Ik vulde aan. Het beste advies dat ik ooit kreeg, komt van mijn voormalige baas Lesley. Toen ik sterk overwoog om van job te veranderen, deed hij voor mij wat ik niet goed kan: relativeren. “Je kan maar op twee beslissingen nooit terugkomen: stoppen met leven of leven in de wereld brengen.” Het verkeerde huis gekocht? Het gaat je geld kosten, maar je geraakt er weer van af. Je lief gedumpt en spijt? Probeer nog eens te babbelen en zie waar je geraakt.

Dit advies zet me met de voeten op de grond als ik denk dat alles gaat veranderen. Want ik hààt verandering. (En ik haat Smurfen. Maar da’s een ander verhaal.)

Ik ben vergeten wat de anderen zeiden, maar ik kom er wel nog eens op terug.

Nu, mocht iemand me vandaag vragen naar een inzicht dat mij geholpen heeft, dan kies ik voor iets anders: kwetsbaarheid. Het heeft me nog nooit windeieren* gelegd om me kwetsbaar op te stellen. Niet tegen bazen, niet tegen vrienden. Misschien hoogstens tegen mensen die 180° van mij verschillen, maar eerlijk gezegd wil ik die niet in mijn leven.

*eerste keer ooit dat ik dit woord gebruik, trouwens

Kwetsbaarheid is voor mij zeggen dat ik iets moeilijk vind, zodat de ander weet hoe ik mij voel. Het haalt muren naar beneden. Net daarom vind ik het even belangrijk om van de ander te horen hoe die zich voelt, hoe we aan het gesprek beginnen. Want hoe vaak gebeurt het niet dat ik denk dat er een Groot Probleem is en het aan de andere kant als een Mini Ding wordt gezien.

(Vaak.)

Het is mijn lifehack. Ik blijf daardoor dicht bij mezelf. Ik moet me niet anders gedragen en gelukkig maar, ik ben de slechtste leugenaar ter wereld. De directeur van mijn afdeling vroeg me onlangs terloops hoe het ging en ik kon niet antwoorden. Want tegen je directeur zeg je niet dat het slecht gaat, maar ik kon ook niet zeggen dat het allemaal goed is. Dus ja.

Ik zei: “Euuuuuuuuuuuuuum…” En toen moest hij gelukkig naar een vergadering. Saved by the meetingcultuur.

Nu, kwetsbaar opstellen werkt bij veel, maar zeker niet alles. Zo zei ik begin december tegen mijn lief dat ik me wat onzeker voelde. We zagen elkaar eens per week, 80% van mijn leven bestond uit werk, ik was een paar keer op trip geweest zonder hem en daardoor miste ik onze connectie. Maar ik sprak het uit. En daarmee was de kous af.

Dacht ik.

Natuurlijk werkt dat niet zo. Je zegt iets, maar er treedt niet automatisch iets in werking. De relatie is pril, je weet niet wat je van elkaar nodig hebt, hoe je liefde toont. En vooral, heel belangrijk voor mij om te beseffen: mensen kijken niet zomaar in je hoofd. Mijn zus kan dat, mijn beste vrienden kunnen dat. Papa beweert dat hij aan mijn rug kan zien dat ik kwaad ben. Mijn lief kan dat nog niet, dus die verwachting van mij zit compleet verkeerd.

Nu is het februari. Ik zei tegen mijn psychotherapeut dat ik me weer onzeker voel. Ze vroeg: “Heb je daar al met hem over gepraat?” Ik zei: “Ik heb dat al gedaan in december.” Zij zei: “Ja oké, dat is twee maand geleden. Je moet dat herhalen.”

Ik dacht: maar dan moet hij weer van mij aanhoren dat ik me zo en zo voel. Snoozefest. Hoe saai ben ik.

En ja. Dat telt dus ook bij je kwetsbaar opstellen. Het opnieuw zeggen. Bang zijn dat je iemand wegduwt omdat je eerlijk moet zijn. Het risico nemen dat je als ‘veel’ wordt beschouwd. Nog iets dat ik haat.

Lang verhaal kort, ik heb erover gepraat en hij is niet gillend met zijn armen in de lucht weggelopen van me.

Conclusie: ik ben 34 jaar en ik begin advies te volgen. Ik vind dat een mooi punt om hier af te sluiten. Saluuu.

Advies was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Je ziet, ik doe zeker veel. Maar ik doe allemaal dingen die ik héél fijn vind. En eerlijk gezegd zou ik graag nog veel meer doen, maar dat gaat nu eenmaal niet.

Ik heb bijvoorbeeld geen vast moment in de week om te bewegen. Dat lukt me niet. Ik weet niet hoeveel tijd de file uit mijn avond gaat happen en werk te weinig thuis. Ik zou graag een hobby hebben, tekenen, workshop audio-expert (dit is een verhaal apart) of 10 lessen om te leren make-up aanbrengen (ik ben een slecht meisje). Maar ik loop weg van een vaste structuur in de week. Dan voel ik me gevangen en opgejaagd. En oprecht: file suuuuckt.

Doet me er ook meteen aan denken dat ik de file bén.

Anyway. Ik doe veel, maar doe veel omdat ik dat graag doe. En op mijn 33ste heb/had ik dat eigenlijk goed onder controle. Minstens twee avonden in de week voor mezelf, de rest opgevuld met activiteiten met vrienden. Ik denk dat ‘samen eten’ het grootste deel van mijn sociale leven in beslag neemt. Eten moet je toch, waarom dan niet samen? Het is de enige manier om mijn vriendschappen te onderhouden. Tegenwoordig veel vaker thuis dan op restaurant, want dit appartement gaat zichzelf DUIDELIJK niet betalen.

