ปรากฏ

ก้ า ว

เมื่อเราหลบหนีความจริงจนเคยตัว พอมันมาปรากฏตรงหน้า เราจึงไม่มีวิธีที่ดีพอที่จะรับมือกับมัน… ฉันจึงไม่มีวิธีที่ดีพอที่จะรับมือกับมัน

ฉันบ่นเรื่องนี้มากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วนะ คงจะมากกว่า 5–6 ครั้ง เรื่องที่คนทุกคนต้องเคยตั้งคำถามกับตัวเอง “คุณอยากทำอะไร?” อะไรในที่นี้หมายถึงอาชีพ อาชีพที่คุณจะทำมันด้วยความชอบ ด้วยความเต็มที่ ด้วยความทุ่มเท

ฉันเหมือนจะตอบตัวเองไม่ได้เลยสักครั้ง แต่หนึ่งในคำตอบที่ตอบได้ในบางครั้งคือ การทำงานในแวดวงสำนักพิมพ์

แล้วฉันปล่อยเวลาล่วงผ่านโดยไม่ลงมือทำอะไร ได้แค่คิด คิดแล้วก็เท่านั้น ไม่มีการฝึก ไม่มีการเริ่มต้น ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรที่ได้มาโดยไม่ลงทุน แต่ฉันก็ยังหวังว่ามันคงจะมีสักวันและสักคนที่จับความสำเร็จยัดใส่มือฉัน “อ่ะ เอาไปสิ ฉันให้เธอ”


เมื่อใครบางคนบอกคุณว่าเขาไม่ตั้งความหวังอะไรกับคุณ นั่นคือเขากำลังโกหกคำโตเชียวแหละ

ทุกคนหวังกันทั้งนั้นและสิ่งที่เขาหวังเขาตัดสินแล้วว่ามันดี

ฉันคงกำลังจะโดนคลุมถุงชนด้วยความหวังด ีด้วยความรัก ด้วยความห่วงใย ฉันกลับมายืนอยู่บนทางแยกที่ต้องเลือก เขาหวังว่าคุณจะไปทางขวา แต่ฉันอยากไปทางซ้าย เขาจะตะโกนบอกคุณว่า “มาทางขวาเถอะ ฉันเคยเห็นคนไปทางนี้มาแล้วทุกคนปลอดภัยและมีความสุขดี ทางซ้ายน่ะอาจจะมีสิ่งเลวร้ายอยู่นะ แม้ฉันจะไม่เคยไปเห็นกับตา”

คุณกำลังเอาความรักทำร้ายฉันโดยที่คุณเองก็ไม่รู้ตัว และฉันเองก็ทนไม่ได้ที่จะทำให้คุณเสียใจ บ่อยครั้งฉันจึงคิดว่าการไม่มีชีวิตอยู่คงจะดีกว่า เป็นทางหนีที่คงไม่มีใครตามไปตั้งความหวังด้วยได้ แต่ฉันก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำมัน ขี้ขลาดทั้งการมีชีวิตและการที่จะไม่มีชีวิต

แล้วฉันก็ร้องไห้ออกมา คิดว่าถ้าร้องจนเหนื่อยแล้วหลับไป ตื่นเช้ามาคงพบว่าทั้งหมดเป็นความฝัน…


พี่แบงก์บอกว่า “start up มีหลายแบบ เริ่มจากศูนย์ หรือไปฝังตัวในองค์กรใหญ่ ราชการก็มั่นคงจริงๆ แต่ถ้าไม่มีความสุขไปทุกๆ วัน ยังไงดี?”

พีทบอกว่า “มันไม่มีหรอกอาชีพที่มั่นคง”

ฉันบอกตัวเองว่า “…”

ไม่ปรากฏ

Show your support

Clapping shows how much you appreciated -Manoiiz-’s story.