En iyi versiyonumuz
Kendimizden vazgeçmediysek ulaşmak istediğimiz aslında kendimizin o ütopik en iyi versiyonundan başkası değildir.
Öyle bir versiyon ki bu daha başarılı, daha dayanıklı ve muhtemelen daha zeki ve güzel.
Hayat bu iyi versiyonunu arayanlarla dolu. Zihinsel ve bedensel olarak en iyi halimiz hep oralarda bir yerde.
Peki bu gelecekteki en iyi ben’e ulaşmamı engelleyen geçmişteki inançlarımız, öğrendiklerimizden dolayı kendimize çizdiğimiz sınırlar ve insanlara bakış açımız ne olacak? İleri adım atmamızı, bilincimizin bulunduğu alandan/konfor alanından çıkmasını engelleyen korkularımız hep o eskinin bize dayattığı limitler değil mi?
İnsanın en büyük bağımlılığı kendi düşüncelerine olandır. Yeniyi, ilerlemeyi hep bu bağımlılıklar çevresel dar görüşlerin desteğiyle sağlar.
Belki o iyi versiyon yok belki de gerçek bir ütopya, bununla birlikte ‘bağımlılıklarımız’ gerçek ve bir ağaç gibi bulunduğumuz yere kök salmamıza neden oluyor!

