On Purpose: with Empathy.

Ik verblijf in land dat in een grote stress verkeerd. Een land met grote mogelijkheden, prachtige natuur en geestdriftige mensen. Een land ook waar niet alle mensen gelijke kansen hebben, waar de ongelijkheid groeit en het optimisme bij vooral de middenklasse stevig is gedaald. Ik verblijf op dit moment in de Verenigde Staten. En ik spreek hier met mensen over hun verwachtingen, hun dromen, hun purpose. Want dit land is zolang ik het ken is bij uitstek het land vol met mensen die dat kunnen. Dromen, verwachten, waarmaken. Maar dit land staat op dit moment bol van de stress. Elke tegenstelling wordt aangegrepen om de tegenstelling groter te maken.

Dit land – jong van cultuur – heeft de oude waarden van de eerste bewoners vergeten. De waarden van samenleven, verbinden, moeder aarde, wat is de bedoeling van alles wat we om ons heen zien en hebben? Het andere verhaal, het verhaal van kapitalisme loopt slecht af, dat wordt gevoeld door velen. Het verhaal van een wereldmacht die door anderen als bevrijder werd gezien niet meer gedeeld. Het verhaal van voor elkaar zorgen niet meer geleefd. Waar wordt de purpose van een natie gezien?

En toch is dit land ook een land van ongekende energie om juist in tijden van stress om te kijken hoe het nu verder moet, verder kan. Als oude systemen afbrokkelen en er nog geen nieuwe zijn om niet met de handen in de zakken te blijven staan.

Vergelijk dit land eens met grote organisaties. Met grote systemen. Met hen daarbinnen die dachten dat alles wel bij het oude zou blijven. Waar is de wil om te veranderen, of beter: de purpose?

‘What is your current work doing to you as a person – to your mind, character and relationships?’ – Roman Krznaric

De filosoof Roman Krznaric heeft altijd gedacht dat verandering in de samenleving – en organisaties – werd ingezet door logische processen. ‘Als socioloog en politicoloog was ik ervan overtuigd dat veranderingen in organisaties of samenlevingen ontstaan vanuit nieuwe regelgeving of procedures. Maar de efficiëntste manier om de wereld te verbeteren of te veranderen verloopt niet via wetgeving, maar door de wijze te veranderen waarop wij met elkaar omgaan. Elke verandering begint en eindigt met de verstandhouding en communicatie tussen mensen. Het gaat altijd om relaties. Empathie is een originele en stimulerende vorm van reizen. Het is toch fascinerend om via andere levens, verhalen en perspectieven jezelf, je bedrijf of product verder te ontwikkelen?’ (Uit: ‘Empathy’)

Ondanks de tegenstellingen – die vooral op de nieuwskanalen wordt opgepompt hier – zijn mensen in de Verenigde Staten vooral benaderbaar. Nieuwsgierig. Raak je snel in gesprek met iedereen. Krijg ik zo de verhalen te horen van een jonge student die zich vanuit een achterstandssituatie omhoog aan het werken is en ervan droomt om andere jongeren les te gaan geven. Krijg ik het verhaal van een hardwerkende ondernemer te horen, gekomen als immigrant, die vanuit zijn winkel zijn land beschouwt en nooit meer weg zou willen. Het verhaal van de organisatieadviseur die weet dat de weg van top down geen energie meer geeft aan de mensen van de werkvloer. Nieuwe vormen van vertellen en werken worden hier toegepast.

Han Bekkers schreef jaren geleden het boek ‘De druppel en de oceaan’ waar hij beschrijft hoe we als mens in staat zijn onze dromen om te zetten in reële en haalbare doelen. Is dit slechts voorbehouden aan invloedrijke leiders? Nee, zegt Han Bekkers, ieder mens is in staat een belangrijke bijdrage te leveren. Niet voor niets heeft dit boek een citaat meegekregen van Kabir: ‘Iedereen weet dat de druppel opgaat in de oceaan, slechts weinigen weten dat de oceaan opgaat in de druppel.’

  1. waar sta je nu, heb kennis van je omgeving.
  2. wat zijn je wensen, waar droom je van?
  3. waar sta je voor, welke waarden heb je?
  4. waar ben je eigenlijk op uit?
  5. wat wil je, waar geloof je in?
  6. kun je dat vertellen?
  7. wat ga je ermee doen?

Met deze zeven stappen, schrijft Han Bekkers kun je als bestuurder, manager, werknemer, leider, mens de wereld aan. Om eerlijk te zoeken naar antwoorden. Misschien naar de antwoorden van toen. Of naar nieuwe antwoorden. Die van een andere purpose. De bedoeling om samen met anderen te leven en te werken. In empathie met jezelf en de wereld om je heen.

Dit is ook het verhaal van de mensen in een land dat in stress verkeerd. Niet de tegenstelling langer meer opzoeken, maar wat kan er ontstaan van uit liefde en compassie? Niet het verhaal van macht, maar van verbinding, wie staat er tegenover je. Niet het verhaal van reorganisatie en verfijning van processen die de menselijke maat alleen maar missen, maar de kern durven aanraken met elkaar: wat is onze bedoeling?

Ron van Es

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.