เวลา กับ พายุ

มีเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตต้องพบกับความเจ็บปวดและหม่นหมองผ่านเข้ามาในชีวิตผมอยู่เสมอ บ่อยเสียจนรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว ก่อนนี้ผมเคยคิดว่ามันคงผ่านมาแล้วผ่านไป แต่พักหลังชักจะรู้สึกว่าไม่ใช่ คล้ายๆ กับว่ามันอยู่รอบๆ ตัว อยู่ใกล้ๆ ขึ้นอยู่กับว่าพายุลูกนั้นจะพัดผ่านเข้ามาเมื่อไร และรุนแรงแค่ไหน
พายุที่จะพัดผ่านเข้ามา มีทั้งที่เรารับรู้ได้ก่อนว่ามันกำลังจะมา ลมพัด ฟ้ามืด เมฆดำ แต่ในบ้างครั้งมันก็ผ่านเข้ามาเร็ว จนเราเองก็ตั้งตัวไม่ทัน ลม ฝน โหมกระหน่ำ แต่เมื่อพายุมันพัดผ่านไปก็จะทิ้งร่องรอยของความเสียหายไว้ จะมาก จะน้อย เพียงใด ก็อยู่กับความรุนแรงของพายุลูกนั้น
หลายๆ คนก็คงจะเคยเผชิญกับพายุเหล่านั้นที่พัดผานเข้ามาในชีวิต หกล้ม คลุกคลาน หรือยืนต้านรับกับแรงลมและฝนที่โหมกระหน่ำเข้ามา และเมื่อมันพัดผ่านไป มันก็ทิ้งร่องรอยของความเสียหายไว้เ่ช่นกัน คราบน้ำตา ความหดหู่ ความท้อ ซึ่งพายุนั้น มิได้เลือกปฏิบัติกับเราคนใดคนหนึ่ง แต่ทุกๆ คนก็จะโดนมันเล่นงานเหมือนๆ กัน เหมือนมันรักเราเท่าๆ กัน มันรักเราทุกคน
ผมเองก็เจอพายุมาหลายลูก หนักบ้าง เบาบ้าง แต่มันก็ทิ้งร่องรอยแห่งความเสียหายไว้ภายในจิตใจเสมอๆ หลายๆ ครั้งหลังจากมันพัดผ่านไป ผมเคยชินกับการมีชีวิตต่อไปด้วยการพยายามปลุกปลอบให้ตัวเองสู้เท่านั้น เมื่อก่อนอาจจะมีเพียงตัวผมคนเดียวที่จะลำบาก หากผมถอยหรือล้ม แต่ ณ ตอนนี้ หากผมถอยหรือล้ม อาจจะหมายถึงการที่ใครอีกหลายคนถูกทำร้าย แต่ในขณะเดียวกันการหยัดยินก็อาจทำร้ายใครหลายๆ คนไปด้วยเช่นกัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ร่องรอยของความเสียหายที่พายุแต่ละลูกได้ทิ้งไว้ มันก็จะถูกเยียวยารักษา บ้างก็หายกลับสู่สภาพเดิม บ้างก็ยังทิ้งร่องรอย เหมือนแผลเป็นที่มิมีวันหาย เพียงแต่ทิ้งรอยไว้จางๆ ให้เราได้กลับนึกย้อนกลับไปว่าได้แผลเป็นนี้มาแบบไหน ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็เหมือนกับบทเรียนที่สอนเราให้โต และเข้มแข็ง หากเมื่อใดที่พายุลูกเดิมมันจะพัดผ่านเข้ามาอีกรอบ เราก็จะรู้ และรับมือกับมันได้ ร่องรอยของความเสียหายก็จะลดน้อยถอยลงไป
หลังจากที่นั่งนิ่งๆ คิดทบทวนและลองทำความเข้าใจกับเรื่องการมีชีวิตในหลายๆ ปีที่ผ่านมา ก็เจอว่าจริงๆ แล้วพายุไม่ได้อยู่ข้างนอก พายุไม่ได้อยุ่บนเส้นทางที่เราเดินผ่าน แต่พายุนั้นมันอยู่ในหัวใจ มันอยู่ในตัวเรา ฉะนั้นไม่ว่าจะไปที่ไหน ไม่มีที่ไหนที่จะไม่เจอพายุ หัวใจของเราเอง
บนเส้นทางเดินของชีวิต เราเหมือนเป็นเพียงผลผลิตของบางสิ่งบางอย่าง ที่ผลักเราให้ก้าวเดินผ่านห้วงกาลเวลาของชีวิต โดยที่จะมีหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง โยนผ่านเข้ามาในทางเดินของชีวิต รวมทั้งพายุนั้นด้วย เพื่อสร้างให้เราเข้มแข็ง และรับมือกับสิ่งที่ถูกโยนเข้ามาในชีวิต แต่บางครั้งตัวเราเองด้วยเช่นกันที่ผลักตัวเองเข้าไปหาพายุ ทั้งที่จะรู้ตัว และไม่รู้ตัว เช่นกัน
บนเส้นทางอันเค้งคว้างนั้น คนบางคนจึงไม่เพียงแต่ถูกทำให้คิด หากแต่พยายามจะเป็น พยายามแข้มแข็ง และจัดการกับพายุโดยไม่คิดแค่รอรับชะตากรรม
วันเสาร์ที่ 2 กันยายน 2549
สายไหม กรุงเทพมหานคร