Ik zie er geen probleem in, behalve dat als het bij mij is je ook wel eens naar huis moet vertrekken. Ik ben gastvrij tot op een bepaald moment, dan wil ik slapen. Dat gaat nooit veranderen. Read the room en zet aan. Robbes papa heeft er de beste zin voor: “Bon, we gaan dan eens gaan slapen zodat die mensen ook naar huis kunnen.”

Dus ik eet en ga af en toe naar optredens. Dat heb ik nodig. En we doen met Kwoen Wauters af en toe met een muziekquiz mee. Dat zijn gouden avonden. En toen Elodie nog in Gent woonde gingen we uren de hele stad door gaan wandelen. Ik ga soms naar de cinema, nieuwe kijken of klassiekers die ik destijds gemist heb.

En ik wil heel graag iets schrijven dat harten breekt. Maar ik zet me er niet aan. Ik wil al maanden een spiegelei schilderen, alleen of met vrienden. Ik wil vrienden uitnodigen die mijn appartement nog niet gezien hebben. Maar moet dat nu snel snel voor het jaar afgelopen is? En in januari verjaar ik al. Dat kan toch allemaal wel even wachten?

Ik wil op zaterdag de cryptosaurus invullen. Ik wil alle boeken van John Boyne lezen. Ik moet dringend meer Nederlands lezen, want ik struggle met de cryptosaurus. Ik ken precies te weinig Nederlandse woorden omdat ik een voorkeur heb voor Engelstalige schrijvers.

<insert tekening over ‘te weinig tijd hebben’ om deze tekst te onderbreken>

En ik wil de ultieme skincare onder de knie hebben. Ik wil eens een optreden van Laurien zien, die intussen al jaren aan stand-up comedy doet. Ik zie mijn ouders te weinig, slechte dochter. Ik heb nog nooit gebabysit op de kindjes van mijn broer, dus ik ben ook een slechte zus.

En weet je wat: ik heb nog nooit het Gravensteen bezocht.

Prio’s op het werk zien, vind ik simpel. Prio’s in mijn leven gaan gepaard met schuldgevoel. Dat hoort erbij als je mij bent. Dat gevoel zal nooit helemaal weggaan.

Dus het is zaterdag, ik ben van plan te gaan lopen, moet boodschappen doen, omdat we maandag pannenkoekenwedstijd doen met de collega’s. En daarna wil ik koffie drinken in de stad met mijn boek.

En mijn fiets is kapot. Daar heb ik nu eens echt geen tijd voor.

Zandlopertje was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Ik vroeg: heb je het gevoel dat je jezelf al kent? Hij zei: nu wel. Na een paar jaar geleden opzoek te gaan, in die coronajaren waarvan iedereen wel wat de weg kwijt was. Zich afvragend of hij zichzelf moest veranderen, voor wie of wat. Om dan op deze versie te landen, die ik heel hard apprecieer. Want hij is — voor mij althans- authentiek. Ik ken hem sinds 2011 en hij is natuurlijk veranderd, maar zijn kern herken ik. En die is heel waardevol.

Hij kaatst de vraag terug. Ik denk even. Door die burn-out leerde ik mezelf veel beter kennen. Blijkbaar ben ik een controlefreak. Blijkbaar vergelijk ik mezelf wel met anderen, ook al vecht ik daartegen. Blijkbaar heb ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel dat vaak overhelt in een zwaar schuldgevoel. Maar nu weet ik dat. En kan ik mezelf erop wijzen, zodat ik wat milder word voor mezelf.

Ik heb tussen eind 2019 en vorig jaar geraasd. En nu ben ik iets kalmer. Door alleen te gaan wonen. Door naar een jobcoach te gaan. Door terug te keren naar mijn psycholoog. Door mijn vaste kern van familie en vrienden. Ik ben oké en ik ben ook weer vrienden met mezelf.

Ik maakte een tijdje geleden een lijstje met dingen die ik leuk vind. Om terug bij mezelf te komen. Het staat vol random dingen, zoals ‘twee dezelfde auto’s die achter elkaar rijden’ (want dan zijn ze vrienden) of ‘de dag na een goed optreden de merch van de artiest dragen op het werk’. En soms bekijk ik dat lijstje nog eens, en zie ik mezelf weer.

In juni 2024 stond ik voor de keuze: ga ik met Jonas mee naar een band waarvan ik enkel de naam ken of volg ik de hele bende naar Troye Sivan. Ik koos voor Jonas, omdat ik graag bij Jonas ben en al het hele festival iedereen volgde. Maar na twee nummers van de band, dacht ik: ja dit is het toch niet. Dus wandelde ik toch richting Troye Sivan. Ik stuurde de vrienden, die intussen helemaal vooraan stonden en waar het gigantisch druk geworden was. Ik stond ergens achteraan en voelde heel even paniek. Ik had gefaald. Ik was alleen. Na het optreden zou ik geen deel uitmaken van hun ervaring. Wat nu?

Ik keek naar mezelf vanaf een afstand, hoog in de lucht. En ik trok mezelf eruit. Want ik was bij het optreden. Het begon en ik was meteen mee. Hoezo had ik zelfs getwijfeld om mee te gaan? Dit was 100% mijn ding! En ik had plaats om te dansen. Ik kon zelfs even naar de bar wandelen voor een drankje en misschien nog wat dichter gaan.

Het optreden was super. Nadien vonden mijn vrienden me en gingen we iets eten en de avond ging gewoon verder en alles was goed.

