Glass Ceiling — NaPoWriMo Day 21
In the flood indoors all I see is
glass broken
in probably all urgency or grief
but the cannon
wanders wild in the last little time
dregs
that I will behead before you can
stop me
I cannot, will not veer left without the
limp love in the lazy night
some say I am the daydream that will
also end, golden yet broken I
can
imagine the cannon breaking the glass
ceiling
Poet’s note: NaPoWriMo Day 21! The challenge was to find a poem in a language that I don’t know, and perform a “homophonic translation” on it, which means to try to translate the poem simply based on how it sounds. I chose a Dutch poem called ‘A dull thud every time it hits the glass’ by Kira Wuck. The original poem is below!
Een dof geluid iedere keer als hij het glas raakt
een mot probeert al uren tevergeefs buiten te komen
wanneer wilde ik voor het laatst iets zo graag
dat ik er beschadigd door zou kunnen raken
ik ken wel het verlangen waar je
kramp van in je liezen krijgt
soms zie ik de dingen die ik hebben wil
als een vloedgolf die het land bedekken kan
om erbij te kunnen moet ik eerst verdrinken