Bir Buğuyum Ben

Hasan Telli
Sep 9, 2018 · 3 min read

Durduraksız beklentiler içindeyim. Kırgın bir gülün, bir damla suyun peşindeyim. Kavak ağaçları, parklar, duvarlar, çocuklar ve sokaklar arasında bir şeyin peşindeyim. Çatıların hemen altında, toprağın yüzünde... Gökyüzü neden mavidir? İnsan neden meraklıdır? Ağaçlar bile sorar, delirmek neden illegal?

Arabalara biniyorum, arabalara binip şehirlerden geçiyorum. Şehirleri terk edip şehirlere kavuşuyorum. Hep, hep aynılığa varıyor ayaklarım. Her son durakta, ardımda kalan kente varmanın hüznü üstümde.
Her şehir beklentilerime mezar oluyor. Aynı evler, aynı sokaklar, aynı insanlar. Aynı çocuklar…
Yüzleri farklı, gözleri farklı, evlerin pencereleri farklı, yönleri farklı. Sokakların kimi daha yüksek kimi daha alçak. Sevgililerin kimi daha bağlı kimi ayrık yürüyor. Kimiyse sarılmaktan başka hiçbir şey bilmiyor.
İnsanın büyük bir arzuyla kapıldığı bu aşkın, kentin… bu ölümün içinde aradığım bir şey var benim.

Bulamıyorum.
Sanırım her insanı arayacağım, her gözün ardına bakacağım, gördüğüm her çocuğu durduracağım, bir bildiğin var mı, diye. Yokluktan geldin ya hani, yoktun.
Ruhun yoktu.

Her kaldırım taşına dokunacağım, gelip gidenlerden, kaybolup düşenlerden, binlerce adımdan, ezilmekten ne öğrendin, diye.
Bulamıyorum.
Ben şimdi yokluğuyla ünlü bir şehirdeyim. Kadınlar kayıp, görünmezliği bulmuşlar sanki. Hiç erkek de yok. Sanki hiç kimse yok. Pencereler açılıp kapanıyor. Arabalar gidip geliyor. Bir kent yaşanıyor ama içinde hiç insan yok. Yeni yollar yapılıyor, gelen yok.
İnsanlar olmayınca mesafeler de olmuyor. Tüm bu yokluğun içinde, çok uzaklara bakarken belki bir hiçken başka bir hiçliğin gözünde, kendime sorular soruyorum, rüzgar esiyor, rüzgar kendime getiriyor beni, kendime soruyorum kendime, bir buğuyum ben, hiçbir yerde bulamadığım bu anlamsız arayışı aynalara soruyorum aynalara.
Kırılırız ediyorlar korku içinde. Anlatamazlarmış insanı insana anlatmak yasakmış. Meğer insanın hiç bakmadan görmesi gerekirmiş kendini. Ve zaten benliğim her yerdeymiş.
Başını okşadığım her çocuğun hayalinde, her kadının kısılmış sesinde, her adamın bir türlü kendine varamayan adımlarında, bir günlük can taşıyan kelebeklerin rüzgârında, yüzlerce yıllık ağaçların yapraklarında … her yerdeymiş benliğim. Kendi üzerine basarak yürürmüş insan...
Hayat, insanı kendine vardıran bir yolculukmuş sadece.
Ve yol da kendiymiş, zaten buymuş bilmece.

Hasan Telli

Facebook | Twitter | Instagram | Slack | Kodcular | Editör | Sponsor

Türkçe Yayın

Düşünce ve fikir hürdür. 'Türkçe Yayın' her düşünce ve fikri duyurmayı amaçlayan özgür blog platformudur.

Hasan Telli

Written by

Durup sez, sezip bak, bakıp gör, görüp dur, durup düşün, düşün yaz.

Türkçe Yayın

Düşünce ve fikir hürdür. 'Türkçe Yayın' her düşünce ve fikri duyurmayı amaçlayan özgür blog platformudur.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade