Herfst

Het is al even stil… ook in mij. Het ontbreekt me aan schrijfdrang, aan de behoefte dingen toe te vertrouwen aan het papier die het ook waard zijn te delen met anderen. Ik maak me druk om veel dingen, om veel mensen en ondertussen vliegen de dagen voorbij. De zomer is lang, dat is voor mij erg fijn. Toch voel ik, zoals elk jaar als de herfst nadert, dat zaken me ontglippen. Dat ik mijn eigen ik, de ik die ik in de zomer ben, langzaamaan kwijt raak en wordt opgeslokt door de donkere dagen die voor me liggen. De herfst is nooit mijn vriend geweest en zal het ook nooit worden.

Ik houd me vast aan de wetenschap dat na elke herfst en elke winter ook weer een lente en een zomer volgt. Dat ik dit gevoel elk jaar heb en dat ik er ieder jaar weer doorheen kom. Dat het me elke keer weer lukt de donkere schaduw in mezelf een plek te geven. Dat het me ieder jaar lukt de zware dreunende stem te negeren, die stem die me het vertrouwen in mezelf en de mensen en relaties om me heen doet verliezen. Hij brengt me even aan het wankelen, maar na een paar dagen herpak ik mezelf en negeer ik hem, totdat de lente weer komt en de donkerte verdwijnt.

Ieder jaar dezelfde beslissing en opnieuw heb ik hem weer genomen. De schaduw is er en de donkere stem ook, maar vandaag besluit ik dat ik het niet meer hoor…

Like what you read? Give Rebecca a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.