De vergankelijkheid van vriendschap

(en eigenlijk van alles )

Ik heb niet de wijsheid in pacht. Ik pretendeer niet dat ik meer weet dan anderen, of dat ik meer van het leven snap dan een ander. Ik geef anderen niet graag het gevoel dat ik meer weet dan zij, of slimmer ben dan zij. Ik vind het fijn wanneer anderen zich prettig bij me voelen en op het gemak. Dat ze denken: ‘bij deze vrouw kom ik graag nog eens terug’. Ik behandel andere mensen graag zoals ik zelf ook behandeld zou willen worden…, tenminste dat is wat ik probeer na te streven, in álle gevallen.

Zo ontstaan bij mij vriendschappen. Zo ontstaan bij mij goede werkrelaties. Zo ontstaan bij mij waardevolle contacten en maak ik mooie en bijzondere momenten mee in het leven van andere mensen. Zo ben ik meer dan eens getuige geweest bij een huwelijk en mocht ik pasgeboren baby’s vasthouden. Zo ben ik betrokken bij uitvaarten en rouwprocessen. Zo heb ik lief en leed mogen delen met veel bijzondere en fijne mensen, ook met mensen die ik nu niet meer zie of spreek.

Vriendschappen en relaties zijn vergankelijk, dat is wat ik de afgelopen jaren heb geleerd. Hoe intensief je in bepaalde periodes van je leven betrokken kunt zijn bij iemands leven zegt niets over de eeuwige voortduring van een vriendschap. Soms stopt het gewoon. Soms verwateren contacten. Soms lopen relaties stuk omdat je het niet met elkaar eens bent. Soms verlies je elkaar simpelweg uit het oog en soms worden relaties verbroken. Hoewel ik weet dat het zo werkt, vind ik die vergankelijkheid vreselijk moeilijk en ingewikkeld. Ik kan moeilijk vrede hebben met contacten die verwateren. Wanneer ik naast iemand heb gestaan in de meest moeilijke of mooie periode in zijn of haar leven zou dat naar mijn oude vastgeroeste ideeën, vriendschap voor het leven op moeten leveren. Maar zo blijkt het toch niet helemaal te gaan in het echte leven. De wetenschap dat het tussen mensen zo niet werkt houdt me al geruime tijd bezig en de enige conclusie die ik kan trekken is dat de vergankelijkheid een feit is. Niet alleen de vergankelijkheid van vriendschappen, maar van alles in het leven. Sterker nog, is het leven zelf niet gewoon vergankelijk?

Ik bedoel maar te zeggen; zelf zijn we ook niets anders dan verandering. Als je naar oude foto’s van jezelf kijkt wordt de pijnlijke waarheid duidelijk. Je bent niet meer dezelfde als 10 of 20 jaar geleden. Eigenlijk geldt dat voor alles. Alles wat we ervaren, ons lijf, onze ideeën, waar we behoefte aan hebben, wat we leuk vinden, onze relaties, is aan verandering onderhevig. Niets blijft hetzelfde. Tegelijkertijd doet iedereen voortdurend zijn uiterste best om alles hetzelfde te houden en proberen we krampachtig te voorkomen dat dingen veranderen. Ikzelf ben daar ook altijd heel druk mee. Ik zou willen dat Niek altijd klein blijft, dat ik mijn baan altijd fantastisch blijf vinden, dat ik nooit ziek ben, dat ik geen last heb van depressies, dat iedereen altijd blij met me is, dat ik altijd mooi en slank blijf en dat vriendschappen en relaties voor altijd zijn. Inmiddels heb ik echter gemerkt dat dit streven naar het vasthouden van dingen en het blokkeren en niet accepteren van veranderingen één van de grootste bronnen van (in ieder geval mijn) verdriet en misère is.

Kortom, vergankelijkheid is een feit. Een feit waar de meeste mensen zich normaliter niet comfortabel bij voelen. Verdriet, pijn en teleurstelling ontstaan door niet realistische verwachtingen, het uitgangspunt dat alles hetzelfde blijft. Misschien moeten we meer denken zoals de boeddhisten dat doen. Kijk vanaf het begin al realistischer naar het leven; relaties blijven niet hetzelfde, mensen blijven niet hetzelfde, ons lichaam blijft niet hetzelfde. Als we dat doen en accepteren en zelfs omarmen dat vergankelijkheid een feit is, hoeven we niet meer zo teleurgesteld of verdrietig te raken.


De gedachte aan de vergankelijkheid van al het aardse is een bron van oneindig leed en een bron van oneindige troost.

Marie von Ebner-Eschenbach

Like what you read? Give Rebecca a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.