Ik was blij en licht.

Terug naar het terrasje. 33 en 34 jaar. Kalm. Geen gedoe bij hem. Weinig gedoe bij mij.

“Deze leeftijd is tof he.”

Gedoe was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

In theorie simpel.

Pff. De zin typen is al mottig. Is dit de prijs die ik betaal om niet single te blijven? Iemand gewoon vlakaf vragen om eens af te spreken? Ik val nog liever dood.

Waarom kan hij mij niet op date vragen? Waarom moet ik al het werk doen?

Omdat ik het nooit vraag. En omdat er niets gebeurt als ik gewoon wat zit te wachten. En ik heb intussen bijna Jezus geklopt in leeftijd.

Misschien denkt hij hetzelfde: gewoon wat wachten en ze komt wel naar mij. Op die manier gaat er natuurlijk nooit iets van komen.

Ik hoef enkel te typen en dat bericht te sturen. En wie weet.

Dus, komaan, tap op verzenden.

Tap gewoon op verzenden.

Tap.

Het bericht is verzonden. Ik smijt mijn gsm naar de verste hoek van de kamer. Ik begraaf het onder alles wat in de buurt ligt. De komende uren ga ik NIET naar mijn gsm kijken. Meer zelfs, ik kruipt in de auto, want daar mag ik dat ding niet vasthouden, anders rij ik tegen een paal.

Intussen klaar om over te geven.

En dan begint het wachten. En het denken. Wil ik eigenlijk wel daten met die persoon? Ik heb geen crush, waarom doe ik dit?

Ah ja, om ooit nog eens een relatie te hebben.

Maar ben ik niet oké alleen? Ja, eigenlijk wel. Ik amuseer me zo ook.

Maar wat als die persoon dan ineens weg is, omdat ik geen goesting had om iets te vragen?

Oké oké, goed dat ik iets deed.

Maar wat als hij niet wil? Wat als hij mijn vraag ziet en denkt: wtf doet die nu? Waar komt die mee af?

Wat als hij niet weet hoe hij me moet afwijzen?

Ik hoop dat hij dan liegt. Dat hij zegt dat hij niet over zijn ex is of zo. Dat er al iemand anders is. Niets dat ik kan herleiden naar mezelf.

Wacht eens.

Wat als hij ja zegt? Wat als hij ja zegt omdat hij geen nee durft zeggen?!

Wat als hij écht ja zegt? Dan moeten we op date??

…

Nevermind. Hij zegt nee.

Dus ik wil nog eens iemand op date vragen was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Vroeger waren de drama’s van een andere soort. Mijn gloednieuwe LEGO-stokbrood onder de kast zien verdwijnen. Nooit meer teruggezien. Of in het tweede middelbaar buizen voor mijn examen Aardrijkskunde. Altijd een ramp geweest, al kon ik 5 jaar later wel Karatsjaj-Tsjerkessië op een blinde kaart van de Kaukasus aanduiden. Goeie flex. Of dromen over Karbonkel, het eenogige monster dat letters at. Merci om een hele klas 6-jarigen te tekenen voor het leven, juffrouw Kaat.

Maar mijn grootste drama als kind was ongetwijfeld: eten. Papa doet nog steeds een fantastische imitatie van klein Paulinetje dat “Maar moeten wij daar dan eten?” vraagt, telkens als we ergens heen gingen. Ik at niks graag, behalve kip met appelmoes en frietjes. Eén van mijn eerste woorden was ‘noepje’, een verbastering van het woord ‘snoepje’.

Groentjes waren het grootste probleem. Hoe graag ik nu boontjes eet, zo hard haatte ik ze toen. Ooit in de regen blijven zitten, in mijn kinderstoel, omdat ik weigerde mijn bord leeg te eten. Kaas zal een probleem zijn dat ik meeneem tot in mijn graf, ook al heb ik waarschijnlijk élke soort geproefd, onder lichte (?) dwang. Serveer mij nooit kaasplank. Danku.

Om het nog beter te kaderen: mama stak eens mijn bord in de frigo na de middag, om het ‘s avonds weer voor me te zetten, om het uiteindelijk bij het ontbijt opnieuw te proberen. Je kan veel over me zeggen, maar niet dat ik geen karakter heb. (Ook: sorry mama.)

Niet willen eten heeft jaren geduurd. Vanaf dat mijn eten niet meer gemixt werd, tot ergens na het eerste leerjaar. Heel de familie wist dan ook dat als ik langs zou komen, ik moeilijk zou doen. En we hadden veel familiefeesten.

Nonkel Marc Decru (ik zeg er de achternaam bij, want ik heb drie nonkel Marcs) liet me eens wenen, toen hij me een bord gaf waar een scherfje uit was, door erbij te zeggen: “Ah Pauline, heb je zoveel honger dat je een stuk uit je bord hebt gegeten?” Supermop, achteraf gezien.

Tante Marleen had een andere tactiek. Zij kwam eens op nieuwjaar recht op me af, net als we bij haar aangekomen waren. “Paulinetje, we eten gehaktbrood met perziken en kroketjes.” Zo wist ik meteen wat me te wachten stond, kon ik me mentaal voorbereiden en rustig vlinders gaan vangen rond die speelgoedolifant die ze hadden. Eeuwige dankbaarheid. Weg stress.

Op dit moment liggen de kleine drama’s heel ver achter me. En achter de hele familie. Alles is weer in perspectief gezet. Er valt veel over te zeggen en ook net heel weinig, want alles is nog te vers en het is niet mijn verhaal. Maar het helpt om een anekdote te vertellen, hoe klein die ook is. Als troost.

