ถึงวันออกเดิน

เวลาต้องนั่งรถไปไหนมาไหน เรามักจะมีความกังวลในใจเสมอๆ ยิ่งระยะทางไกลเท่าไร ความกังวลก็จะเพิ่มขึ้นเท่านั้น

ทำไมเราต้องเอาชีวิตไปฝากไว้บนมือของคนอื่น วันนั้นคนขับรถนอนมาพอไหม คนขับดื่มมาหรือเปล่า คนที่นั่งข้างๆ จะเป็นใคร พอหลับแล้วจะมีใครมาทำร้ายไหม แต่ก่อนมันเป็นเรื่องประสาทแดกมากๆ อือ… แต่เราก็ประสาทแดกกับทุกเรื่องอยู่แล้วช่วงก่อนหน้านี้

บางทีเราก็อยากสลัดความป่วยไข้ทางจิตทิ้งไป เพราะพออะไรไม่ได้ไม่ดีเราก็จะโทษความป่วยไข้นั้น มันเป็นข้ออ้างที่ไม่สมควร

ช่วงนี้บ่อยครั้งเรายิ่งสับสนมากๆ ในภาวะทางอารมณ์ของตัวเอง พูดง่ายๆ ว่าเหมือนเราคนก่อนหน้านี้คือก้อน A ส่วนเราในตอนนี้คือก้อน B แต่พอเจออะไรกระทบกระแทกเราจะกลับไปอยู่ในส่วนที่มันอินเตอร์เซกชันกัน มันจะดึงเข้าดึงออกจาก A ไป B หรือ B ไป A จนปั่นป่วนเล็กๆ

เซต

อยากรู้ว่าหัวสมองคนอื่นเคยว่างบ้างไหม เพราะสมองเราไม่เคยว่าง จะพูดว่าสมองก็คงไม่ถูก ‘ความคิด’ ต่างหาก ถ้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่างก็จะมีเสียงตัวเองที่คุยกับตัวเองอยู่ตลอดเวลา ทั้งเรื่องที่เป็นไปได้และเป็นไปไม่ได้

การเดินทางในคืนนี้ไม่รู้ว่าหลังจากกลับมาแล้วจะพอรีเซ็ตตัวเองได้ไหม ไม่ต้องถึงกลับปลอดโปร่งมากก็ได้ ขอแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างควรค่าแก่การตื่นมาในวันพรุ่งนี้.

Like what you read? Give -Manoiiz- a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.