Gökyüzü Uğurlaması
Maviydin
Masmaviydin
Beyaz tende uçan kuş, sende kaybolur
Şehvetli güneşin pişmanlığı sende son bulurdu
Temizce bakardı gözlerin, kaybedince kendini
Kararınca hava,
Çekilince perdeler Fransız balkonlara
Uzaklaşınca benliğin, etrafındaki manasız kalabalıktan
Filizlenirdi en masum, en yalansız tebessümlerin
Çocukluğumun hiç gün ışığı görmemiş yamaçlarında
O vakit ki eserdi işte
Esmekte olan mavi
Gezmekte olan rüya
Sonu olmayan bir hülya
Bazen uçarak, belki bazen yaya
Geçerdi günler
Geçti de zaten
Gitti artık gelmez o ferahlık
Bitti hatıralar, bilinen yanlışlarla
Şimdi yolum ayrı, gözüm sapa
Gökyüzünden kaçamaz hani insan ama
Kaçtım ben, maviden uzak diyarlara