Zorg voor je omgeving, praat met elkaar, hou niets binnen. En relativeer alle kleine drama’s die er niet toe doen.

Boontjes in de regen was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

En dan panikeer ik. Want het zou lijken alsof ik niet beter ben.

Terwijl het tegendeel waar is. Ik ben beter. Stukken beter zelfs. Een schijtmoment, zoals deze avond, mag me uit mijn lood slaan, zolang ik mezelf maar kan kalmeren. Of zolang ik het maar tegen iemand zeg, die me dan troost en doet geloven dat het perfect normaal is een schijtmoment te hebben. Zoals deze avond.

“En hoe weet je zo zeker dat je beter bent?” hoor ik je dan vragen. Wel. Ik neem je even mee terug naar vrijdag 16 augustus. Fontaines D.C. staat op Pukkelpop en ik sta vanuit het eerste vak voor de tweede keer ooit naar hen te kijken. En jezus, ik vind het goed. Je ziet, ik ben een “nieuwe” fan. Mijn vriendin Nelle en al de rest eigenlijk zijn er al eeuwig over bezig, maar ik besloot pas tijdens een dikke file ergens in januari eens alle platen op te zetten. Het begin van iets moois. We zijn acht maanden later en ik ben verkocht.

Dus ik sta daar te staan, op Pukkelpop, op 16 augustus, in het eerste vak. En ineens wordt het iets stiller daar, want de band zet een nieuw nummer in. Het wordt iets stiller, op die ene fucking witte oude man na. Die staat daar maar te tetteren, over niks, tegen zijn vrienden. En niemand. Zegt. Dat. Hij. Zijn. Klep. Moet. Houden.

Nu is het zo dat ik bijzonder goed gemanierd ben. En dat ik al een paar opleidingen over communicatie heb gevolgd. En dat ik eigenlijk totaal niet in staat ben grof te zijn. (In iemands gezicht.) Dus ik geef het twee minuten.

Nu is het zo dat ik geen geduld heb. Ik ben al mijn geduld verloren toen ik 7,5 jaar naar VRT en terug met de NMBS reisde.

Die twee minuten zijn geen overwinning, want ik heb het compleet gehad. De yeppende man blijft maar gaan. Niets mis met tetteren. Maar doe het niet zo luid, in het eerste vak. Ga godverdomme achteraan staan.

Dus ik raap mijn moed bijeen en draai me 180 graden. Mijn hand raakt zachtjes zijn schouder aan, om hem duidelijk te maken dat ik het tegen hem heb.

“Meneer, ik apprecieer je. Maar mag het misschien wat stiller?”

Hij kijkt me aan alsof ik het domste kalf ben dat ooit geboren werd. Ik zie het in zijn ogen. Hoe durf IK, een jonge VROUW, tegen HEM te zeggen dat hij moet zwijgen? Hij wijst kwaad naar mijn oordoppen, alsof dat iets te maken heeft met deze situatie???

“Meneer, ze spelen hier nu een zacht, mooi nummer en ik kan het amper horen omdat je erdoor zit te praten. Dat snap je toch?”

De kwade blik verandert in woede.

“Meneer. Ik ben hier voor deze band.” Uitroepteken.

Ik kijk weer strak voor me, dapper, alsof mijn hart niet wild tekeergaat. Ik voel me een strijder. Een veteraan. Dit was mijn oorlog en ik heb gewonnen, want HIJ HOUDT ZIJN KLEP. (En trekt grote domme oude ogen naar zijn oude vrienden.)

Erna spelen ze ‘Favourite’ en rollen de tranen over mijn wangen. Omdat het een fantastisch nummer is. Omdat ik weer op Pukkelpop ben. En ook wel een beetje omdat het veel van me vroeg om die fucking kutman op zijn plaats te zetten. Maar ik ben apetrots.

Achteraf bleek dus dat de rotkerel door ‘In The Modern World’ aan het tetteren was.

Lang verhaal kort: het gaat zeker beter. Een jaar geleden had ik het braafjes doorstaan terwijl ik hem diep vanbinnen in elkaar aan het slaan was met een metalen stoel.

Fucking rotzak.

Metalen stoel was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Eén blik op mijn hotel stelde me gerust. Het was in orde. Een kamer waar ik muziek kon afspelen via een deftige box, een tv waarop ik kon streamen en een groot bed, enkel voor mezelf. Ik nam mijn gids en mijn boek, strompelde naar de lobby, bestelde een gratis cocktail en een pizza. Klaar.

Ik ga graag alleen naar een stad en dat komt vooral omdat ik zo’n goeie relatie heb met mijn koptelefoon. Naar muziek luisteren en rondlopen, da’s wat ik het allerliefste doe. Ik prijs mezelf dagelijks om mijn uitmuntende muzieksmaak. Ik ben mijn allergrootste fan.

Wie me kent, weet dat ik geen avonturier ben. Ik ga niet backpacken of een kokendheet land bezoeken. De enige keer dat ik zoiets deed, was omdat ik verliefd was en toen liep ik 10 dagen verbrand en zwetend rond. Laat maar. Een hike in IJsland was de mooiste reis die ik ooit maakte, maar daar was ik niet verbrand of 100% van de tijd aan het zweten, dus dat telt niet. Enkel van nooit op Erasmus te gaan, heb ik spijt.

Bon, terug naar het nu.

