Een leeg doosje

Kort verhaal


Tijdens het inrichten van mijn nieuwe slaapkamer stoot ik per ongeluk het houten doosje van mijn nachtkastje. Het doosje is altijd het eerste dat ik uitpak wanneer ik verhuis. Ik zie het van het kastje glijden, maar kan het niet meer vangen en hoor in gedachten het dunne hout al versplinteren. Wanneer het de grond raakt, schieten alleen de papieren sterretjes eruit om zich over het laminaat te verspreiden als een nieuw sterrenbeeld.


Het doosje was vroeger van mijn vader. Hij bewaarde het bij zijn andere spullen uit Maleisië, die hij soms gebruikte als rekwisieten wanneer hij me verhalen uit zijn jeugd vertelde. Dit doosje had ik echter nooit gezien tot de dag waarop ik het van hem overnam.

Mijn vader beweerde altijd dat zijn verhalen echt gebeurd waren. Zelfs toen ik nog heel jong was, geloofde ik dat al niet. Maar daarom hield ik niet minder van ze. Soms zetten we mijn poppen en knuffels op een rijtje, als publiek. Mijn vader vertelde dan sprookjes op diepe en luide toon, over mijn moeder en ik als beeldschone prinsessen die bergen beklommen en er kastelen op bouwden. Dan hurkte hij achter mijn speelgoed en liet iedereen naar mij, hun jonge heerseres, zwaaien. Alleen wanneer mijn moeder meeluisterde, vertelde hij waargebeurde verhalen: hoe ze elkaar hadden ontmoet op de universiteit waar zij op uitwisseling was, hoe ze verliefd waren geworden, hoe hij haar naar de andere kant van de wereld was gevolgd om te trouwen.

Op een dag, toen ze mijn vader betrapte op het vertellen van een onzinverhaal, noemde mijn moeder hem kinderachtig. Ik zat bovenaan de trap en kon met moeite hun gesprek verstaan. Hou eens op met die onzin, daar is ze veel te slim voor, zei ze. Daar gaat het niet om, antwoordde mijn vader, binnenkort heeft ze meer dan genoeg om zich zorgen over te maken. Laat haar nog even kind zijn. Mijn moeder was toen al ziek, maar ik wist het nog niet.

Ik was elf toen mijn moeder overleed. Ik was als verlamd. Speelde weinig, praatte weinig. Hoorde ’s nachts mijn vader in zijn kussen huilen. Na een jaar besloot hij dat we naar een kleine flat zouden verhuizen. Hij wilde niet in zijn eentje een heel huis onderhouden. Ik zei tegen hem dat het niet hoefde, dat ik hem best kon helpen. Ik stofte mijn speelgoedkeukentje af met een poppenjurkje en liet mijn vader zien hoeveel gerechten ik kon maken met de plastic-en-klittenband ingrediënten.

‘Het spijt me, lieverd,’ zei hij. ‘Ga maar inpakken.’

Ik weet nog dat ik in de deuropening stond van wat nu alleen mijn vaders slaapkamer was. Mijn vader wroette door dozen vol souvenirs en andere oude spullen om te besluiten wat er met ons mee zou verhuizen. Veel dingen verdwenen in vuilniszakken. Ik ging naast hem zitten op het bed en reikte achter hem langs naar de fotoalbums die daar lagen. Ik trok ze op schoot en opende de bovenste, die met het witte lint en het bloemetjespatroon op de kaft. Bloemen, ringen en mijn moeder in haar trouwjurk kwamen voorbij, donker haar golvend over ivoren kant en satijn.

‘Kun je me een verhaaltje over mama vertellen?’

Mijn vader keek me aan. Hij zag de foto en ik hoorde zijn adem stokken.

‘Niet nu,’ zei hij. Ik weet nog hoe zijn antwoord me verbaasde. Hij had nog nooit eerder geweigerd me een verhaal te vertellen. Nu ik mijn moeder niet meer kon zien, wilde ik meer dan ooit verhalen over haar horen. Dat snapte hij toch zeker wel?

Ik bladerde verder, zonder een woord te zeggen. Mijn vader keerde terug naar de dozen en vuilniszakken. Schoolrapporten, brieven van verloren vrienden en foto’s die de albums niet hadden gehaald gingen door zijn handen.

‘Ga maar terug naar je kamer,’ zei hij na een tijdje. ‘Je moet je eigen spullen uitzoeken.’

‘Maar dat is saai.’

‘Weet ik, maar we kunnen niet alles meenemen naar ons nieuwe huis. Dan blijft er geen plek over voor ons.’

‘Ik wil het niet alleen doen,’ zeurde ik. ‘Misschien kan ik eerst jou helpen en dan kan jij daarna mij helpen? Samen zijn we vast heel snel.’

Er verscheen een lichte glimlach op zijn gezicht. ‘Goed.’

Ik legde de fotoalbums opzij en plukte het kleine houten doosje uit een grote verhuisdoos.

‘Dat mag je hierin doen,’ zei mijn vader en hij trok een vuilniszak naar me toe. Ik klemde het doosje tussen mijn handpalmen en draaide het rond.

‘Wat mooi,’ zei ik. ‘Wil je het niet houden?’

Mijn vader schudde zijn hoofd.

Ik bracht het doosje dichter bij mijn ogen om elk detail te kunnen bestuderen. Er was een patroon van halve cirkels ingebrand, als de schubben van een klein bruin visje. Ik opende het doosje en zag dat het van binnen niet gedecoreerd was, maar het patroon leek er doorheen gelekt en was zichtbaar aan de binnenkant van het deksel. Op dat moment deden de halve cirkels me denken aan wassende manen; nu doen ze me denken aan koffievlekken.

Ik kwam overeind en verliet de steriel blauwe kamer. Ondanks mijn vaders aanmoedigingen had ik nog niet ingepakt. Door de jaren heen was mijn kamer veranderd in een bevroren explosie van licht en kleur en niets lag ooit waar het hoorde. Mijn stoel was nauwelijks zichtbaar onder een vracht pyjama’s en jurken, mijn poppen hielden een theekransje in de vensterbank en de vloer was een mozaïek van kleurpotloden, kraaltjes en kladpapier. Ik ging op mijn knieën zitten en veegde wat papieren sterretjes op. Met mijn handen samengeklemd snelde ik terug naar de grote slaapkamer, waar ik de sterretjes in het doosje liet glijden.

‘Zo, nu zit er iets in en mag je het niet weggooien,’ zei ik. Mijn vader glimlachte weer. Deze keer raakte de lach zijn vermoeide ogen en bleef hij daar even hangen.

‘Vooruit. Je mag het hebben. Zorg er maar goed voor.’


Denkend aan deze woorden kijk ik naar de kleurige sterretjes op de vloer van mijn nieuwe flat. Ik buig voorover en raap ze op, maar stop ze niet terug in het doosje. Sinds de dag dat ik het had gekregen, hield ik het dicht. De sterren betekenen niets voor me; wat ik in het doosje wilde bewaren, zijn de verhalen die mijn vader nu niet meer vertelt.


Bedankt dat je mijn verhaal hebt gelezen! Als je ervan hebt genoten, waardeer ik het als je Een leeg doosje aanraadt op Medium, deelt op je social media of me een berichtje stuurt.

Bezoek mijn website
Volg me op Twitter
Like me op Facebook

Eerdere versies van dit verhaal verschenen in RAW (mei 2013) en LetterSpinsels (januari 2014). Ik wil iedereen die feedback op dit verhaal heeft gegeven hartelijk bedanken.