
Çaba
Kimi zaman söylenmesi gerekeni baştan söyleyip sonra onunla ilgili düşünceleri yazmak daha kolay oluyor. Kısacası niyeti baştan doğru ifade edince yazılanların arkasındakini anlamak için çok fazla çaba harcamaya gerek kalmıyor. Bu sayede mesajın az ve öz olması ve sonuca istenen etkiyi yapması daha hızlı olabiliyor.
Herkes için başarılması gereken en önemli nokta çabadan vazgeçmemek. Burada kastettiğim aynı sonuca ulaşmak için gösterilen çaba değil aslında. Sonuçlar değişse de çabanın değişmeden hatta artarak devam etmesi önemli olan. Bize verilen zamanı çaba ile doldurmaktan bahsediyorum. Temelde yapabileceğimiz tek şey bu. Azim ve gayretle zamanı verimli kullanmak için çabamızın sürekliliğini sağlamak.
Oluşan sonuçlar her zaman gösterilen çabaya denk düşmüyor olabilir. Burada da bir yanılsamamız olduğunu düşünüyorum. Çünkü kendi çabamızın karşılığında hep kendimize dönük sonuçlar bekliyoruz. Belki de bizim görmediğimiz ama çabalarımız sonucunda etkilenen veya bundan fayda sağlayan başka birilerinin olduğu gerçeğini unutuyoruz.
Aslında özet olarak söylemeye çalıştığım çaba göstererek mücadele ruhunu kaybetmeden bir işten yorulup başka işe koyulduğumuz sürece hem kendimize, hem dar kapsamda çevremize hem de daha geniş manada belki hiç görmediğimiz veya farkına varmayacağımız diğer insanlara bir şekilde fayda sağlıyor olduğumuzdur.
Oluşan sonuçlara göre bir başarı tanımı çıkarmaya ve bunu kendi gözlerimizle görmeye neden bu kadar çok takılıyoruz ki? Sanırım başarıyı, sadece her gün üzerine ekleyerek yaptığımız çabaların artıp artmamasına göre değerlendirmemiz yeterli olacaktır. Başarıyı böyle ifade edince kişinin kendi çabasından başka bir rakibi kalmıyor. O zaman düne göre çabamızdaki değişim kendimizle ilgili başarıyı ifade ederken bir referans noktası olabilir. Kısacası "başarılı mıyım?" sorusuna düne bakıp kendimiz karar versek çok mu yanlış olur? Hesap vermede kendimizden daha iyi bir değerlendirici bulamayacağımız kesin…

