Design Process

In Happyplaces Stories. More on Medium.

Happyplaces stories (video)

We werkten bij elkaar, werkten samen aan projecten, aten samen pannenkoeken maar eigenlijk spraken we elkaar nog nooit op deze manier. Nou was mijn verzoek misschien ook wat typisch, ik had Alrik gevraagd een cursus Alrik te geven. Niet zonder reden, want hij werkt inmiddels al weer even in Nederland na een avontuur van vier jaar in de Verenigde Staten. Een mogelijkheid om creative director te worden bij een bureau in San Francisco bracht hem en zijn gezin daarheen. Dat liep allemaal wat anders als bedoeld, maar werd een mooi avontuur voor hen alledrie. Daar was ik nieuwsgierig naar. Die ervaring. En die ervaringen. Leren wat erbij komt kijken om te werken met opdrachtgevers waarvan je vaak alleen in het nieuws leest, of de services van gebruikt. Wat het betekent in een andere cultuur te landen als Nederlander en wat dat dan waard is, hoe dat dan werkt. Wat dan gewenst is of juist niet. Wat je daarvan kunt leren voor hier. Hoe en of je perspectief dan verandert. Wat het betekende voor zijn vrouw en dochter en daarmee ook weer voor hem. En zo meer. Ervaringen die ik niet heb gehad, wel eens over heb nagedacht maar nooit heb opgevolgd. Wegens andere keuzes die ook goed zijn. Dus vandaar de cursus. Ik heb inmiddels wel geleerd van Happyplaces dat met een vraag een gesprek in gaan helpt met het vormgeven van de focus van dat moment. Want omdat we elkaar al lang kennen en ik ook makkelijk een eind volklets, leek me dat een goed recept. …


Happyplaces stories (video)

Niks voor alles

Mensen zien mij altijd als iemand die dingen doet. Maar eigenlijk doe ik ook heel vaak niet iets. Dan ga ik naar plekjes zoals hier. Dan ben ik gewoon. En dan wacht ik. Of ik kijk gewoon rond. Luister naar wat ik hoor. En dan kan ik soms wel echt uren niks doen. Me vervelen of zo, of ook weer niet. Dan ben ik een tijdje in de natuur. Ergens in Drenthe vaak. Dan landen dingen. Dan gaan er wat dingen bewegen. En dan ga ik dingen doen. En als ik dan weer in een stad kom, in Groningen, in Amsterdam of in Londen, dan ben je wat gevoeliger voor wat daar is. En dan zie je ineens kleine dingen heel groot worden. Dan gaat mijn fascinatie aan. Dan wind ik me ergens over op, dan wel omdat ik iets heel moois zie, dan dat ik me ergens kwaad over maak. Dan begin ik te spelen. En op een gegeven moment dan heb ik iets. Dan kan ik het delen. En dan zijn er mensen die zeggen: ‘Goh, je hebt wel weer wat te pakken, hè?’ ‘Oh ja, klopt ja.’ En dan heb ik weer wat te pakken. Dan zet ik mijn tanden er in, dieper en nog dieper en over het algemeen op enig moment is het weer iets. En dat zijn vooral momenten dat mensen me zien. En voor de rest ben ik vaak ergens in de natuur. Of in een hangmat, lekker nadenken, lekker niksen. …


Happyplaces Stories (video)

Jeroen. Voor mij een vanzelfsprekende keuze om te moeten filmen als ruimtemaker. Omdat hij dat voor mij was. Even terugspoelen in tijd. Ik had bedacht dat ik lang lang geleden videoclips wilde maken voor bands. Maar had geen idee wat daar bij kwam kijken. In eerste instantie dacht ik dat ik veel kon leren van productiebedrijven die dat dagelijks doen. Maar na wat bellen met die clubs bleek als snel dat ze prima wilden helpen wanneer ik precies wist wat en hoe ik het wilde en dan konden ze helpen met het realiseren daarvan. Maar ik wilde alles zelf doen, eerst snappen, begrijpen en kunnen. En naast willen waren de budgetten er ook niet naar om het op die manier te doen. Ik las dat Fabrique de maker was van een muziekvideo, die oorworm van de eendagsvlieg Abel, ‘Onderweg’. Op de website van Fabrique stond Jeroen van Erp als contactpersoon. Dus belde ze op. Jeroen was niet beschikbaar, maar zou me later terugbellen. Right. Dat zeggen ze allemaal. Een regiopannenkoek met een videoclipambitie belt ontwerpbureaubaas en die gaat tijd vrijmaken om zijn bevindingen te delen. Die heeft wel wat beters te doen. Niet veel later telefoon. Jeroen, die excuses maakte dat hij niet beschikbaar was en waarmee hij me kon helpen terwijl hij van Delft naar Groningen reed. Toen hij daar uitstapte was ik bijgepraat met zijn bevindingen. Geniaal. Ik heb sindsdien een heel rijtje clips gemaakt. Nooit met zo’n productiebedrijf. Sindsdien hebben we contact gehouden, veel gekletst over het leven, over creativiteit, ontwerp, projecten samen gedaan, heb ik zelfs nog gewerkt bij Fabrique een tijdje. Mooie tijd, mooie herinneringen en nog steeds een dierbare vriendschap. …


Happyplaces Stories (video)

When I visited Brazil in 2014, I also used the opportunity to meet and film people there. To learn about differences and similarities because of backgrounds, cultures and situation. I filmed four people when I was there. Ardriano Silva, Gabriel Borges, Elohim Barros and Barbara.

During our lunch in a typical Brazilian ‘Kilo’ restaurant, she told me everything about herself and her initiative. Barbara runs an initiative called Mesa&Cadeira, Portugese for ‘table and chair’. It is her mission is to help professionals and companies solve extraordinary challenges in a short period of time. She does that by organising processes in which carefully selected professionals sit around the same table to work together on a mission, with a very simple formula: there is one brilliant leader at the head, working together with a diverse group of talented professionals on just one one project and a very limited timeframe to come up with a high quality prototype. In this process, all of the relevant decisions about the new project are made by the group, as a team. …


Happyplaces Stories

In October 2013, I interviewed Erik de Jong, better known as singer songwriter Spinvis. After several years of virtually working together on several projects, Erik and I finally got to meet each other in real life. Spinvis is a Dutch one-man project centred on Erik. Using experimental, lo-fi music, Spinvis became an instant success in the Netherlands, earning two gold records in the process and performing sold-out tours in both the Netherlands and Belgium.

Image for post
Image for post
Erik while performing in his ‘Tot ziens, Justine Keller’ music show.

In 2001, Erik, at the age of 40, sent a three song demo to the Dutch indie label, Excelsior Recordings. Within two weeks, a record deal was signed. The label decided to keep the songs that had been recorded by Erik on his home computer. With some minor mixing touch-ups these songs comprised Spinvis’ first album, released in the Netherlands on 1 April 2002. At the time, I was working for the label, making music videos for some of their bands, album covers, websites and other stuff for band promotion. That was a really fun time, with a lot of concerts and festivals. For the release of his first album, we created an online player that allowed people to listen to three of his songs. Hard to imagine now that it was fairly unique back then, but remember internet access was really slow and online music scarse. No broadband, no Spotify, no whatever other service did that what is now normal. That player was quite succesful that it impacted sales — when we limited the full songs to 30 second previews, the physical albums started to sell better. Funny times, figuring out how to use that ‘internet thing’ properly. Next to that player, I also helped with his physical print work, and other side projects. …

About

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store