De taalklas (3): herfst

Het begint te herfsten in Kopenhagen. De eerste storm is achter de rug, men draagt dikkere jassen en bedeesd vallen er wat blaadjes van de bomen. 
 En ook in de taalklas begint een nieuw seizoen.Lette eerst iedereen nog op en was iedereen altijd aanwezig, nu beginnen er mensen de moed te verliezen, sommigen verschijnen helemaal niet meer. Toen het gisteren flink regende, kwamen er veel minder mensen opdagen dan gewoonlijk. En zo kwam het, dat ik niet op mijn vertrouwde plek zat (naast mijn grote vriend Simon-de-ingenieur uit Santiago de Compostella) maar meer in de nabijheid van de Québécois en de twee Griekse dames. We moeten vaak in groepjes oefenen en ik werd steeds bij één van hen ingedeeld.

De Québécois had zijn huiswerk wel gedaan, maar heeft zo’n moeite met de uitspraak dat hij anderen niet verstaat en wij hem niet. Het is best ingewikkeld om een dialoog met hem te oefenen, kan ik je zeggen ;-)

En dan Antigone en Lysistrata. Zoals gezegd: twee Griekse dames. Ze zijn begin 20. Ze gaan steeds meer giechelen in de les. Ze hebben vaak niet door op welke bladzijde we zijn, maken hun huiswerk niet, of stellen een vraag die 2 minuten daarvoor al gesteld is.
En ze worden cynischer. Vooral als onze docent een lastig woord uitlegt, hoor je hen zachtjes mompelen: “sure …”. Ze rollen dan ook met hun ogen, zoals je wel ziet in Amerikaanse series, of ze trekken één wenkbrauw omhoog.

En wat ik dan doe?
Ik vertel de Québécois de Franse vertaling van een woord als hij echt niet kan bevatten en ik fluister tegen de Griekse delegatie welke oefening we gaan doen.

Oh damn… ik doe het weer.

Op de middelbare school liet ik altijd mijn huiswerk overschrijven door de populaire meisjes en ik heb de grootste pestkop van de klas nog eens zitten helpen met zijn Engelse mondeling, minuten voor ik zelf op moest voor mijn Franse. En waarom? Omdat het in een klas vol pubers niet erg handig is om leren leuk te vinden: je gaat dan pleasen uit zelfbehoud.
Je neemt jezelf mee als je emigreert, dat is duidelijk. Maar ik hoef nu niet meer te overleven in een klas vol pubers. Dus, zoals Marc Manson schreef, ik moet vaker fuck it denken.

Maandag een nieuwe kans.