Neler olmakta?

Uzviyet / Serkan Işın

Poetikhars.com’u açık tutmaktaki amaç, elbette bundan sonraki zaman için kaynak araştıran kimselere yardımcı olmaktır. Aynı zamanda, rüzgar gibi geçip giden 10 küsür yılın sonunda buradaki hasadı öyle veya böyle toplayıp okurun önüne “matbu” olarak sunmak isteği de mevcut. Türkiye’de Görsel Şiir başlığının altında ne var ise, derleyip toparlamak, süzgeçten geçirmek gerekiyor, yalan yok. Bunun için gereken enerji ise, ne kadar var, ondan emin değilim. Fakat neler olup bittiğin burayı takip etmekte ısrar edenler ile paylaşmam gerektiğini düşünüyorum.

Kafamdaki görsel şiir kütüphanesi için 10 adet kitap hazırlamaya başladım. En azından bu kitapların bir tasarımı, başları, sonları var. Yaptığım birkaç küçük deneme baskı ise şık şeyler olacaklarını söylüyor, en azından şekil olarak. İçerik olarak ise, bir adet Antoloji, bir adet Teöri kitabı, 8 adet de şairlerin görsel şiirlerinden oluşan kitap olacak. 1

Poetika kısmı, yani görsel şiiri bir zemine oturtma işi ise, karmaşık bir süreç. Bu işe bugüne kadar “sözlü kültür / yazılı kültür / matbû (baskılı) kültür” üzerinden yaklaşmayı denedim. Bunda ne kadar öncüllerim olan kavramsal şeyleri ve Şiir Tarihi’nin o bitmez tükenmez yeniden değerlemesini eklemek, bir yandan, yeni mecraların imkanlarını, bir yandan köhnemiş poetikaların özenle dokunulmamış yanlarını eklemeye çalıştı isem de, ortaya çok az kuramsal metin çıktı. Gerçi asemik yazın, buluntu şiir vb. gibi sac ayakları olan “deneysel” şiirin kendini “tam” olarak ifade etmesi beklenemez, beklenmemeli. Çünkü zaten eksik ve kırık bir bütünlük algısından bahsediyoruz, değil mi?

Şiir Tarihi’nin şairlere şu anda tıpkı Siren’ler gibi seslendiğini gördükçe, saplanıp kaldığım yerde -ki bu saplanma şairin ölümcül deneyi sayılır- kendimi bahtsız hissetmiyorum. Velhasıl, deney diye işte başlayıp, malzemeyi ve poetikayı bir araya getiremeyen kim var ise, onlar için son bir işaret fişeği sayılabilir eğer bu kitaplar basılmayı ve ilgilisine ulaşmayı başarabilirlerse.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.