De 3 dingen waar ik niet over had nagedacht:

IMG_6823
  1. De bikkelstand
    Ik stond lang op de bikkelstand, nu hoeft dat niet meer. Nu ik hier dan eindelijk in Kopenhagen ben, ben ik vooral moe. Daar had ik dus niet aan gedacht, dat ik vermoeid zou zijn. Geen moment had ik er bij stil gestaan dat je moe wordt van drie keer verhuizen in één jaar en constant heen en weer reizen, plannen maken en afstand. En dat je een beetje bij moet komen als dat allemaal uiteindelijk voorbij is.
    Stom he. I know.
  2. Verblijfsvergunning
IMG_8801
  1. Wat ook nooit bij me opgekomen was, was dat ik moet wachten op een verblijfsvergunning. Denemarken mag dan wel deel zijn van de EU, als je hier wilt wonen moet je nog steeds toestemming hebben. Je kunt die toestemming pas aanvragen als je er woont, in mijn geval dan toch. Het kan zomaar een maand duren voordat ik hem krijg, want de ambtenaren die devergunning verstrekken hebben veelal juist nu vakantie. Ze zitten lekker bij hun zomerhuis te barbecueën.
    Zonder verblijfsvergunning en bijbehorend CPR-nummer (zoiets als een Nederlands BSN-nummer) kun je niets doen: geen bankrekening openen, niet werken, geen sportschool-abo afsluiten, geen vrijwilligerswerk doen, je bent niet verzekerd en je kunt niet op Deense les. Je moet wachten.Ik klaag niet he, begrijp me goed: ik heb een prachtig huisje, de liefste man,de katten hebben de verhuizing goed doorstaan, we kunnen prima rondkomen. Sowieso volstaat bij mij slechts nederigheid: het is namelijk niet de vraag of ik een verblijfsvergunning krijg maar wanneer.
  2. Dat je best ver weg bent ineens maar ook weer niet
IMG_3259
  1. Het ligt er een beetje aan welke route je kiest, maar laten we zeggen dat Kopenhagen 800 kilometer is van Amsterdam.
    In de VS lachen ze erom: rijden van New York naar Los Angeles is 7x zo ver.Maar, ik merk dat ik nu al een beetje zweef: ben ik nog wel Nederlander als ik er niet meer woon? Heimwee heb ik niet. Maar het is een maf gevoel dat alles zo ver weg is en door nieuws van vrienden en familie weer dichter bij dan ooit.
    Een Deen ben ik ook nog niet, al doe ik automatisch mijn schoenen uit als ik bij iemand langs ga en geef ik een knuffel in plaats van drie zoenen. Zo zal het altijd wel blijven, een Nederlandse Deen en een Deense Nederlander. Even wennen, maar geen probleem.
  2. Samengevat: ik was een beetje moe de eerste dagen — wat ik dom genoeg niet verwacht had, ik moet iets langer wachten dan normaal op een verblijfsvergunning en kan dus nauwelijks iets doen en ik zweef een beetje maar dat is niet erg. De verhuizing is goed gegaan en ik ben blij en het gaat goed. Vi ses!
Like what you read? Give Caryn Hart a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.