Alleen naar een stad gaan, vind ik niet per se een opgave, omdat ik mijn plan wel kan trekken. En met een boek of muziek ben ik vrij snel op mijn gemak. En ik was goed voorbereid met twee boeken van John Boyne, een Ier die Nelle me had leren kennen, toen ze me ‘The Heart’s Invisible Furies’ cadeau gaf. Daarnaast wist ik al wat ik allemaal zou beluisteren: Ieren. Fontaines DC, de soloplaat van Grain Chatten, Inhaler, Idles en NewDad. En uiteindelijk ook veel Sam Fender en Wunderhorse. Ik wou de nieuwe plaat van Michael Kiwanuka een kans geven, maar ik wandelde rond op een begraafplaats met hem in mijn oren en dacht: Het is hier al triestig genoeg.

Enkel ‘s avonds alleen gaan eten, da’s een drempel. Dus daar had ik de ideale oplossing voor: late lunch nemen en de avond vol plannen.

Sam Fender speelde maandagavond in Dublin, waar hij zijn tour zou starten. En ik had op Ticketswap de prijzen gezien. Slik. Ik bereidde me voor op 144 euro uitgeven, want dat waren de enige tickets die beschikbaar waren, en dacht erover na. Nelle zei: “Alé Pauline!” Jonas zei: “Niet twijfelen, gewoon doen.” En toen slaagde ik erin, met alle hulp van Nelle, om er eentje van 70 euro te kopen.

De mooie extra was: Wunderhorse was het voorprogramma.

En zo kom ik weer uit bij Nelle. Die twee jaar geleden zwaar teleurgesteld was toen ze afzeiden voor Pukkelpop. Ik kende ze niet, maar ik merkte wel dat Nelle er ‘t hart van in was. Ik heb ze dit jaar geskipt op Pukkelpop, want de nieuwe plaat van The Vaccines vond ik top en de optredens overlapten. En ik was te laat om heel hun set mee te pikken toen ze voor Fontaines DC openden in Vorst onlangs.

Dus, een mooie extra. Want jezus, wat een stem en wat een energie. Ik zat ergens hoog en droog te kijken met een gin tonic in mijn hand en dacht: leve mijn levenskeuzes.

Even later begon Sam Fender te spelen. Naast me zat een enorme fan elk woord mee te brullen. Hij was zo luid, dat niets me tegenhield om even luid te zijn en de ontlading was fantastisch.

Dinsdagavond stond ‘Small Things Like These’ op de planning. Een verfilming van een Iers boek, met mijn grootste crush Cillian Murphy, geregisseerd door een van zijn vrienden, een Belg, in Ierland bekijken? Ja. Opnieuw een goeie keuze. Nadien wandelde ik terug naar het hotel, het verhaal aan het verteren. Ik luisterde naar ‘Roy’s Tune’ van Fontaines DC, een nummer dat ik “ontdekte” toen ik Cillians lijst van BBC Radio 6 beluisterde. De cirkel was rond.

Mijn dagen bestonden uit 20.000 stappen zetten, eten wat ik wou, lezen en muziek luisteren. Ik wandelde maandag door een botanische tuin en dacht na tien minuten: Wat doe ik hier? Ik heb niets met botanische tuinen. Dus ik draaide me om en ging koffie drinken. Da’s het gemak aan alleen onderweg zijn.

Ik kreeg die dag een gratis kaneelgebakje, omdat ze er over hadden en gingen sluiten. En de buschauffeur liet me gratis meerijden. Het zal wel met mijn charmante uitstraling te maken hebben. Of het feit dat ik een compleet verwarde indruk maakte toen ik online een buskaartje probeerde te kopen en daar niet in was geslaagd…

Woensdagavond sprak ik af met Agnör, een vriend van vroeger, die in Dublin werkt. Met hem vond ik eindelijk de moed om Guinness te gaan drinken, want alleen zag ik dat niet helemaal zitten. Ik ben ook maar een introvert als ik alleen ben, sue me. Wat bleek? Ik drink het graag. Het was helemaal niet zo walgelijk als ik dacht.

We zaten daar, in The Hairy Lemon (alweer een tip van Nelle), te lachen en te tetteren, toen er een man op ons afstapte. Hij zei dat we hem deden denken aan hoe hij daar, 25 jaar geleden, zijn vrouw had leren kennen. “Marry her!” riep de man, toen hij naar buiten wandelde. Op dit moment ben ik niet verloofd.

Gisteren viel de regen uiteindelijk met bakken uit de lucht. Ik had al drie dagen regen verwacht, maar kreeg voornamelijk stralende zon in de plaats. Er viel niet veel meer te doen. Ik had veel gezien en gedaan, ging voor een laatste keer zo’n Iers ontbijt nemen in een zaakje dat ik al gespot had. Ik volgde Google Maps, maar was ook met Spotify in de weer, waardoor ik vergat af te slaan en bij Dublin Castle terechtkwam. Er was wat gedoe, een man stond te roepen dat we aan de kant moesten blijven. Ik spotte een filmcrew en Paul Rudd. Mike Hannigan, voor de Friends-fans. Ik gaf mezelf een schouderklop voor mijn verwardheid.

Doorweekt naar de luchthaven, boterham met ei gegeten, de laatste hoofdstukken van John Boynes ‘Ladder To The Sky’ verorberd. En thuis gedacht: Nelle is dan wel geen officiële influencer, ze is wel mijn lievelings.

Prachtige dagen achter de rug. Ik was uitstekend gezelschap. En dat wil veel zeggen als je in februari dit jaar het waagde een gesprek met me te voeren.

Ik ben oké.

