Het station

7 over 7. De kleine en grote wijzer van de stationsklok passen precies onder elkaar. Ik kijk op om 7 over 7. Voor me sta jij. Mijn rug leunt tegen een steunpilaar. Mijn handen rusten op je zij. Je staat zo dicht dat ik je ruik. Wat ruik je heerlijk.

Onze lengtes zorgen ervoor dat we precies onder elkaar passen. Mijn hoofd rust op de jouwe en ik vergeet de tijd. Sluit mijn ogen en kus je kruin. Jouw lippen glijden langs mijn nek. Dit voelt zo goed. Zo vertrouwd.

En toch is dit alles volledig nieuw. Tot 6 over 7 was er niets. Waren we twee goeie vrienden na een fijne avond. Nu, 1 minuut later, is de definitie iets vager. Nog vager wanneer mijn handen onder je shirt en langs je rug strelen. Elke ruggenwervel voorbij, elke kromming geraakt met de toppen van mijn vingers. Nagels net diep genoeg dat ze een herinnering achterlaten in gedachten.

Onze ademhalingen versnellen. De tijd niet. Het is 9 over 7 wanneer ik de klok opnieuw te zien krijg. Mijn ogen dwalen af. Van de klok, naar de mensen rondom ons, naar jouw blik omhoog. Het moment waar we beiden in die 2 minuten plots keihard naar verlangden. Ogen die diep alles opnemen. Monden die steeds dichter schuiven. Handen in de nek. De tijd staat stil wanneer lippen elkaar voor het eerst raken.

11 over 7. We nemen afscheid. Jij stapt naar jouw perron, ik schoorvoetend naar het mijne. Het contact was kort maar oh zo intens. Ik wil niet dat het eindigt. Ik wil niet dat de rest van het verhaal vanavond in onze hoofden verder speelt. Ik wil jou. Mijn voeten nemen het over van m’n hoofd en voor ik het weet sta ik niet langer op mijn perron en stap ik niet op mijn trein. Ik wandel van wagon naar wagon tot jouw krullen boven de zetels zichtbaar worden. Wat doe ik? Waar ga ik heen? Wat zeg ik? Terwijl de vragen tussen mijn oren razen, plof ik me rechtover je. Nog voor je goed en wel beseft wat er gebeurt, ligt mijn hand op je dij. We kijken elkaar aan. Over het tafeltje heen raken onze lippen elkaar. Een tweede keer. Even vol. Even warm. Mijn hand schuift hoger tussen je dijen. Wat als straks de trein aankomt?

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Poepeklets’s story.