
Stel je eens voor…
Een nieuwe maatschappij, een participatieve deel-economie…
Samen bouwen aan een betere wereld vanuit autonomie, initiatief name en krachtgericht denken…
Een wereld waarin geen ander jou vertelt wat je MOET doen, maar jij terug leert voelen waar jouw waarden liggen, wat jouw drijfveer kan zijn, welke doelstellingen jij vooropstelt voor jezelf.
Een wereld waarin je contact leert te maken met jouw persoonlijke talenten, je krachten, de dingen waar jij je competent in voelt, opdat je vanuit dit vermogen kan deelnemen aan- en bijdragen tot het maatschappelijk leven.
Een wereld waarin je bewust rollen opneemt, je engageert tot taken en verantwoordelijkheden die jij haalbaar acht en vervolgens ook aandurft.
Stel je voor dat we allen deel uitmaken van een groter netwerk, een netwerk dat niet enkel bepaald wordt door de kansen die je hebt (ontvangen of gecreëerd) in het leven, maar een netwerk dat per definitie kansen schenkt aan elkeen die er deel van wenst uit te maken.
Een netwerk van mensen met talenten, persoonlijke levenservaring, kennis en expertise, die dit met elkaar deelt, om samen een sterker geheel te vormen…. Een netwerk waaraan je steun kan vragen binnen een samenwerkingsverband, dat zich niet beperkt tot je job, maar impact heeft op je hele leven.
We zijn allen unieke wezens, met onze talenten en beperkingen, we worden elk in onze eigen unieke situatie geboren, en tot op heden maakt dit dat sommigen kansrijk en anderen kans armer zijn. Maar wat als we allen deel kunnen uitmaken van een systeem/netwerk dat die discriminatie van kansen de wereld uit helpt?
Stel je voor dat we onze talenten, expertise en middelen samen leggen? Vormen we dan met zijn allen geen sterker geheel?
Ik zie je al denken,
maar wie brengt er wat in?
Wie haalt er wat uit?
En wat met mensen die minder competent zijn?
Hoe ga je om met karakteriële verschillen?
Hoe vorm je evenwicht en voorkom je misbruik?
Ik ben blij dat jij je die vragen ook stelt, want ze leven ook in mijn hoofd…
Hoe beschermen we onszelf en elkaar tegen menselijke kantjes als gulzigheid, hebzucht, hoogmoed, jaloezie, luiheid en andere minder fijne kenmerken?
Hoe leren we omgaan met elkaars verschillen?
Hoe gaan we om met de uitdagingen van het leven?
Kan iedereen hierin zelf verantwoordelijkheid nemen?
Ik denk dat veel van die menselijke onhebbelijkheden ontstaan vanuit tekorten die mensen ervaren. Ongelijkheid, onverschilligheid, egoïsme, verdeeldheid, superioriteit en andere zieke dynamieken helpen onze samenleving diep in de problemen. Maar dat betekent niet dat er geen weg terug is, of dat we geen andere weg kunnen inslaan. Integendeel, elke crisis kan ook een kans betekenen, weten hoe we het niet willen betekent immers ook dat je contact maakt met de wens hoe je het wel zou willen.
Vandaag de dag komen er steeds meer protesten tegen ondemocratische beslissingen, tegen onrecht en onderdrukking, tegen pollutie, tegen te hoge brandstofprijzen, tegen genderdiscriminatie en ga zo maar door.
Al deze protesten staan ook voor gewenste toekomstbeelden. Ze gaan ook over wat we wel waardevol en wenselijk vinden. Een waarde is iets wat een persoon of samenleving nastrevenswaardig vindt. Waarden zijn vaak collectief van aard, want de samenleving heeft vaak dezelfde waarden. Maar ieder mens kan een waarde op zijn of haar eigen manier beleven en er invulling aan geven. Het is tijd voor een samenleving waarin ‘waarde’ opnieuw haar morele en sociale betekenis krijgt en niet langer enkel een betekenis heeft in economische zin. Een samenleving waarin we elkaar in onze (eigen) waarde laten en elkaar nemen en waarderen zoals we zijn.
Het is tijd voor een samenleving waarin we opnieuw meer tijd maken om te exploreren hoe we waardevol kunnen ZIJN in plaats van waarde (ruilmiddel) te bezitten. Het is hoog tijd dat onze waarden ons de weg tonen naar meer begrip van onszelf en voor elkaar, opdat we vanuit deze (zelf)kennis kunnen bijdragen aan de samenleving en ze verrijken.
Het is tijd om opnieuw meer zorg te dragen voor onszelf en elkaar opdat we energie behouden om samen te werken en een duurzame samenleving uit te bouwen.
Een samenleving waarin we één groot platform van kansen bouwen waarbinnen we ons kunnen ontwikkelen. Een samenleving waarin we complementair aan elkaar kunnen zijn vanuit onze verschillen, waarin verschil een meerwaarde betekent in plaats van een obstakel.
Iedereen beschikt over bepaalde expertise, opgebouwd uit kennis en/of ervaringen. We kunnen allen leren van elkaar. Het vraagt interesse, liefde voor onszelf en onze medemens, begrip en empathie, geduld en doorzetting, respect en inzet, hoop en moed maar dat alles maakt het niet onmogelijk, het maakt dit levenslang leer- en groeiproces tot een uitdaging die we samen aan kunnen gaan.
Laat ons samen bouwen aan een duurzame maatschappij waarin we minder nemen dan we kunnen pakken, meer terug geven dan we eruit kunnen halen, dan zullen we altijd meer dan genoeg over hebben.
If we take less than we can
and give back more than we can take
we’ll always have more than we need.