Dublin was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

In die jaren was ik ervan overtuigd dat verliefdheid hand in hand ging met drama. In dit specifieke geval haatte mijn ex me. Hij vond me een absoluut stuk stront dat zijn hart aan reten had gescheurd.

En ik? Ik was bereid al zijn aandacht terug op te eisen. Superplan!

• Ik maakte een playlist op Spotify waarin ik zijn achternaam verwerkte.
• Ik publiceerde een lange tekst over/aan hem op mijn toenmalige blog, die ik niet deelde, maar waar hij misschien zou passeren.
• Ik luisterde enkel naar de muziek die hij me had leren kennen, zodat hij het zou kunnen zien op mijn Last.fm.
• Ik kocht hem een duur fotoboek dat hij per se wou, voor zijn verjaardag, waardoor hij altijd aan mij zou moeten denken als hij het bekeek.
• Ik tweette quotes uit ‘That 70s Show’, want dat was de serie die we samen keken.

En omdat we net examens hadden, ging ik hem opzoeken op school. Maakten we daar ruzie. En rende ik alsnog naar het station, naar zijn perron, in de hoop hem nog tegen te komen. Zag hem niet. Wandelde teleurgesteld naar buiten, liep hem toch tegen het lijf en maakte hem zo nog kwader dan hij al was. De zin “Jij fuckt mijn dag.” gonsde achteraf lang door mijn lijf.

Ik was radeloos, maar vooral een beetje delulu.

Thuis had ik twintig handgescheven brieven voor hem liggen, die ik niet durfde te versturen. En toen ik mijn rijbewijs iets later haalde, wou ik naar hem rijden, maar bedacht ik net op tijd hoe vreselijk het zou zijn om daar aan te komen na anderhalf uur en voor een gesloten deur te staan.

Uiteindelijk gaf ik op. En hij verwijderde me overal online, dus ook op Last.fm. En dat vond ik nog het ergst van al!

Toch liep ik nog jaren rond met het idee dat wij twee samen hadden kunnen eindigen. Ik was zo verliefd op hem geweest. Hij was voor mij ooit donder en bliksem.

Maar, en hier wringt het schoentje, wat wist ik intussen eigenlijk nog van hem? Oké, ons hele verhaal had wel even geduurd, maar hoeveel hadden we nog met elkaar gesproken? Vanaf na de breuk kende ik hem niet meer, en hij mij ook niet. Ik zou nooit meer in de situatie van toen kunnen terechtkomen, omdat ik zoveel veranderd ben.

En nu, terwijl ik soms nog rouw over een ander geval, een verloren vriendschap waarvan de timing nooit helemaal goed zat, zeg ik hetzelfde tegen mezelf. Ken ik hem nog? Hij ziet er heel gelukkig uit, en da’s wat telt. Maar wat weet ik nog over hem, en hij over mij?

Het beeld dat ik van hem heb, klopt dat eigenlijk nog? Ik denk het niet. Ik ben niet wie ik in pakweg 2019 was. Hij sowieso ook niet. Zouden we op dit punt wel nog echt opschieten met elkaar?

Ik ben niet meer delulu. Ik vis niet meer wanhopig achter zijn aandacht. Ik ga geen tickets meer kopen voor optredens waar hij ook kan zijn. Notities met gedachten bijhouden voor hem. Me afvragen wat hij van de aflevering ‘Forks’ van The Bear vindt. En ik post geen fucking liedjes meer op mijn story die me aan hem doen denken.

Is dit volwassen worden? Ik hoop het.

“And that, my friend, is what they call closure.”

Ontsnapt was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Mijn collega Esther zat naast me onderweg naar Gent, vrijdagavond, eind mei, om 20u, toen het voor het eerst gebeurde. Ik voelde me rotslecht. Precies een zak patatten, met schele hoofdpijn, klaar om over te geven, maar dan achter het stuur. Ik waarschuwde Esther dat ik haar niet thuis ging kunnen brengen, want ik moest in één rechte lijn naar huis. Thuis had ik nog de energie om me in de zetel te smijten en dat was het. Ik kon enkel mijn ogen sluiten en hopen dat het gevoel zou verdwijnen. Geen honger, geen energie, alles was op.

Het was net mijn laatste werkdag geweest voor een weekje vakantie. En ik keek er enorm naar uit, maar had net daarom ook extra veel werk verzet. De vakantie zat zoals gewoonlijk ook goed vol: op zaterdag mocht ik naar een trouw in de buurt. Ik stond op met hoofdpijn, maar nam me voor veel water te drinken en pijnstillers bij de hand te hebben. Het hielp me doorheen de dag, maar tegen dat we op de trouw waren, wou ik maar één iets: mijn bed. Ik forceerde me, perste mijn laatste beetje energie eruit en toen moest ik het echt afbollen. Een slappe vod.

Een paar dagen later stond ik in Barcelona, klaar voor een van mijn lievelingsfestivals. Ik was op zoek naar pure ontspanning en wist dat Primavera Sound daar enorm bij zou helpen. Maar mijn energiepeil was ondermaats en dus begon ik na te denken. Over mezelf, over mijn positie tussen de vrienden, over of ik wel blij genoeg was.

Achteraf zei mijn dokter dat ik sindsdien op mijn reserves was gaan teren. De beste vergelijking is die met een oplaadbare batterij. De mijne was ongeveer leeg en een nachtje in het stopcontact hielp niet meer.

Ik laad mezelf op door dingen te doen. Staycations heb ik achter me gelaten sinds corona (wegens overdaad) en sinds mijn vertrek bij VRT. De “zee aan verlof” die ik daar had, is nu een normaal aantal dagen geworden, maar de werkdruk is wel verhoogd. Dus ik kom niet meer toe met vakanties vol festivals of een citytrip. Ik rushte van het ene naar het andere, en dat heeft me ingehaald.

