จบใหม่ พอเก่งแล้วลาออก?
เคยโดนถามเหมือนกัน บ่อยด้วย เรื่องลงทุนลงแรงกับน้องที่เข้ามาใหม่ หรือแม้กระทั่งน้องฝึกงาน เสียดายไหม? เสียดายสิ แต่.. เกริ่นนอกเรื่องก่อนว่าทำไมถึงต้องทุ่มเท
ย้อนอดีต.. เรียนจบ ป.ตรี แล้วไปเรียนต่อ ป.โท ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าไม่พอที่จะไปทำ จนเรียน ป.เอก แล้วเหมือนเปิดโลก ดวงตาสว่างเห็นแจ้งว่าเส้นทางที่เราเคยเดินผ่านมา ถ้ามีคนเดินตามเค้าคงอาจจะใช้เวลาประมาณ ตรี-โท-เอก (4 + 2 + 5 = 11 ปี) อาจจะน้อยกว่าหรือมากกว่า แต่ใช้เวลาแน่นอน กว่าจะมาถึงจุดที่ผมยืนอยู่ จุดที่รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า
ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นจริงเหรอ? ไม่ครับ ผมไม่คิดอย่างนั้น ผมคิดว่าเด็กรุ่นใหม่ต้องไม่เดินในเส้นทางที่ออกนอกลู่นอกทางแบบผม เด็กรุ่นใหม่จะต้องไม่มีพื้นฐานทั้งความรู้และการปฏิบัติที่หละหลวม จะต้องไม่คิดต่อยอดไม่เป็น เด็กรุ่นใหม่ควรจะเดินในแนวทางและแนวคิดของคนที่มีประสบการณ์ (ไม่ได้หมายความว่าแนวทางนี้จะเป็นทางลัดโรยด้วยกลีบกุหลาบสู่ความสำเร็จนะ แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าเด็กรุ่นใหม่จะฉาบฉวยด้วย แน่นอนว่าคนที่จะปูแนวทางให้ก็ “ต้อง” ปูทางอย่างระมัดระวัง ปูทางให้ทำจริง เจ็บจริง หลายๆ คนอาจจะมองตรงนี้ว่าเป็นการ mentoring หรือ coaching)
อีกเหตุผลหนึ่งที่ต้องทุมเทคือ ตอนผมไปฝึกงานจบกลับออกมาแล้ว แม้จะรู้สึกว่าตัวเองพอทำอะไรได้บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองได้พัฒนาอะไรมากขึ้นเท่าไหร่ กลับมาเรียนก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่าทำอะไรไม่ค่อยเป็น ผมไม่อยากทำให้น้องๆ ที่มาฝึกงานจบเสร็จกลับออกไปมีความรู้สึกแบบนั้น มันไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าจดจำอะไรเลย ไม่อยากให้ใครก็ตามต้องมาตั้งคำถามประมาณว่า “ถ้าตอนนั้นทำอะไรได้เยอะกว่านี้ก็คงดี” เวลามันย้อนกลับไปไม่ได้ ช่วงเวลาฝึกงาน มันต้องเป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า “ฝึกงาน” จริงๆ มันจะต้องเข้าใกล้อุดมคติมากที่สุด มันจะต้องเป็นการทำงานที่แท้จริง มันจะต้องฝึกเสร็จแล้วกลับออกมาสามารถจะทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำ
กลับมาตอบคำถาม..
แน่นอนว่าคนเรามีทางเลือก มีทางเดินของตัวเอง เราไม่สามารถฝืนจิตใจใครได้ ในเมื่อครั้งหนึ่งเค้าเคยเลือกจะผ่านมาทางที่เรายืนอยู่ ผมคิดอยู่เสมอว่าถ้าวันหนึ่งเค้าเลือกจะเดินจากไป เค้าจะต้องเดินออกไปอย่างแข็งแกร่ง เค้าจะต้องสามารถเดินไปในทางที่เค้าเลือก และไปสู่เป้าหมายของเค้าได้ด้วยตัวเอง
แม้ว่าคนที่ผ่านเข้ามา จะมาในช่วงเวลาสั้นๆ จะขอยืนยันว่ามันจะเป็นช่วงเวลาดีๆ ที่พวกคุณจดจำไปตลอดชีวิต และจะต้องคิดไม่ผิดที่เดินผ่านมาทางนี้ 🙂

