Misbegrepen

Een vlindertje fladdert
dansend op een briesje
op zoek naar een madeliefje
de zon lonkt
het madeliefje pronkt
het vlindertje strijkt neer
heel zachtjes gaan zijn vleugeltjes nog op en neer
een mooi tafereel
een speelse bekoring
in een land van melk en honing.
van: Arnold de Pauw

Misbegrepen, taboe. Niks taboe, vandaag praat ik over mijn ervaring rondom mijn miskraam. Omdat het mag, omdat het kan en omdat het té vaak een onbesproken stukje oud zeer blijft. Zes jaar geleden alweer. Zes jaar geleden zou je jarig zijn geweest. Zes en een half jaar geleden had ik een miskraam, kwamen we erachter dat je hartje niet klopte en dat het gewoon niet de bedoeling was dat je werd geboren.

Na de eerste schok — je was zo ontzettend gewenst — en aanvankelijk zeer fijne begeleiding van onze verloskundige Michelle, werd mij door de gynaecoloog verteld: “Nou, je kunt in ieder geval zwanger worden en dat is mooi om te weten.” Ik kreeg een tissue voor de tranen en dat was dan dat. Én een afspraak bij dezelfde gynaecoloog voor een curettage waar ik na twee dagen gelukkig al terecht kon. Helaas wel op de kraamafdeling, tussen de baby’s — “Sorry, we hadden even geen andere plek” — en vragen als “dit gaat toch om een abortus?” Ook mijn vertwijfelde pogingen om op internet iets van erkenning te vinden voor wat ik voelde liepen op niets uit. Er werd vooral medegedeeld dat er heel veel vrouwen waren die dit moesten doorstaan, zelfs bij de eerste zwangerschap. Maar toch, niets hielp. Ik voelde me leeg, boos en verdrietig en ik schaamde me voor het feit dat mijn lichaam kennelijk niet in staat was dié taak te volbrengen waarvoor het eigenlijk was gemaakt. Het voelde alsof ik had gefaald als vrouw.

Tegelijkertijd ben je, hoe gek dat misschien ook klinkt, aan het rouwen. Hoe hard mensen ook zeggen dat er eigenlijk nog ‘niet echt’ een baby was voelt dat niet zo. Maar hoe rouw je om iemand die je nooit hebt vastgehouden, nooit gekend hebt, nooit hebt gezien? Er is veel geschreven over rouwprocessen, maar voor mij was volstrekt onduidelijk hoe ik dit moest verwerken. Bovendien kon niemand in mijn omgeving me dat vertellen. Ineens hoorde ik wel van allerlei andere vrouwen dat ze ook miskramen hadden gehad. Veel verder dan die mededeling gingen de gesprekken echter nooit. Alsof alle vrouwen angstvallig achterhouden dat het is gebeurd, alsof iedereen het gewoon zo snel mogelijk wil vergeten.

Die keuze heb ik niet gemaakt. Ik heb besloten je niet te vergeten. Want of ik het nu wil of niet, je bent onderdeel van mij. Je bestaat niet, je hebt nooit bestaan, maar voor mij was je er wel. Ik wil je ook niet vergeten, zo simpel is dat.

Natuurlijk heb ik nu Niek en dat is mijn alles. Mijn miskraam heeft, ook doordat Niek een jaar later is geboren, een plek gekregen. Ondanks dat denk ik toch stiekem elke keer op 19 juni weer even aan je. Omdat het kan en omdat het van mezelf mag.

Rebecca

Like what you read? Give Rebecca a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.