Liefste Twitter, uhm ik bedoel dagboek!

“Twitter bird is sad” cartoon van: https://titantwister.com/twitter-bird/

Je kent het wel. Soms heb je gewoon momenten waarop je jouw zegje moet doen, momenten waarop je je diepste gevoelens echt niet meer kan inhouden en het met iemand moet delen. Maar met de ‘o zo drukke vrienden’ en de vele situaties waarop blauwe vinkjes het scherm versieren maar springende dots uitblijven, heb je toch wel sterk de drang om jouw hart ergens te luchten. Vastberaden graai je naar de trouwe smartphone en voor je het weet ben je druk bezig met het typen van een melancholische quote op Twitter. Klaar om het te delen met 200-tal volgers bestaande uit bots en vreemden die zich blijken te vermaken met jouw tweets.

Wie had ooit gedacht dat het vandaag de dag zo eenvoudig ging zijn om de wereld op de hoogte te houden van wat er allemaal in mij omgaat. Met mijn beste vriend op zak voelt het alsof ik alles aankan, alles aandurf en alles mag zeggen. Een device dat nog niet eens zo lang in mijn leven bestaat en mij toch al zo goed kent. Wat lief dat hij mij dan ook telkens automatisch leidt naar mijn “meest bezochte apps” die ik keer op keer zomaar open. Zelfs als ik helemaal niks heb om te delen.

“Me and my babe a.k.a my smartphone”

Google Store is mijn go-to online winkel en bedachtzaam scroll ik op en neer, opzoek naar de beste (gratis) apps waarop ik ongestoord mijn gedachten kan delen, en dit zonder mij schuldig te voelen. Vent? Twitter? Emotely? Reddit? Hoe sneller ik scroll, hoe meer apps mijn ogen voorbij flitsen.

Op welke app zal ik vandaag eens aankondigen hoe verschrikkelijk ik het vind hoe Sansa zich gedraagt in Game of Thrones? Of hoe mijn MCM (Man Crush Monday) foto’s van andere meisjes aan het liken is behalve die van mij?Uiteindelijk beland ik dan toch op Twitter en dansen mijn vingers wild over het toetsenbord.

“Sansa Stark is echt een mietje. Waarom blijft zij nu schuilen in die grot terwijl haar volk aan het vechten is?!”

Nee, misschien moet ik wat milder zijn. Heeft het echt zin om zo negatief te zijn op Twitter? De onderzoeker in mij kan het niet laten om het even te checken. Blijkt dat het delen van negatieve gevoelens op sociale media zo zijn voordelen heeft. Emotionele support van anderen? Last die je van je schouders kan afschudden? Uhm, yes please!

Ik bedoel… is dat niet de bedoeling van sociale media? Gelijkgezinde millennials vinden, hopen dat ze jou begrijpen en effectief gaan volgen? Maar juich niet te vroeg en leg jouw smartphone even weg want het is even gemakkelijk om ook volgers te verliezen. Twitteraars die continue tweeten over het feit dat het leven grijs kleurt in plaats van roze zullen naarmate de tijd volgers verliezen.

Vertel je iets negatiefs of verdrietigs aan je offline vrienden, dan heb je (hopelijk) niks te vrezen. Zij kunnen jou niet zomaar dumpen en bieden jou hoogstwaarschijnlijk een warme schouder aan om op te huilen. De relatie is natuurlijk hechter omdat jullie elkaar ook in het echte leven kennen.

Jouw online vrienden daarentegen kunnen zonder gevolgen besluiten om jou niet meer te volgen. En als er iets is waar wij millennials niet tegen kunnen dan is het wel followers verliezen.

“Bye Felicia!” wanneer het jouw vriendjes online wat te veel wordt.

Toch zal dat mij niet stoppen om mijn random gedachte met duizenden anderen te delen. Dan resteert nog de vraag of ik dit onder mijn eigen naam wil doen of onder een welgekozen nickname? Als niemand weet wie ik echt ben, dan kan niemand mijn geraas linken aan mijn naam. Misschien verklaart dat wel waarom er steeds maar meer en meer mensen zo open zijn over hun gevoelens online. We weten namelijk niet wie ze echt zijn.

“Laughs in hidden” Bart? Kim? Kevin? Diana? Doet er niet toe wie ik ben!

Mocht mijn vat met sadness ooit op zijn, zijn er gelukkig nog genoeg websites waar ik inspiratie kan opdoen om over te tweeten.

Ben ik verslaafd aan delen? Wie weet. Geeft het mij een kick wanneer een onbekende met behulp van een ‘like’ button bevestigt dat hij/zij mij begrijpt? Kan zijn. Vooraleer ik mezelf verslaafd verklaar, zoek ik toch maar online wat meer artikels op. Titels zoals “Here’s how sharing your feelings on social media can keep you healthyen Using Twitter as a means of coping with emotions and uncontrollable crisesworden mij op een gouden dienblad door Google toegediend en ik ben meteen gesust. Het ziet ernaar uit dat mijn trouwe volgers nog lang niet van mijn one-woman show af zijn.