Toen ik op mijn huidige job startte, nam ik me voor zoveel mogelijk bij te leren en mezelf te verbeteren. Ik wou groeien. En dat doe ik ook. Maar het tempo en de manier waarop, kan ik gewoon niet meer bijhouden.

Ik ben enorm goed omringd. Wie heel dicht bij me staat, zag al van ver aankomen dat het verkeerd liep. Ik denk dat drie vrienden me op een maand tijd hebben gezegd dat ze zich zorgen maakten. Op de laatste dag van het jaar stond ik huilend op en ik kon niet stoppen tot ik mezelf verplichtte me klaar te maken om oudjaar te gaan vieren. Ik had het intussen compleet gehad met mezelf en mijn lichaam. Ik was al drie keer ziek geworden op amper twee maanden, werd kwaad op alles en iedereen en voelde me niet meer vrolijk.

Je moet weten, ik denk graag over mezelf dat ik een “vrolijke meid” ben. Mijn glas is halfvol. Ik vertrouw je in eerste instantie, je moet het me bewijzen als ik dat beter niet doe. Zo werkt mijn hoofd. Ik wil graag zeggen dat het mijn basisinstellingen zijn. Dus als je dan merkt dat dat beeld compleet achterhaald is, wie ben je dan nog?

Een maand thuis werd twee maanden, drie maanden. En om de twee weken ging ik naar mijn huisarts en verschoot ik opnieuw dat ze de periode zou verlengen. Ik wandelde vaak intriest naar buiten met het verdict. Eerst naar mijn vertrouwenspersonen sturen. En dan me klaarmaken om het ook aan mijn baas te melden. Dat vond ik het ergst van al. Wat zouden ze op de vloer wel niet over me denken? “Die zwakke Pauline. Amper 32 jaar en al afgeschreven. We hebben ons vergist in haar. Ze kan deze job niet aan.” Het waren mijn vrienden en familie die dan tegen me ingingen. Ik heb zelf nog nooit zo gedacht over iemand die uitvalt, maar voor mezelf was ik — wat een verrassing- extra hard.

Tegelijkertijd werd me opgedragen dat ik “moest” rusten. Ontspannen. Even helemaal niets doen. Maar ik wist niet hoe! Ik ging om fancy stiften bij de Action en begon wat te kliederen. Ik ging elke dag 10 000 stappen zetten, wandelde van Flora naar Gent centrum en terug. Ik verplichtte mezelf om elke dag te sporten. Geen regen? Dan moest ik lopen. Regen? Dan moest ik oefeningen doen. Sporten voor het ontbijt, zodat het ontbijt de beloning is. En tijdens het ontbijt papieren in orde brengen voor de verzekeringen of mails bekijken. Nuttig combineren met aangenaam, maar vooral eerst doen wat moet. Geen series bingen, wel lezen. Mijn lesboeken van Journalistiek terug bovenhalen, want daarin staat het conflict in Gaza goed uitgelegd en ik wou niet dommer worden. Strava en Goodreads goed checken om te zien hoeveel vooruitgang ik boekte. En zien of het genoeg was.

Ik heb in de 32 jaar dat ik leef, nog nooit zoveel geflost.

Ik moest àlles en mocht nog weinig van mezelf. Dus kreeg ik onder mijn voeten van de dokter en mijn vrienden. “Probeer eens wat milder te zijn.”

Milder zijn lukte langzaam. Eén van mijn beste vrienden zit ook thuis en heeft het hele “we zitten thuis dus we maken er het beste van” onder de knie. Hij leerde me, zonder dat hij dat zelf weet, rustig te doen. De dag gewoon te nemen. Eens naar buiten gaan, eens iets lezen, eens iets te eten maken. Koffietje drinken en praten over alles behalve het werk. In mijn hoofd hebben we een klein, tijdelijk, niche clubje: de Ziekenkas.

Een ander probleem dook op: door weinig om handen te hebben (niet hetzelfde als vervelen, want ik verveel me nooit), maakte ik kleine dingen heel groot. Neem nu het geval van de auto om op skireis te gaan: Daar heb ik me zes weken mee beziggehouden. Moet je daar elke dag mee bezig zijn? Zeker niet. Maar ik slaagde er toch in me er zo in op te jagen, dat ik er ‘s nachts van wakker lag. En overdag bijna begon te huilen als er iets aan mijn autoplan veranderde. Hulp vragen is nooit mijn sterkte geweest. Dat, in combinatie met blijkbaar een hoge nood aan controle, is kut. Uiteindelijk was het mama die me helemaal tot bedaren kon brengen. Ik realiseerde me dat ik op dit punt in mijn leven mijn mama dus nog zo hard nodig heb. En heb het dan ook maar geaccepteerd.

Veel werk aan de winkel.

Mijn grenzen leren aangeven. Mijn grenzen leren zien. Niet alles zo goed mogelijk willen. Leren leven met “goed genoeg”. Leren ontspannen. Leren zeggen tegen vrienden dat ik niet kan afspreken omdat ik me niet goed voel. En me daar alsjeblieft nooit meer schuldig over voelen. Merci.

Op een bepaalde manier heb ik hard gewerkt, de afgelopen maanden. Met een loopbaancoach, met mijn gouden huisarts, met luisteren naar de mensen die het dichtst bij me staan. Ik ben een paar keer enorm geschrokken van mezelf en probeer daar nu vrede mee te nemen.

