantie of het besef dat er al minstens drie uur een pitje tussen onze tanden zit.

Lang leve uit de biecht klappen. Lang leve picture imperfect!

Like what you read? Give Arkasha Keysers a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.