Architecture

In Happyplaces Stories. More on Medium.

Happyplaces stories (video)

When I told Ito, the founder of Shibaura House that I wanted to talk to as many people as possible during my stay in Tokyo, Tetsuo Kondo was one of the people he proposed to me to meet. We met in SHIBAURA HOUSE, with the city as a perfect backdrop. Tetsuo is a Japanese architect, but his projects and practice are not limited to Japan only. We started off by going through a variety of projects, where he explained the backgrounds and the intentions of each project. Fascinating — because the architecture of Tetsuo Kondo is not limited to orchestrating spaces, but really starts from what relationships spaces can have, evoke, create or sustain. When necessary, his spaces also incorporate other disciplines to create the right atmosphere or intended effect on people. Which could be comfort, flexibility or wonder. Like for example, the ‘Cloudscapes’ he created in Venice, where you could satisfy your fantasy of touching, feeling, and walking through the clouds. Gazing out of aeroplane windows, high above the earth, we often daydream of what it might be like to live in this ethereal world of fluffy vapour. He made this fantasy a reality in Venice. Another example is ‘A Path in the Forest’ in Tallin, where you can wander through the canopies over the lingering walkway through the forest. …


Happyplaces stories

Ryo Abe, founder of Architects Atelier Ryo Abe combines original ideas and forms with traditional Japanese techniques and materials to create a new international style. It is in stark contrast to the minimalist ‘white box’ aesthetic that most people associate with contemporary Japanese architecture. The appearance and inner space of the atelier’s buildings use very spontaneous forms and gestures to create a dialogue with the surrounding environment and its inhabitants.

In their approach, the buildings are a part of the environment , a part of nature, just like we all are. It is a reflection of the Japanese idea of ‘animism’ that is deeply rooted in the Shinto philosophy in which every object, space, and phenomenon has a soul. Each project is intrinsically connected to its surroundings, considering its local history and traditions, using local materials and craftsmanship. Ryo believes that, without being overtly so, it makes their methodology naturally and inherently sustainable without regard to trends or public convention. …


Happyplaces stories (video)

In September I was in Stockholm to do a Happyplaces co-creation session at Gather Festival, ‘a meeting point for Tech, Science and Innovation, Business, Public Sector, Culture and Creativity’. I had the idea to find spaces abroad regularly to share my learnings of my journey so far with other people, and to at the same time share and test ideas for the book in the making. Gather Festival was wonderful for that. I always like to go to and be in the Nordics. The people, the lower pace of life, the light, the nature.

Image for post
Image for post

Happyplaces Stories (video)

Earlier in November I attended the House of Beautiful Business in Lisbon. It is difficult to describe exactly what it is in true neo-generalist fashion, but this is how Tim Leberecht put it: (…) the House of Beautiful Business is a unique space for crafting a bold, positive vision for the future of business, which, one could argue, is the future of humanity. Bringing together 300 CEOs, founders, investors, technologists, scientists, artists, and philosophers, this community will explore how to lead with purpose and passion, build human companies and workplaces, and design for deeper connections in an age of AI and automation. …


Happyplaces Stories (video)

Carla from SPACE10 suggested that I should really talk with Lars while I was in Copenhagen. I already had a quite full schedule, meeting and filming seven people in the five days I was in Copenhagen and Malmö, but after a great conversation with Lars on the phone we managed to squeeze it in. A taxi brought me to an area where the taxi driver kind of lost his way and dropped me off nearby.

Lars has his office on top of the former Burmeister & Wain shipyard, at Refshaleøen in Copenhagen harbour. A massive building that was used to project blueprints for boats from above onto the floor, what explains the height and the architecture of the building. It is located in a bankrupted industrial area and it holds a beautiful patination of decay. It’s an area that is not yet really developed, where you can feel the possibility space for experimentation, trying out. Things that obviously is more linked to Freetown Christiania; this is even more northern als lesser visited. The famous restaurant Noma has its new home nearby, just as Amass, another restaurant. After the taxi dropped me off nearby, I walked the last part. …


Happyplaces stories (video)

