วันนี้ฉันไปดูหนังเรื่อง le-weekend มา มันเป็นเรื่องราวของคู่รักวัยเกษียณ ไม่เพียงแค่อายุเท่านั้น ความรักของพวกเขาด้วยต่างหากที่จะเกษียณไปจากกัน

ฉันทั้งรู้สึกอิ่มเอมและเจ็บปวดไปกับเนื้อเรื่อง..

ฉันตั้งใจจะไปดูหนังเรื่องนี้กับบางคน-กับเธอ มันเป็นเรื่องของความรู้สึก ฉันอยากดูหนังเรื่องนี้กับเธอ แต่ในเมื่อธุระของเธอสำคัญกว่า ฉันออกปากว่าฉันจัดการตัวเองได้ ใช่ ฉันรู้ว่าฉันทำได้ เพราะที่ผ่านมาฉันก็ทำได้ แต่ในขณะที่ดูหนังไปเรื่อยๆ ฉันกลับรู้สึกว่าตัวฉันเองแทบทนไม่ได้ที่จะนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว (แม้ฉันจะไม่ได้อยู่คนเดียวจริงๆก็ตาม) ถ้ามีเธอนั่งอยู่ข้างๆ มือของฉันคงไม่ว่างเปล่า ความรู้สึกของฉันคงไม่อ้างว้าง ฉันคล้ายไม่มีที่ยึดเหนี่ยว ไม่มีมือที่ฉันสามารถถ่ายทอดความรู้สึกร่วมของหนังลงไปได้

หนังรักน่ะ ฉันก็ต้องอยากดูกับคนรักเป็นธรรมดา

พอหนังจบลง ฉันรู้สึกดีกับหนัง แต่รู้สึกแย่กับตัวเอง-ฉันคิดถึงเธอ

ฉันตัดพ้อตัวเองด้วยความน้อยใจหลายต่อหลายครั้ง เธอเหมือนไม่เคยรักษาความรู้สึกกันเลย ฉันอาจเรียกร้องจากเธอมากเกินไป มันท้อเหมือนกันนะที่ต้องเป็นแบบนี้ เธอมักเลือกอย่างอื่นก่อนฉันเสมอ เธอคิดว่าฉันรอได้ สักวันหนึ่งเธออาจจะรู้ว่าเธอคิดผิด แต่ถ้าฉันไม่รอแล้ว เธอก็คงไม่เสียใจอะไร(มากมาย)

“เมื่อวันที่คุณเสียฉันไป คุณจะต้องรู้สึกผิดที่รักฉันไม่มากพอ”

ในหนังก็พูดไว้ประมาณนี้เหมือนกัน

ฉันคงคาดหวังมากเกินไป แต่ฉันคงเลิกหวังไม่ได้ เพราะคนเราอยู่ได้ด้วยความหวังไม่ว่ากับเรื่องอะไร ฉันอาจดูเป็นผู้หญิงเพ้อฝัน และฉันคิดว่าฉันควรค่าพอที่จะฝัน

ราตรีสวัสดิ์.