Ένα μάθημα πολιτικής


Η υπόθεση της δίωξης του Γιώργου Παπακωνσταντίνου είναι κάτι που θα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή. Διάβασα άπειρες σελίδες καταθέσεων, άρθρα, βουλεύματα σημειώνοντας ό,τι δεν καταλάβαινα για να ρωτήσω φίλους σχετικούς με τα νομικά ή τις πολιτικές διαδικασίες.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο το έκανα αυτό. Δεν έχω καμία σχέση με τον άνθρωπο. Κάτι που να με συνδέει μαζί του. Το μόνο που ξέρω είναι η πολιτική παρουσία και η συμπεριφορά του.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά τα διαβάσματα ήταν αρχικά σοκαριστικό για μένα. Εδικά όταν άρχισα να καταλαβαίνω, μακριά από το θόρυβο των media, τι πραγματικά συνέβαινε. Το γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος κάθισε στο σκαμνί, με απόφαση βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου, είναι ένας λεκές στην Ελληνική Δημοκρατία που τη στιγμάτισε για πάντα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μίσος, τον εμπαιγμό, τις χυδαίες ειρωνείες εκλεγμένων και μη προς τον άνθρωπο που δημιούργησε το «οπλοστάσιο» για να καταστραφεί το πελατειακό κατεστημένο που έφτασε τη χώρα στα σημερινά της χάλια.

Η χθεσινή απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου (αθώος για απιστία και ένοχος σε βαθμό πλημμελήματος για την κατηγορία της νόθευσης εγγράφου) είναι αλήθεια ότι κρατάει τις ισορροπίες ανάμεσα στη συνείδηση μερίδας των δικαστών του και σε έναν ταλαιπωρημένο λαό που έχει φτύσει αίμα 5 χρόνια τώρα, ακούγοντας μπερδεμένος τους βουλευτές του να του λέει πόσο άμοιρος ευθυνών είναι για αυτά που αντιμετωπίζει.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι αθώος. Πέραν πάσης αμφιβολίας. Και το συμπέρασμα αυτό το έβγαλα εγώ ως απλός πολίτης που χωρίς να με συνδέει κάτι προσωπικό με εκείνον, μπήκα στον κόπο απλά να αντιπαραβάλλω αυτά που του χρέωναν οι κατήγοροί του με τα γεγονότα της υπόθεσης.

Η Ελλάδα βιώνει τη μακροβιότερη δημοκρατική περίοδο στην ιστορία της. Γεννήθηκα όταν αυτή η δημοκρατική περίοδος ξεκινούσε. Μέσα σε αυτήν την ιδανική περίοδο λοιπόν, είδα έναν πολιτικό να αναγκάζεται να σταθεί μόνος απέναντι στους υβριστές και στον όχλο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και το έκανε με τον ίδιο τρόπο που άσκησε τα υπουργικά του καθήκοντα. Με αξιοπρέπεια, τόλμη και ήθος.

Η υπόθεση της δίωξης του Γιώργου Παπακωνσταντίνου είναι ένα σπουδαίο μάθημα πολιτικής για μένα.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.