Ένα βλέμμα

Την τηλεόραση τη σιχαίνομαι. Τη βαριέμαι. Φρικτά. Στη τελευταία μετακόμιση που έκανα το 2010 συνειδητά δεν έβαλα στο σπίτι συσκευή. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, όταν τύχει να βρεθώ φιλοξενούμενος σε σπίτι που έχει τηλεόραση και είναι ανοικτή, χαζεύω σαν στόκος τα πιο ηλίθια προγράμματα που αποφεύγει να δει και ένας τελειωμένος τηλεορασάκιας. Τηλεμάρκετινγκ που τα παρουσιάζουν κοπέλες με βάψιμο πορνοστάρ. Χούφταλα με βαμμένο μαλλί που ομιλούν με ύφος αυθεντίας για θέματα πολιτικής που πραγματεύεται το Μακελειό ή η Ελεύθερη Ώρα και αλλά γελοιωδέστατα προγράμματα.

Προχθές έπεσε στην αντίληψη μου στο you tube ένα απόσπασμα από την εκπομπή XFactor. Μια κοπέλα με το περίεργο όνομα Νωαινα (αναγραμματισμός του Ιωάννα όπως είπε) ξεκίνησε να τραγουδά με την κιθάρα της το Back to Black της Amy Winehouse. Κόλλησα στο βλέμμα της. Συνδύαζε την έκπληξη και τη συστολή. Μου φάνηκε τόσο ειλικρινής αυτή η έκφραση. Τόσο διαφορετική από τον χυλό των όμοιων προσώπων που κατακλύζουν το συγκεκριμένο πρόγραμμα με τις θαμπές κάμερες, τους κάγκουρες και τα σαχλοκούδουνα που θεωρούν απαραίτητο να σου αναφέρουν μαζί με το bio τους και κάτι τραγικό απ’ τη ζωή τους. Το έκανε και η ίδια η κοπέλα αλλά το ανέφερε σχεδόν τυπικά. Ως ένα γεγονός που δεν αφορά κανέναν αλλά μόνο εκείνη, και αυτό επειδή τη ρώτησαν για ένα ιδιαίτερο τατουάζ που είχε στο πανέμορφο πρόσωπο της — ένα μουστάκι — που εγώ προσωπικά το είδα σαν αυτοσαρκασμό.

Αυτό το βλέμμα μου έκανε εντύπωση. Και το είδα μέσα από το μέσο που φημίζεται για τα σκουπίδια του.

Η ομορφιά όπου και αν είναι κρυμμένη, θα φανεί. Κοινοτυπία αυτό και συνάμα αλήθεια.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.