Meneer Zuckerberg, hoeveel is mijn leven nu waard?

“Het volgen van vrienden is sneller en gemakkelijker dan ooit. Deel updates en foto’s, neem contact op met vrienden en pagina’s en blijf in contact met community’s die belangrijk voor u zijn.” Het is het eerste waarmee ik begroet word, wanneer ik besluit om Facebook weer te installeren. Gratis communiceren met je vrienden en familieleden, en dit wanneer je maar wilt? Ja, dat kan ik gewoon niet links laten liggen.


Een maand geleden nam ik afscheid van de app, maar ik begeef mij snel alweer op Google Play om Facebook opnieuw toe te laten in mijn leven. Toegegeven, het is best wel genereus van de maker om ons zo een platform te geven, en dat voor niks! Nou, ze vragen in ruil gewoon om mijn naam, e-mailadres, geboortedatum, geslacht,…

Het is moeilijk om weg te lopen wanneer iedereen zich bevindt op Facebook en ze ook nog eens zoveel plezier blijken te hebben. Na er goed over na te denken, besluit ik om het nog een kans te geven. Zo veel kwaad kan het toch niet als ik mijn gegevens deel met onze barmhartige Mark Zuckerberg? Het duurt slechts een vijftal seconden en het vertrouwde icoontje staat weer op mijn homepage, klaar om gebruikt te worden. Het delen van content gaat met zo’n gemak, het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest.

Er zijn online en offline genoeg debatten te volgen over de macht die bepaalde online platformen hebben. Dertienjarige ik, zou in 2005 nooit bij hebben stilgestaan dat bij het aanmaken van mijn allereerste Facebook-account, alle clicks, likes, updates en e-mailadressen worden opgeslagen in gigantische datacenters. Wachtend om nuttig gebruikt te worden om zo, op bijna magische wijze, in geld te veranderen.

Ik mag dan wel Zuckerberg (Facebook) vermelden, maar hij is zeker niet de enige waaraan ik mijn gegevens heb “gegeven”. Larry Page en Sergey Brin (Google), Tim Cook (Apple), Jeff Bezos (Amazon), mijn lijst is momenteel kort maar biljoenen waard. Niet te onderschatten dus. De ‘Big Four’ bedrijven, of ook wel gekend als GAFA, deden het de voorbije jaren zo slecht nog niet.

Natuurlijk moet ik toegeven dat niemand mij heeft geforceerd om al die platformen te gebruiken. Het was tenslotte uit ‘vrije wil’ dat ik besloot om al die accounts aan te maken… toch?

Alle evenementen, verjaardagen, life updates van vrienden worden op Facebook gedeeld. Boeken die hier in België niet verkrijgbaar zijn kan ik dan weer met 1 click bestellen via Amazon. Wil je even checken of er een winkel in jouw buurt bepaalde producten verkoopt? Geen probleem, via Google krijg je de prijzen, soorten producten en zelfs de openingsuren te zien. Wanneer je dan hebt besloten om eindelijk het huis uit te gaan, heb je Google Maps om jou naar die winkel te leiden. Tevreden met wat je hebt gekocht? Dan deel je jouw enthousiasme met je vrienden op Facebook.

Alles lijkt met elkaar verbonden te zijn, en doordat het allemaal zo snel en gemakkelijk kan, is mijn keuze gauw gemaakt. Maar blijkt dat ik, door al die jaren over mezelf te praten en gretig gebruik te maken van zoekmachines, verscheidene mensen gewoon stinkend rijk heb gemaakt. Had ik als kind maar geweten dat ik zo’n impact zou hebben op iemand zijn leven. Zeg nu zelf, verdien ik dan ook geen percentage van hun winst?

“Voor wat, hoort wat!” hoor ik mijn moeder al zeggen. En gelijk heeft ze! Niks is werkelijk gratis en dat is wel een reality check. Nu vraag ik mij toch wel af wie hier wie echt helpt. Help ik al die bedrijven draaiend te blijven door mijn leven te delen? Of helpen ze mij met hun platformen om mijn (sociale) leven smooth te laten verlopen?

Stiekem wil ik wel weten wat ze allemaal van mij hebben bijgehouden over de jaren heen. Van mijn 12–13 jaar tot nu in mijn mid-twenties, hoeveel geld hebben ze precies kunnen genereren met mijn dagelijkse updates van schattige kattenfilmpjes, neppe relatiestatussen, en 18+ zoekactiveiten? Zeg, meneer Zuckerberg, hoeveel is mijn leven nu precies waard?!