ทับศัพท์
บางครั้งความใส่ใจที่เรามอบให้ลูกค้านั้นเริ่มต้นตั้งแต่คำพูดและคำศัพท์ที่เราเลือกใช้ บางครั้งเราก็ทำตัวให้แตกต่างอย่างสร้างสรรค์ได้ด้วยการเลือกคำพูดที่อีกฝ่ายเข้าใจได้
บางคนพูดว่า “ฟีเจอร์” และบางคนพูดว่า “ความสามารถของระบบ”
บางคนพูดว่า “หลีด ไทม์” และบางคนพูดว่า “เวลาที่ต้องใช้”
บางคนพูดว่า “รีแฟคเตอร์” และบางคนพูดว่า “ปรับปรุงให้ดีขึ้น”
บางคนพูดว่า “เมทริกซ์” และบางคนพูดว่า “ตัวเลขชี้วัดประสิทธิภาพของการทำงาน”
บางคนพูดว่า “สเปค” และบางคนพูดว่า “รายละเอียดของระบบ”
บางคนพูดว่า “สปริ้นท์” และบางคนพูดว่า “รอบของการส่งมอบงาน”
บางคนพูดว่า “ยูเอ็กซ์” และบางคนพูดว่า “การออกแบบการใช้งานแอพ”
บางคนพูดว่า “เดฟอ๊อปส์” และบางคนพูดว่า “ทีมไอที”
บางคนพูดว่า “แมชชีน เลิร์นนิ่ง” และบางคนพูดว่า “การคำนวณแบบอัตโนมัติ”
บางครั้งการใช้ทับศัพท์ที่รู้กันเฉพาะกลุ่มเหมือนเป็นการยกระดับตัวเอง บางครั้งการพูดไทยคำอังกฤษสามคำเหมือนจะสร้างความน่าเชื่อถือในฐานะผู้เชี่ยวชาญ แต่ไม่ใช่เลย มันแสดงออกถึงการไม่ใส่ใจคนฟังและฝ่ายรับว่าพวกเค้าจะเข้าถึงสิ่งที่กำลังถูกสื่อสารอยู่ได้ดีแค่ไหน
มันไม่มีอะไรผิดเลยที่จะใช้คำไทยให้มากที่สุด มันไม่ได้ดูแย่สักนิดที่จะเลือกคำพูดที่ไม่หรูหราในการสื่อสารกับผู้ใช้ มันจำเป็นด้วยซ้ำไป
แต่ก็นะ … บางคนเลือกให้ดูเองดูดี และบางคนก็เลือกให้ผู้ฟังเข้าใจอย่างถ่องแท้
เราเลือกแบบไหน?

