foto door Charles Deluvio

Zeg het met emoji. Of hoe Japan de wereld met elkaar leert praten.

Achttien was ik. Hij was achtenzeventig. We zaten samen in de eerste bachelor. Mijn cursus Algemene Taalkunde stond vol met theorieën van Noam Chomsky. Ik hing er urenlang over. De beroemde Amerikaanse taalkundige leerde me dat mensen een aangeboren taalvermogen hebben. Wanneer we uit onze moeder poppen, zijn we al eigenaar van een universele grammatica, een structuur die wordt ingevuld met de taal waarin we opgroeien.

Het stond allemaal eentonig neergeschreven in een knoeft van een cursus. Ik had nog nooit iets zó saai gevonden.

Gelukkig bewijzen TED-talks dat wetenschap ook sappig kan worden uitgelegd. In onderstaande talk vertelt Lera Boroditsky dat er zo’n 7.000 talen bestaan. Dat is zevenduizend keer andere klanken, woorden en structuren. Maar heeft de taal die we spreken ook een invloed op hoe we denken?

Jazeker, beweert ze. We interpreteren de wereld rondom ons volgens de mogelijkheden en de beperkingen van onze taal. Een bepaalde gemeenschap aboriginals in Australië kan zich altijd prima oriënteren, net omdat ze hun positie en ook de tijd aanduiden met windrichtingen. Andere volkeren hebben geen benamingen voor kleuren. Zij maken dus ook dat onderscheid niet. Nog niet. Of niet meer. Want talen zijn levende wezens. Ze ontstaan. Ze veranderen. Ze sterven uit.

Eén recente “taal” wordt over de hele wereld gebruikt: emoji. Niet toevallig werden die digitale hiërogliefjes in Japan uitgevonden, waar de lettertekens visuele karakters zijn. Om nieuwe woorden te vormen, worden die karakters gecombineerd. Het teken voor man in het Japans bijvoorbeeld, bestaat uit de combinatie van ‘kracht’ en ‘rijstveld’. Gelukkig mogen de Belgen zich maandag op een ander veld met de Japanners meten.

Jenna Schilstra, die in ons land is opgegroeid, vertelt in een andere TED-talk hoe ze er als kind van droomde om met alle mensen ter wereld in hun eigen moedertaal te kunnen communiceren. Dat gelooft natuurlijk niemand. Maar het is wel het begin van een goed verhaal: over hoe emoji de hele wereld met elkaar doen kletsen. Zelf leerde ik in april een Iraniër en een Engelse kennen. Zij sprak geen Farsi en hij geen Engels, maar verliefd werden ze toch. Praten en ruzie maken deden ze met GIF’s en emoji.

Om onze vijand van maandag beter te kunnen inschatten, zet ik wat Japanse tekens op een rij die we nooit zouden kennen moesten het geen emoji zijn:

🍥 Narutomaki, een viskoekje. 👺 Tengu, een Japanse kabouter. 🍙 Onigiri, een rijstbal in zeewier. 👹 Oni, een Japanse boeman. 🍡 Dango, een Japans dessert.

De Japanse hiërogliefjes worden trouwens alsmaar diverser. Daardoor kregen we ook heerlijk politiek correcte emoji: 🎅🏿

Maar er zijn ook nog steeds emoji die angstvallig ontbreken. En bij gebrek aan the real deal ontstaan er schunnige associaties: 👌👈🍆🍑

Op Emojipedia, staat overigens te lezen dat ‘de perzik’ maar in 7% van de gevallen als fruit wordt gebruikt. In 33% van de gevallen staat hij voor billen of kont. In 13% van de gevallen voor fitness, en dan vooral voor squats. En in 27% van de gevallen heeft de perzik ‘een seksuele connotatie’.

Maar net dit soort seksuele connotaties vergemakkelijkt speurwerk. Amerikaans professor Murray Jennex zegt in een videoboodschap voor VICE dat hij door emojigebruik mensenhandelaren kan opsporen. Want zij gebruiken drie emoji vaker dan anderen: het groeiende hartje voor jonge meisjes 💗, het landende vliegtuig voor iemand die op bestemming is toegekomen 🛬, en de kroon om iemand met veel invloed aan te duiden 👑. In combinatie met de roos 🌹(geld), en kersen 🍒(geslachtsdelen) duiden de berichten op sex traffickers, die Jennex en zijn team kunnen onderscheppen.

Of de emoji-in-spe, zoals de frisbee en de lama, een connotatie zullen krijgen, valt nog af te wachten. Nieuwe haartooien zijn in elk geval ook op komst: de kale man, de kale vrouw, de afro’s en de roodharigen.

Op die laatsten zit ik trouwens al jaren te wachten. Er is tot nog toe geen emoji waarmee ik me kan vereenzelvigen. Buiten de rode duivel misschien. 👹

Hou je vast, Japan.

Like what you read? Give Arkasha Keysers a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.