Verdacht

‘Blijf weg uit mijn tuin. Ik waarschuw niet nog een keer.’ Ik staar naar het opengevouwen briefje in mijn hand. Het is de derde keer deze week dat er een papiertje op de deurmat ligt. ‘Ik zie je heus wel loeren over de schutting.’ Dat was de eerste. En de tweede: ‘Ik mis post. Moet ik komen controleren of dat pakketje bij jou ligt?’ Ik krijg er een beetje de kriebels van.
Henk kan het niet zijn. Scheikundeleraar Henk, die elke dag aan het klussen is in of om zijn illegale tuinhuis, naast de stenen schuur die standaard bij het huis komt. De voortuin is een vijver. Er is niet eens tuin over waar ik in zou kunnen komen. Aan de andere kant woont Nel van 53, zogenaamd gehandicapt, een zorgproject met drie keer per dag thuiszorg op de stoep. Zij schrijft dit al helemaal niet. Hoe meer aandacht, hoe beter.
Toen Henk met het houten doe-het-zelf bouwpakket aan de slag ging, heb ik een paar keer op het punt gestaan om de gemeente te bellen. Gek word ik van die herrie elke dag. De jankende elektrische zagen, het boren, hakken, schuren. Misschien is het geklus wel een dekmantel voor duistere praktijken. Waarom anders nóg een schuur bouwen op een postzegel van tien meter? Staan er drie vrieskisten, gevuld met gefiguurzaagde lijken. Weet ik veel wat er ’s avonds bij Henk op tafel staat.
Bam. Daar gaat Nel, de voordeur klapt dicht achter haar rolstoel. Als ze straks haar huis weer binnenrolt, springt ze vast zo dat wagentje uit. Ze houdt ons gewoon allemaal voor de gek. De zusters van de thuiszorg, haar vader en broer die minimaal twee keer per dag langskomen. De postbode met alle via internet bestelde kleding, boeken, schoenen, gekocht van haar frauduleuze WAO-uitkering. En ik, ik hoef de knip nog niet van de deur te doen of ze staat al bij de stoep geparkeerd. Iedere dag een praatje. Over haar gruwel; de maaltijden van Tafeltje-dekje, over de nieuwe rolstoel met elektrische aandrijving. Ze heeft wel eens gevraagd of ik bij haar kwam eten, dat zou toch een keer gezellig zijn voor mij. Misschien moet ik dat een keer doen, kijken hoe ze reageert op een vork in haar been.
Hé, wat ruik ik? Wat is dat… Witte rook? My god, Henk is vast de niet eetbare resten aan het wegwerken. Voor de zekerheid morgen toch nog een keer door de ramen van het tuinhuis kijken.

…terug