Az gittim evet öz gittim
Her çıkmaza girdiğimde elimden tutacaklarını öngördüm
Tutmadılar olsun dedim
“İnsan bu; başı dertten ayrılmaz!”
Her ağladığımda göz yaşlarımı bir nilüfer yaprağında saklarlar diye umut ettim
Saklamadılar ama bu kez olsun demedim
“İnsan nankördür elbet ve tek düşündüğü kendinin varoluşudur!”
Teker teker kaybettiğim bedenler
Dünyanın sonu için kurban ettiğim bir zamanların hayalleri
Umarım değerimi benden önce bilirsiniz
Ve bir gün tenimde seferi olmayı bırakıp bir yuva inşa edersiniz