The first thought goes to a space that makes people happy. And the second thought, which is slightly more intriguing to me is a place that is happy itself. And that is something quite interesting to think about because emotions are usually linked to people. Or at least, living things. To think of a place that is happy, I immediately relate that to a place that is alive, which is for me what places are, intrinsically. As an architect, creating places for people is really in the realm of the service. I can’t think of any of the space we create as a product. They have to be a service. And when you shift that thinking from product to a service, it then brings into the picture the person using it. The building is serving, which is the users how we call them when we speak about spaces in architecture. And it is ridiculously easy for architects, and you will see it quite often, to forget to consider the users in the spaces they design. The focus ends up then, being focussed on the design itself, the product as I say. On the walls, what it looks like, and not at all on the experience that happens in it. …


Happyplaces Project (video)

Ik ben dus architect. Ik ben opgeleid als architect. Ik ben afgestudeerd als architect. Maar ik vind mezelf niet echt een architect in de klassieke zin van het woord. Ik heb nog nooit een gebouw gemaakt of ontworpen. Het is altijd een beetje iets anders geworden. Ik ben in het dagelijks leven vooral stedenbouwkundig ontwerper, hoe ik het dan zelf definieer. Waarin je kijkt naar de gebouwde omgeving, de ruimtelijke omgeving an sich. En probeer daar als ontwerper vorm aan te geven. Maar ook te onderzoeken. En dat onderzoeken is wel een belangrijk deel van het werk wat we doen. En dat vind ik eigenlijk het interessantste. Ik ben namelijk niet echt iemand die de details van een gebouw gaat uitwerken. Daar kan ik mijn concentratie niet bijhouden. Maar het onderzoeken wat nou de stromen zijn, wat de trends zijn die bepalen hoe onze ruimte eruit ziet, dat vind ik superinteressant. En vooral om te kijken hoe je dat kunt gebruiken als ontwerper. …


Happyplaces Stories (video)

Jaren geleden was ik voor een project in Hong Kong met een grote delegatie van de Nederlandse creatieve industrie. Die groep verbleef als geheel een hetzelfde hotel. Hong Kong ken je misschien van de plaatjes als een soort Manhatten, maar met extra licht, hectiek en meer wat hoort bij Aziatische steden. Ik liep een van die dagen het hotel uit, met een paar van die mensen uit die delegatie. Een droeg ondanks de temperatuur een lange jas en hij beende, nieuwsgierig bestuderend de strap op van een opgang. De straat oversteken en als voetganger bewegen, doe je niet op straat, maar op hoogte, over het verkeer heen. Ik raakte in gesprek en kreeg een gratis zienswijze en lezing. ‘Wat wonderlijk is, is dat het exterieur van de gebouwen, vanuit de voerganger bezien, er hier niet veel toe doet. Het bepaalt misschien de skyline, maar als voetganger navigeer je hier eigenlijk door een soort horizonloze eindeloze tunnels. Waarin gebouwen naadloos overlopen van de ene in de andere en je eigenlijk nooit de buitenkant echt waarneemt.’ Ton maakte het loopje van het hotel naar het evenementencomplex gelijk veel meer de moeite waard. Door zijn actieve bestuderen en formuleren kreeg ik er ineens een aantal filters bij om door te kijken. …


Happyplaces Stories (video)

Sinterklaas

‘Ik ben architect geworden dankzij Sinterklaas. Ik kreeg van Sinterklaas, ik heb daar nog wel een foto van, dat ik daar ik mij Mickey Mouse trui sta met een Playmobil-kapsel. Dat ik toen van Sinterklaas een houten gereedschapskist kreeg met een zaagje, een hamer en een schroevendraaier. Een soort van intens geluk, ik had geen idee wat het was, maar dat had iets grotemenserigs en toen ben ik met allerlei resthoutjes gaan timmeren. En op een gegeven moment heb ik een huisje getimmerd, heel archaïsch dingetje met een dakje, muurtjes. En dat heeft mijn vader toen in een boom opgehangen en een week later zat er een vogelnest in. En toen zei ik: ‘Wat! Dat heb ik gemaakt en die vogel is daar een leven in gaan leiden’ en ik vond dat zó bijzonder. Toen zij hij: ‘Dat is wat architecten doen.’ Toen landde het. Dat het ’t meest bijzondere vak op aarde was: een ruimte creëren voor leven, nieuwe dingen, eieren, vogeltjes, maar ook mensen, dromen en… alles eigenlijk. …

About

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store