Dus.

Morgen start ik terug, halftijds, rustig. Ik klim eruit, bouw kalm aan mezelf. Ik weet dat ik er nog niet ben, maar wens mezelf een zorgelozere tijd toe. Dat ik weer gewoon Pauline kan worden die graag werkt, maar zich er niet in verliest. Die mopjes maakt om haar vrienden en familie te doen lachen. Die zichzelf weer écht graag ziet.

Dus, terwijl ik eruit probeer te klimmen, wil ik een paar mensen nu al speciaal bedanken.

Mijn zus, broer, mama en papa, die meer dan ooit inchecken hoe het met me gaat. Die me zoveel helpen dat ik soms denk dat ik nog een kleuter ben. En dat geeft me een warm gevoel.

Mijn beste vrienden. De strenge die me maanden voordien tot orde riepen en de voorbije drie me met toeziend oog controleerden, omdat het écht nodig was. De lieve die 24u/24 mijn klankbord zijn, gewoon luisteren en mee nadenken. De chille, grappige, die zonder enig oordeel normaal blijven doen. Je weet wie je bent, een combo van alles of iets heel specifiek. Ik zie je doodgraag.

Alle anderen, die begrijpen dat ik even gewoon niet meer kon afspreken, omdat ik me niet meer wou verplaatsen, een bijna lege agenda wou en binnen mijn veilige cocon ben gebleven. Ik ben nooit een grote initiatiefnemer geweest en ga dat nu ook niet worden. Maar ik zie je graag en ben er nog.

Ik ben geen gebroken vogeltje. Ik ben gewoon Pauline.

De burn-out was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Nog geen 24 uur later herkende hij me niet toen ik voor zijn neus stond. Akkoord, ik had deze keer een muts aan. Het kan de besten overkomen. Maar toen hij me er ook nog eens op wees dat hij wel meerdere opties had naast mij, smolt zijn “compliment” van de dag voordien als sneeuw voor de zon. Ik refereer naar sneeuw, want we waren op skireis toen dit gebeurde.

Kijk, iemand die goed in haar vel zit, zou zijn belachelijke woorden (“Ik heb wel meerdere zaadjes geplant hoor.”) hilarisch hebben gevonden. Maar ik sta niet met mijn twee voeten op de grond momenteel. Mijn benen zijn twijgjes geworden, gedroogde takken die van het minste gaan breken en mijn zelfvertrouwen zit op een all time low. Ik heb daten lang afgezworen na twee keer afgewezen te worden op twee maanden, een jaar geleden. En sindsdien heb ik niets meer opgebouwd. Meer nog, ik ben godverdomme zelfs in een burn-out gesukkeld.

Dus helaas zorgden de woorden van die gast in zijn fluo-oranje muts (komaan Pauline, really???) en toch een paar bekers wijn voor een complete meltdown.

Op de laatste Gentse Feesten babbelde ik drie seconden vriendelijk tegen iemand. Florence wees me er toen op dat mijn lat onder de grond lag, want ik was precies al gecharmeerd na twee zinnen. Niet veel later stond ik in de Vooruit te dansen en kwam er iemand dichtbij. Absoluut niet mijn type, ik zou zelfs zeggen dat ik ver buiten zijn league lag. Maar heel even dacht ik: ah, toch iémand. Zelfs met mijn historisch lage lat, gebeurt er echter niks.

Toch had ik onlangs nog eens een date. Gast van een jaar jonger, oké foto’s, leuk gesprekje op de app. Dus we spraken af. Hij kwam het café binnen en ik moest even slikken. Wie nooit op datingsapps zit, kan dit niet weten, maar niemand ziet er ooit beter uit dan op z’n foto’s. Behalve die gast. Hij was knap. Zo knap, dat ik het spijtig vond voor hem dat hij een date had met een trol. In een paar seconden probeerde ik me te herpakken. “Doe normaal. Wees jezelf. Je hebt al je zwarte kleren aan, dus je bent cool!!!” En het was leuk. Ik maakte hem aan het lachen en hij stelde vragen terug. Ook dit voor wie nooit date: iemand die vragen stelt, is erg schaars. Ja, de markt trekt op niks, ja.

Dus toen ik na een kleine week vroeg om nog eens af te spreken en hij zei dat hij het druk had, maakte ik me geen zorgen. Wie ben ik om iemand niet te geloven? We zijn allemaal volwassen mensen, toch?

Het ding is: we zijn niet allemaal volwassen mensen. Leeftijd zegt niks over kunnen zeggen hoe je je voelt. Over eerlijk en lief iemand afwijzen. Ik weet dat ik dat kan, maar mag daarom niet hetzelfde van een ander verwachten.

Na drie weken traag over-en-weer sturen, probeerde ik het dan toch nog eens. “Hey, het gesprek gaat hier stilvallen. Heb je zin om nog eens af te spreken of niet? We kennen elkaar nog niet, dus no hard feelings.”

Hij voelde het niet.

En da’s oké. Ik was er niet van aangedaan. Ik meen het als ik het zeg dat iets me niet veel kan doen als ik je toch nog niet ken. Waren die drie weken puur tijdsverlies? Bwa. Ik was even niet aan het swipen en dat was ook niet slecht voor mijn humeur. Ik hoef er niet aan herinnerd te worden dat het datingsveld dringend nog eens omgeploegd mag worden.

Dus hier zit ik weer. Crushloos. Met een halflege pot zelfvertrouwen.

Of wacht, is die pot niet halfvol? Whatever.

Supertjes. was originally published in RuimteAap on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.